De Appelplukkers - 1

Dit verhaal is geschreven naar een idee van lezer Karel.

Boer Kees is een nukkige eigenwijze oude boer met een oude appelboomgaard. Hij heeft geen opvolging en zijn vrouw is al 8 jaar geleden overleden. Kees is iemand die weinig contact heeft met andere bewoners van het dorp, daarom krijgt hij ook weinig hulp. Gelukkig heeft hij Oost-Europese werknemers waarbij er 2 vrouwen zijn die al vanaf hun 30e al meer dan 12 jaar bij hem komen tijdens het seizoen. Ze hebben zijn vrouw ook nog gekend, zij was aardig maar Kees deed nog weinig met haar vrijen. Wel met de 2 Letse vrouwen en zo gebeurde het vaak dat Kees achterin de boomgaard met een van de beide dames een neukbeurt had. Als hij klaar kwam, gromde hij wat naar hen en liep dan weer weg. Een jaar nadat zijn vrouw was overleden mochten de 2 vrouwen bij Kees in huis slapen, toen lieten ze zich van een andere kant zien. Zij vonden het neuken heerlijk, hun eigen mannen werkten gewoon in Letland en dus waren ze hier in Nederland vrijer dan in Letland, ze waren niet vies van een lekkere neukbeurt.

Met het werk erbij zorgden ze ervoor dat ze een goed leven hadden in Letland. De vrouwen hadden ook vanaf hun 20e tot hun 25e in militaire dienst gezeten en konden zich aardig verdedigen.

Milana was een grote blonde vrouw met lang golvend haar, een forse E cup, en een stevige kont, en met haar 1m80 lengte wist ze menig man in het dorp het hoofd op hol te brengen. Ook Kristina, die Milana in dienst had leren kennen zag er verdomd geil uit, met haar forse postuur, rood steil haar en een gespierd lichaam waar je bang van werd. Nu ze bij Kees inwoonden tijdens het seizoen, zorgden ze er wel voor dat Kees aan zijn trekken kwam, maar zij natuurlijk ook. In het begin vond Kees het geweldig maar de vrouwen hadden een hoog libido en langzaam maar zeker kon Kees hen niet meer bijbenen. Toen hij op een avond zei dat hij een avondje rust wilde, hadden ze hem ondeugend boos aangekeken, hem een geweldige lesbische show gegeven waarna Kees er toch weer aan moest geloven. Kees kon het na een paar maanden niet meer aan en was blij dat het pluk seizoen er bijna op zat. De laatste avond voor hun vertrek naar Letland zeiden ze er naar uit te zien om het volgende jaar opnieuw terug te komen en met die woorden werd Kees vast gebonden op bed waar ze hem beide de hele avond gebruikten, voordat ze terugreisden naar hun eigen mannen in Letland.

De appelboomgaard ligt er verlaten bij op deze vrijdagmiddag, de takken zwaar van vruchten die nog een paar dagen geduld moeten hebben. Kees staat bij de open keukendeur van zijn boerderijtje, een hand op de deurpost waar de verf van afbladdert, en tuurt naar de weg die tussen de oude eiken door slingert. Zijn andere hand rust op de buik van zijn corduroy broek, vingers trommelend in een ritme dat hij zelf niet bewust registreert. De lucht ruikt naar najaar, naar rottend blad en verre mest, en ergens in de verte kraait een haan alsof hij de middag wil begroeten.

Ron's moeder is nog geen tien minuten weg, haar oude Renaultje nog hoorbaar in de verte, en Kees voelt al de druk van de leugen die hij heeft verteld. Hij draait zich om naar de jongen die in de deuropening van de woonkamer staat, handen in de zakken van zijn spijkerbroek, schouders iets opgetrokken alsof hij zich wil verkleinen. Zeventien jaar, denkt Kees, nog zacht als een perzik die te vroeg van de boom valt. De jongen heeft iets hulpeloos, iets wat Kees herkent van zichzelf, van jaren geleden, voordat de bitterheid hem volledig in zijn greep kreeg.

"Ik ga dus nu weg," zegt Kees, en zijn stem klinkt schorder dan hij zelf verwacht. Hij schraapt zijn keel, een gewoonte die hij heeft ontwikkeld sinds zijn vrouw er niet meer is, om hem te vertellen dat hij te veel rookt. "De Letse vrouwen komen over een uur of twee. Drie uur, zoiets. Ze weten van jou, ik heb het ze verteld."

Ron's ogen worden groter, een lichte paniek die hij probeert te verbergen achter een flauwe glimlach. "Letse vrouwen?"

"Pluksters. Werken hier al jaren." Kees loopt naar de keukentafel, grijpt zijn oude leren reistas die hij daar al heeft klaargelegd. "Milana en Kristina. Goede meiden. Harde werkers." Hij aarzelt, zijn hand blijft op de tas rusten. "Ze slapen hier ook. Boven, de kamer naast de jouwe. Jij krijgt de kamer van mijn vrouw, die aan de andere kant van de gang."

Hij ziet de jongen slikken, de adamsappel bewegen in die slanke hals. "En u komt wanneer terug?"

Kees haalt zijn schouders op, een gebaar dat meer ontwijkend is dan hij zou willen toegeven. "Een paar weken. Misschien langer. Mijn zus, die woont in Friesland, die wilde me zien." De leugen voelt zwaar in zijn mond, een steen die hij niet kan doorslikken. Hij heeft zijn zus niet eens verteld dat Milana en Kristina eraan komen. Ze denkt dat hij gewoon even weg wil van de herinneringen, van het huis dat nog steeds naar lavendel ruikt als hij 's avonds de woonkamer in loopt.

Hij pakt zijn tas, controleert nog een keer of zijn portemonnee in zijn achterzak zit. "Er staat eten in de koelkast. Brood op de plank. De vrouwen koken wel, die zijn er goed in. Jij hoeft alleen maar te zorgen dat er niets wordt gestolen, dat de koeien worden gevoerd, en dat de plukkers hun werk kunnen doen." Hij loopt naar de deur, blijft staan zonder zich om te draaien. "En Ron?"

"Ja?"

"Die vrouwen..." Kees zoekt naar woorden die niet te veel zullen onthullen, die niet de hele waarheid zullen spuien over wat hij zelf heeft meegemaakt die eerste jaren, toen de viagra nog niet nodig was en hij nog dacht dat hij de touwtjes in handen had. "Die vrouwen zijn anders dan hier in het dorp. Anders dan je moeder. Anders dan wat je gewend bent."

Hij hoort de jongen achter zich, het schuifelen van voeten op de oude tegelvloer. "Hoe bedoelt u?"

Kees draait zich niet om. Laat de jongen het maar ontdekken. Laat hem maar ervaren wat het betekent om te worden gewild door twee vrouwen, om te worden gebruikt op een manier die zowel hemel als hel is. "Je komt er wel achter," zegt hij, en dan stapt hij de deur uit, de septemberzon in, en loopt naar zijn oude Volvo die stiekem al klaarstaat bij de schuur.

Ron blijft in de deuropening staan, kijkt toe hoe de oude boer wegrijdt, een wolk van uitlaatgassen achterlatend die langzaam opstijgt tussen de appelbomen. Het huis voelt plotseling groter, leger, de stilte drukt tegen zijn oren als water op grote diepte. Hij loopt terug naar de keuken, laat zijn vingers over de tafelrand glijden waar jaren van gebruik een gleuf hebben geslepen in het hout. Overal liggen sporen van een leven dat hij niet kent: een theedoek met een geborduurde bloem, een kalender van drie jaar geleden nog aan de muur, een vaas met gedroogde lavendel die stof heeft verzameld.

Hij loopt de trap op, zijn sportschoenen knerpend op de houten treden. De kamer van Kees' vrouw is klein, bedompt, de gordijnen dichtgetrokken alsof iemand de dood buiten wilde sluiten. Hij trekt ze open, laat het grijze middaglicht binnenstromen. Op het nachtkastje staat een foto: Kees, jonger, met een vrouw die lacht met haar hele gezicht, handen op de schouders van twee langere vrouwen die achter hen staan. Blond en rood haar, glimlachen die iets uitdagends hebben, iets wat Ron niet kan plaatsen.

Hij legt zijn rugzak op het bed, hoort de veren kraken onder het gewicht. Een uur, had Kees gezegd. Misschien twee. Hij heeft tijd om te verkennen, om zich een beetje thuis te voelen in dit vreemde huis dat ruikt naar oud hout en verleden. Maar zijn benen voelen zwaar, zijn maag draait zich om in een mengeling van nervositeit en iets anders, iets wat hij niet wil benoemen. De manier waarop Kees had gesproken over die vrouwen, de waarschuwing die geen waarschuwing was...

Hij loopt naar het raam, kijkt uit over de boomgaard. De appels hangen er dik en rood bij, sommige al gevallen, rottend in het gras. Een kraai landt op een tak, kijkt naar hem met een oog dat glinstert als obsidiaan. Ron denkt aan zijn moeder, aan de manier waarop ze had geglimlacht toen Kees over de vergoeding sprak, alsof dit een avontuur was waar haar zoon recht op had na al die jaren van stilzitten in zijn kamer, van gamen en weinig doen.

Het geluid van een auto bereikt hem als eerste, het grind op de oprit dat knerpt onder banden. Hij kijkt op zijn horloge: kwart voor drie. Te vroeg, of juist te laat, hij weet het niet. Hij rent de trap af, struikelt bijna over de laatste trede, en bereikt de voordeur net als de auto stopt. Een oude Mercedes, roestig om de wielkasten, met een sticker van een Letse verzekeringsmaatschappij op de achterruit.

De deur aan de bestuurderskant gaat open, en Ron vergeet adem te halen.

Ze stapt uit als een kat die de wereld claimt, langzaam, met elke spier bewust ingezet. Blond haar dat over haar schouders valt in golven die lijken te bewegen zonder wind, een lichaam dat de spijkerbroek vult tot aan het punt van scheuren. Haar borsten drukken tegen het witte hemd dat ze draagt, knopen die lijken te protesteren tegen de spanning. Ze draait zich om, ziet hem in de deuropening staan, en haar mond trekt in een glimlach die geen vraag stelt maar een antwoord geeft.

"Dus jij bent de nieuwe knecht," zegt ze, en haar Nederlands is gekleurd door een accent dat Rons maag nog een keer laat draaien, maar nu in een andere richting. "Ik ben Milana."

De andere deur gaat open, en nu komt er een vrouw die nog groter is, breder, haar rode haar kortgeknipt in een stijl die militair aandoet. Haar armen zijn zichtbaar onder het mouwloze shirt, spieren die spelen onder de huid als ze de achterklep opent om de tassen te pakken. Ze draait zich niet om, niet meteen, en Ron heeft tijd om de kracht in haar rug te zien, de manier waarop haar broek over haar kont spant als ze zich bukt.

"En dat is Kristina," zegt Milana, alsof ze zijn blik volgt, alsof ze weet waar hij naar kijkt. "Zij doet het zware werk. Ik doe het leuke werk."

Kristina draait zich om, en haar ogen zijn groen, onnatuurlijk groen, met een scherpte die Ron doet denken aan de kraai in de boomgaard. Ze bestudeert hem van top tot teen, een inspectie die geen enkel detail overslaat. "Jong," zegt ze, en het is geen oordeel, alleen een constatering. "Heel jong."

"Zeventien," brengt Ron eruit, en zijn stem kraakt op een manier die hij sinds zijn veertiende niet meer heeft meegemaakt.

Milana lacht, een geluid dat ergens tussen haar borsten lijkt te ontstaan en omhoog borrelt als champagne. "Precies goed," zegt ze, en ze loopt naar hem toe, tassen in beide handen, heupen die zwaaien in een ritme dat hij niet kan negeren. Ze blijft voor hem staan, dichtbij genoeg dat hij de warmte van haar lichaam voelt, de geur van reizen en iets zoeters, iets dat hij niet kan plaatsen. "Kees is al weg? “

"Een paar weken," zegt Ron, en hij hoort de aarzeling in zijn eigen stem. "Hij zei dat u het wist."

Milana's ogen vernauwen zich, niet boos, maar geïnteresseerd, als een kat die een nieuw speeltje ontdekt. "Wist ik niet," zegt ze, maar haar toon suggereert dat het haar niet verbaast. "Kees is een sluwe oude vos. Altijd al geweest." Ze draait zich om naar Kristina, wisselt een blik die Ron niet kan ontcijferen, vol met betekenis die hij mist. "Breng de tassen naar boven, schat. De grote kamer, zoals altijd."

Kristina knikt, passeert hen met tassen die zwaar lijken maar haar schouders niet laten zakken. Ron wil aanbieden te helpen, maar Milana legt een hand op zijn arm, vingers die door de stof van zijn shirt heen branden. "Jij blijft even hier. We moeten kennismaken, jij en ik. Kees heeft je toch verteld over ons?"

"Dat u al jaren hier werkt," zegt Ron, en hij voelt zich dom, voelt zich een kind dat zijn lesje moet opdreunen. "Dat u goede pluksters bent."

Milana's lach is zachter nu, intiemer, een geluid dat alleen voor hem lijkt bedoeld. "Goede pluksters," herhaalt ze, alsof ze de woorden proeft. "Ja, dat zijn we. Maar we zijn meer dan dat, Ron. Veel meer." Haar hand glijdt van zijn arm naar zijn pols, vingers die zijn hartslag voelen, die de trilling van zijn bloed registeren. "Je hart bonst," zegt ze, en het is geen vraag. "Ben je bang voor me?"

"Ik..." Hij zoekt naar woorden, naar de waarheid die ergens tussen zijn angst en zijn opwinding ligt. "Ik weet het niet."

"Eerlijk," zegt ze, en haar duim tekent een cirkel op de binnenkant van zijn pols, een beweging die hij in zijn hele lichaam voelt. "Dat is goed. Eerlijkheid is goed." Ze komt dichterbij, haar borsten raken bijna zijn borstkas, haar adem verwarmt zijn keel als ze spreekt. "Kees heeft je niet verteld wat wij met hem deden, of wel?"

Ron schudt zijn hoofd, een beweging die traag voelt, alsof hij onder water is. De wereld is kleiner geworden, bestaat alleen nog uit Milana's ogen, de gouden vlekjes in het blauw, de wimpers die langer zijn dan bij welke vrouw dan ook die hij heeft gezien.

"Nee," zegt Milana, en het klinkt bijna teder, bijna beschermend. "Dat dacht ik al. De oude Kees, altijd zo geheimzinnig." Ze laat zijn pols los, maar haar lichaam blijft dicht bij het zijne, een warmte die hij instinctief wil opzoeken. "Kom," zegt ze, en ze draait zich om, loopt het huis in zonder te kijken of hij volgt.

Hij volgt. Natuurlijk volgt hij.

De keuken voelt kleiner met haar erin, alsof ze de ruimte vult met meer dan alleen haar lichaam, alsof haar aanwezigheid de muren naar binnen duwen. Ze zet water op, beweegt zich met de zelfverzekerdheid van iemand die elk hoekje van dit huis kent, die weet waar elke lepel ligt, elke kopje staat. Ron blijft in de deuropening staan, niet zeker van zijn plaats, niet zeker van iets.

"Ga zitten," zegt ze, zonder zich om te draaien. "Je maakt me zenuwachtig, daar zo te staan."

Hij trekt een stoel naar de tafel, het hout krakend onder zijn gewicht. Van boven hoort hij Kristina, voetstappen die zwaar zijn maar niet onvriendelijk, de deur van een kamer die open- en dichtgaat. Milana draait zich om, leunt tegen het aanrecht, armen over elkaar geslagen onder haar borsten, die daardoor nog meer naar voren worden gedrukt.

"Vertel eens over jezelf," zegt ze. "Je hebt een moeder. Die werkt. Je hebt geen vader?"

"Die is weg," zegt Ron, en de woorden komen er automatisch uit, de verklaring die hij zo vaak heeft gegeven dat hij er zelf niet meer bij nadenkt. "Toen ik klein was."

Milana knikt, alsof dit een puzzelstukje is dat op zijn plaats valt. "En vriendinnen? Heb je die gehad?"

Ron voelt de warmte in zijn wangen, de bloedtoevoer die hij niet kan controleren. "Niet echt," zegt hij. "Een keer, op een feestje. Maar dat was... dat ging niet goed."

"Niet goed?" Milana's wenkbrauwen gaan omhoog, een uitnodiging om verder te gaan.

"Ik kwam te snel klaar," zegt hij, en de woorden zijn eruit voor hij ze kan tegenhouden, de waarheid die hij nog nooit hardop heeft gezegd. "Ze lachten. Zij en haar vriendinnen. Daarna... daarna durfde ik het niet meer."

Milana's gezicht verandert, niet in medelijden zoals hij verwacht, maar in iets anders, iets wat lijkt op herkenning, op interesse die dieper gaat dan nieuwsgierigheid. Ze duwt zich af van het aanrecht, loopt naar hem toe, blijft staan tussen hem en de tafel. Van dichtbij ziet hij de sproeten op haar neus, de kleine littekens op haar kin die vertellen van een leven dat niet altijd makkelijk is geweest.

"Te snel," zegt ze, en haar stem is zachter, intiemer. "Dat is niet erg, Ron. Dat is trainbaar. Dat is... leerbaar." Ze buigt voorover, handen op de tafel aan weerszijden van zijn stoel, haar gezicht op de hoogte van het zijne. "Weet je wat wij met Kees deden? Wat we al jaren met hem deden?"

Hij schudt zijn hoofd, de beweging klein, bijna onmerkbaar.

"We leren hem," zegt ze, en haar adem ruikt naar munt, naar iets kruiderigs dat hij niet kan plaatsen. "We leren hem zijn lichaam te voelen, te vertragen, te genieten. En hij leert ons... andere dingen." Een glimlach speelt om haar mond, een herinnering die ze niet deelt. "Maar Kees is oud nu. Moe. Hij kan ons niet meer geven wat we nodig hebben."

Boven hoor je haar weer, Kristina die de trap af komt, zwaarder nu, alsof ze iets draagt. Milana recht haar rug, maar haar ogen laten hem niet los. "Jij bent jong," zegt ze. "Sterk, denk ik. Ongeschonden." Haar hand komt omhoog, vingers die zijn kin aanraken, die zijn gezicht optillen zodat hij haar niet kan ontwijken. "Wij kunnen je leren, Ron. Wij kunnen je leren wat je lichaam kan. Wat je wilt. Wat je nodig hebt."

De keukendeur gaat open, Kristina komt binnen met twee flessen wijn in haar handen. Ze kijkt naar hen, naar de houding van Milana, de manier waarop Ron in zijn stoel zit alsof hij gevangen is, en er verschijnt een glimlach op haar gezicht die scherper is dan die van haar vriendin, minder vriendelijk en meer... hongerig.

"Die oude Kees," zegt ze, en haar accent is zwaarder, de klanken harder. "Hij denkt dat hij slim is. Weggaan, en de jongen hier laten. Alsof wij niet weten wat hij denkt." Ze zet de flessen op de tafel, komt aan de andere kant staan, zodat Ron tussen hen in zit, ingesloten door hun warmte, hun geur, hun aanwezigheid die alles opslokt.

"Hij denkt dat wij jou zullen gebruiken," zegt Milana, en haar vingers glijden van zijn kin naar zijn keel, een aanraking die licht is maar de dreiging van meer bevat. "En hij heeft gelijk. Dat zullen we doen." Ze buigt zich voorover, haar lippen bij zijn oor, haar borsten tegen zijn schouder. "Maar het verschil is, Ron, dat jij het zult willen. Dat je zult smeken om meer. Dat je ons zult smeken om niet te stoppen."

Kristina's hand is op zijn andere schouder, zwaarder, meer eisend. "Eerst eten," zegt ze, alsof dit een normale conversatie is, alsof ze niet twee vreemde vrouwen zijn die hem vasthouden in een keuken waar hij nog geen uur is. "Dan wijn. Dan... dan leren we je kennen. En jij ons."

Milana trekt zich terug, haar gezicht weer op normale afstand, maar de belofte in haar ogen is niet verdwenen. "Goed?" vraagt ze, en het is de eerste keer dat ze echt iets van hem vraagt, dat er een keuze lijkt te zijn.

Ron kijkt van de ene naar de andere, naar de kracht in Kristina's armen, de zachtheid in Milana's glimlach. Hij denkt aan zijn moeder, die nu ergens op de snelweg zit, denkend dat haar zoon veilig is, dat hij een werk avontuur heeft. Hij denkt aan Kees, die dit heeft gepland, die dit heeft gewild, die hem heeft achtergelaten als een offer, of een geschenk, of beide.

"Goed," zegt hij, en zijn stem is vaster dan hij verwacht, alsof een deel van hem dit al wist, dit al wilde, lang voordat hij hier arriveerde.

.De maaltijd is eenvoudig, brood en kaas en worst die Kristina uit een tas heeft gehaald, alsof ze wisten dat er niets in huis zou zijn. Ze eten in stilte die niet ongemakkelijk is, een stilte die vol is van verwachting, van de wetenschap dat dit slechts het begin is. De wijn vloeit rijkelijk, en Ron voelt zich na het tweede glas lichter worden, de randen van zijn nervositeit slijten tot iets wat lijkt op opwinding.

Milana vertelt over Letland, over de militaire dienst waar ze elkaar hebben leren kennen, over de appelboomgaarden daar die kleiner zijn maar de vruchten zoeter. Kristina zegt weinig, maar haar ogen zijn altijd op hem, een observatie die voelt als een aanraking. Ze vragen over hem, over school die hij heeft afgebroken, over de baantjes die niet zijn blijven hangen, over de eenzaamheid die hij nooit hardop heeft toegegeven maar die in elke zin doorsijpelt.

"Je moeder," zegt Milana, terwijl ze het derde glas wijn inschenkt, "ze weet niet waar ze je heeft achtergelaten."

"Nee," geeft Ron toe, en de wijn maakt hem eerlijk, maakt hem kwetsbaar op een manier die niet eng voelt. "Ze denkt dat ik veilig ben. Dat ik leer werken."

"Je zult leren werken," zegt Kristina, en haar stem is laag, een ruisen dat in zijn buik lijkt te resoneren. "Hard werken. Maar niet op de manier die zij denkt."

Ze nemen de rest van de wijn mee naar de woonkamer, een ruimte die donkerder wordt met de avond die valt, alleen verlicht door een lamp die Milana aandoet. De bank is oud, leer dat gekraakt is op de plaatsen waar jaren van zitten hun sporen hebben achtergelaten. Ron zit in het midden, de vrouwen aan weerszijden, hun lichamen dicht genoeg om de warmte te voelen, ver genoeg om de spanning te laten groeien.

Milana's hand is op zijn dij, vingers die niet bewegen maar wel drukken, die zijn aanwezigheid markeren als territorium. Kristina heeft haar arm over de rugleuning gelegd, haar vingertoppen die zijn schouder raken, een aanraking die bijna toevallig lijkt maar dat niet is.

"Vertel eens," zegt Milana, en haar stem is zachter nu, intiemer, "waar droom je van, Ron? Wat wil je dat een vrouw met je doet?"

Hij slikt, de wijn die zijn moed heeft versterkt maar zijn verstand niet heeft weggenomen. "Ik weet het niet," zegt hij, en het is waar en niet waar tegelijk. "Ik heb... ik heb filmpjes gezien. Dingen gelezen. Maar echt... echt weten wat ik wil, dat weet ik niet."

Kristina's vingers bewegen, trekken een spoor over zijn schouder naar zijn nek, waar ze blijven rusten op de plek waar zijn hartslag het sterkst is. "Dan beginnen we daar," zegt ze. "Met ontdekken. Met voelen."

Milana's hand beweegt, glijdt hoger op zijn dij, vingers die de binnenkant van zijn been vinden, een plek die hij niet wist dat die zo gevoelig was. "Je mag altijd stoppen zeggen," zegt ze, maar haar ogen zeggen dat ze niet verwacht dat hij dat zal doen. "Altijd. Wij stoppen dan. Maar ik denk... ik denk dat je dat niet wilt."

Hij schudt zijn hoofd, een kleine beweging, en hij voelt Kristina's adem tegen zijn oor, warm en ruikend naar wijn. "Nee," zegt hij, en zijn stem is hees, onherkenbaar. "Ik wil niet stoppen."

Milana's glimlach is de beloning, een uitdrukking van triomf die geen arrogantie bevat, alleen maar geweten. "Mooi," zegt ze, en haar hand beweegt verder, vingers die de spanning in zijn broek vinden, die de hardheid registeren die hij niet kan verbergen. "Zie je? Je lichaam weet al wat het wil. Je lichaam is eerlijk, altijd. Het is je hoofd dat liegt."

Ze buigt zich voorover, haar lippen bij zijn oor, haar borsten tegen zijn arm. "Wij gaan je leren luisteren naar je lichaam, Ron. Wij gaan je leren wat het betekent om te worden aangeraakt door vrouwen die weten wat ze doen. Vrouwen die niet zullen lachen." Haar tong raakt zijn oorlel, een schok die hem doet huiveren. "Vrouwen die je zullen leren om niet te snel te komen, maar ook... ook hoe heerlijk het is om dat wel te doen, als het moment daar is."

Kristina's hand is van zijn schouder naar zijn borst gegaan, vingers die zijn tepel vinden door de stof van zijn shirt, die knijpen tot hij zijn adem inhoudt. "Eerst," zegt ze, en haar stem is een commando dat zacht wordt gegeven, "ga je naar boven. Naar je kamer. Je kleedt je uit, je wast je, je maakt je klaar voor ons. Dan komen wij. Over een halfuur. En dan... dan beginnen we."

Milana's hand trekt zich terug, langzaam, de afwezigheid van haar aanraking voelbaar als een wond. "Ga nu," zegt ze, en het is geen vraag meer, maar ook geen bevel. Het is een uitnodiging die de dreiging van afwijzing bevat, de mogelijkheid dat dit alles zal verdwijnen als hij niet doet wat ze vragen.

Hij staat onvast op zijn benen, zijn lichaam zwaar van verlangen en angst en iets daartussenin dat hij geen naam kan geven. Hij loopt naar de trap, voelt hun ogen op zijn rug, en bij elke trede hoort hij hun gefluister, hun gelach dat niet gemeen is maar wel wetend, vol van geheimen die hij nog moet leren kennen.

Zijn kamer voelt vreemd, een museum van iemand anders leven dat hij tijdelijk bewoont. Hij staat onder de douche, het water te heet, zijn huid die rood wordt onder de straal. Hij wast zich grondig, meer dan nodig, alsof hij zich kan voorbereiden op iets waarvoor geen voorbereiding bestaat. Zijn handen schudden als hij zich afdroogt, als hij de handdoek om zijn middel slaat en naar de spiegel kijkt.

Hij ziet een jongen, nog niet helemaal een man, met een lichaam dat slank is maar niet gespierd, met schouders die nog groeien moeten. Hij ziet de angst in zijn ogen, maar ook iets anders, iets wat hij niet eerder heeft gezien: verwachting, honger, de bereidheid om te worden veranderd.

Het kloppen op de deur komt precies op tijd, een ritme van drie slagen dat niet vraagt maar aankondigt. Hij doet open, de handdoek nog om zijn middel, en daar staan ze, veranderd in iets wat hij niet had verwacht. Milana draagt een jurk die zwart is en strak, die elke curve benadrukt zonder iets te onthullen. Kristina is in iets wat op ondergoed lijkt maar meer is, kant en leer die haar spieren omlijsten als een tweede huid.

"De handdoek," zegt Milana, en ze wacht niet op zijn reactie maar trekt hem zelf weg, laat hem naakt staan in het licht van de ene lamp die hij heeft aangedaan. Ze kijken, beiden, een inspectie die geen enkel detail overslaat, en hij voelt de drang om zich te bedekken maar weerstaat die, gedreven door iets groters dan zijn schaamte.

"Mooi," zegt Kristina, en het woord klinkt als een oordeel, als een classificatie. "Jong, zoals ik al zei. Maar met potentie."

Milana's hand is op zijn borst, vingers die zijn huid verkennen alsof het land is dat ze claimen. "Op bed," zegt ze, en ze duwt hem zachtjes achteruit, naar het oude bed waar de veren kraken onder zijn gewicht. "Op je rug. Handen boven je hoofd."

Hij gehoorzaamt, de positie die hij heeft gezien in films, in dromen die hij niet wilde toegeven. Kristina is aan de andere kant, iets in haar handen wat hij niet kan zien tot het te laat is: een sjaal, zijde die glinstert in het licht. Ze bindt zijn polsen, niet strak genoeg om pijn te doen maar wel genoeg om te voelen dat hij gevangen is, dat hij niet kan ontsnappen ook al zou hij het willen.

"Te strak?" vraagt Milana, en ze kijkt naar zijn gezicht, zoekt naar tekenen van echte angst, van het stopwoord dat ze hem hebben gegeven.

Hij schudt zijn hoofd, de beweging beperkt door de positie waarin hij ligt. "Nee," zegt hij, en zijn stem is hees, vervuld van iets wat hij niet kan benoemen. "Het is goed."

"Goed," herhaalt ze, en haar glimlach is de beloning. "Dan beginnen we."

Ze beginnen bij zijn voeten, samen, een choreografie die ze blijkbaar hebben geoefend. Kristina's handen zijn zwaar, eisend, masseren zijn kuiten met een kracht die grenst aan pijn. Milana's aanraking is lichter, speelser, vingers die zijn binnenknie vinden, die cirkels trekken die steeds hoger komen. Ze werken zich omhoog, langzaam, elke centimeter van zijn huid die wordt verkend, geclaimd, voorbereid.

Bij zijn dijen stoppen ze, beiden, een pauze die voelt als eeuwigheid. Milana kijkt naar hem, naar zijn gezicht dat hij weet, rood moet zijn, naar zijn lichaam dat reageert zonder dat hij er controle over heeft. "Je bent zo hard," zegt ze, en het is geen vraag. "Al zo lang. Sinds de keuken, denk ik. Sinds ik je pols heb vastgehouden."

Hij knikt, de beweging klein, schaamte die mengt met opwinding.

"Dat is mooi," zegt ze, en haar hand beweegt, vingers die de binnenkant van zijn dij vinden, die dichter bij zijn geslacht komen zonder het aan te raken. "Dat betekent dat je lichaam weet wat het wil. Dat het ons vertrouwt, al weet je hoofd dat misschien nog niet."

Kristina's hand is aan de andere kant, een spiegel van Milana's beweging, en samen creëren ze een veld van sensatie dat zijn hele onderlichaam omvat. "Je mag niet komen," zegt ze, en haar stem is harder dan die van haar vriendin, meer commando. "Niet zonder toestemming. Dat is de eerste les. Controle. Uitstel. Het wachten maakt het beter, Ron. Altijd beter."

Hij knikt weer, niet zeker of hij het kan, niet zeker of zijn lichaam zal luisteren naar zijn wil of naar hun commando. Maar dan voelt hij Milana's vingers, eindelijk, die zijn schacht aanraken, een aanraking die zo licht is dat het pijn doet in zijn tegendraadsheid. Hij kreunt, een geluid dat hij niet kan onderdrukken, en Kristina's hand is op zijn mond, niet om hem te smoren maar om het geluid te voelen.

"Laat horen," zegt ze. "Wij willen horen wat je voelt. Geen stilte, geen verbergen. Alles."

Milana's hand beweegt, een beweging die traag is, die elke zenuw activeert. "Zo," zegt ze, en haar stem is zacht, instructief. "Dit is de basis. Dit is voelen. Maar er is meer, Ron. Zoveel meer."

Kristina heeft iets anders in haar handen, iets wat hij haar niet zag pakken: olie, warm en glad, die ze over zijn borst giet. Haar handen verspreiden het, vingers die zijn tepels vinden, die knijpen en rollen tot hij zich kromt tegen zijn eigen bindingen. De sensatie is te veel en niet genoeg, een overvloed die leegte creëert op de plek waar hij het meest wil worden aangeraakt.

"Je denkt aan je pik," zegt Milana, en ze lacht zacht, niet gemeen maar wetend. "Natuurlijk. Dat is wat jongens doen. Maar wij gaan je leren dat er meer is. Dat je hele lichaam kan komen, als je het laat. Dat je kunt klaarkomen zonder dat iemand je pik aanraakt."

Het klinkt onmogelijk, een belofte die te groot is om waar te zijn, maar dan voelt hij Kristina's mond op zijn tepel, haar tong die cirkels trekt terwijl haar vingers de andere knijpen, en er schiet een schok door hem heen die niets met zijn geslacht te maken heeft, een golf van sensatie die uit zijn borst lijkt te komen en zijn hele lichaam vult.

"Ah!" Het ontsnapt hem, een geluid dat hij niet herkent als van zichzelf, en Milana's hand beweegt sneller op zijn schacht, beloont hem voor zijn eerlijkheid.

"Zo," zegt ze. "Zo is het goed. Voel je dat? Dat is je penis, Ron. Die reageert, zelfs zonder dat we hem aanraken. Stel je voor wat er gebeurt als we dat wel doen."

De woorden zijn een belofte en een dreiging, een toekomst die hij nog niet kan bevatten. Kristina's mond beweegt naar zijn andere tepel, haar tanden die bijten, niet hard genoeg om te verwonden maar wel genoeg om te markeren, om te claimen. Haar hand is op zijn buik, vingers die de spieren daar verkennen, die lager gaan, die de huid rond zijn navel strelen.

Milana's hand stopt, plotseling, en hij kreunt van frustratie, van het verlies van de beweging die hem dichter bij de rand bracht. "Nee," zegt ze, en haar stem is streng maar niet onvriendelijk. "Nog niet. Eerst iets anders. Eerst... eerst gaan wij ons ook uitkleden. Gaan wij je laten zien wat je krijgt als je gereed bent. Als je wacht. Als je luistert."

Ze staan op, samen, een beweging die gesynchroniseerd is. Kristina trekt haar top het eerst uit, haar borsten die vrijkomen, groter dan hij verwachtte, met tepels die donker zijn en hard. Ze zijn niet zoals in de films die hij heeft gezien, niet perfect rond of symmetrisch, maar echt, met zwaarte en vorm die uniek zijn, die alleen van haar kunnen zijn.

Milana's jurk glijdt van haar schouders, een beweging die traag is, theatraal, die elke centimeter van haar onthulling tot een evenement maakt. Haar borsten zijn groter, zwaarder, met blauwe adertjes die zichtbaar zijn onder de huid. Haar tepels zijn roze, kleiner dan die van Kristina, maar even hard, even gespitst.

Ze staan naast het bed, beiden, handen op elkaars heupen, een pose die intiem is zonder hem uit te sluiten. "Kijk," zegt Milana. "Kijk naar ons. Dit is wat je krijgt als je geduldig bent. Als je leert. Dit is wat Kees heeft gehad, wat hij niet meer aankan. Wat jij nu krijgt, als je het verdient."

Kristina's hand is op Milana's borst, vingers die de zwaarte ervan tillen, die de tepel tussen duim en wijsvinger rollen. Milana's ogen sluiten, haar hoofd valt achterover, en het geluid dat ze maakt is puur, ongefilterd genot. "Zo," zegt ze, tegen niemand in het bijzonder, of misschien tegen hem. "Zo is het goed."

Ze kussen, de twee vrouwen, een kus die diep is en lang, tongen die zichtbaar zijn, handen die over elkaars lichamen glijden. Het is een show, weet Ron, een opvoering speciaal voor hem, maar dat maakt het niet minder echt, niet minder opwindend. Hij trekt aan zijn bindingen, het verlangen om mee te doen, om aan te raken, om te zijn waar hun handen zijn.

Ze merken het, zijn beweging, zijn stilte. Kristina trekt zich terug van de kus, kijkt naar hem met ogen die glinsteren. "Je wilt meedoen," zegt ze. "Natuurlijk. Maar nog niet. Eerst kijk je. Eerst leer je."

Ze duwt Milana op het bed, naast hem, haar lichaam dat warm is tegen zijn zij. Kristina blijft staan, haar handen die de rest van haar kleding uittrekken, broek die naar beneden glijdt, ondergoed dat volgt, tot ze naakt is, spieren die spelen onder de huid, een litteken op haar dij dat vertelt van een verleden die ze niet deelt.

Milana's hand is op zijn borst, vingers die dezelfde cirkels trekken als eerder, die zijn hartslag voelen. "Kijk naar haar," zegt ze, haar lippen bij zijn oor. "Kijk hoe mooi ze is. Hoe sterk. Straks mag je haar aanraken. Straks mag je ons allebei aanraken. Maar nu... nu kijk je alleen."

Kristina komt op het bed, aan zijn andere kant, haar gewicht dat de matras laat verzakken. Ze liggen naast hem, de twee vrouwen, hun handen die elkaar vinden over zijn borstkas, een brug van vlees en warmte. Ze kussen weer, boven hem, hun borsten die zijn armen raken, hun benen die tegen de zijne schuren.

Hij voelt alles, elke aanraking, elke beweging, de druk van hun lichamen die hem vasthouden meer dan de zijden sjaal ooit zou kunnen. Hij ruikt hen, de geur van vrouw die anders is dan wat hij kent, kruidiger, dieper, een geur die in zijn geheugen zal branden.

Milana's hand beweegt, glijdt van zijn borst naar zijn buik, naar waar hij hard is, waar hij heeft gewacht, waar hij heeft geleden onder hun spel. Ze raakt hem aan, eindelijk, volledig, haar vingers die zijn penis omvatten, die het vocht op zijn top van zijn eikel vinden en verspreiden.

"Ah..." Het ontsnapt hem, een geluid dat geen woord is maar alles zegt, en Kristina's mond is op de zijne, een kus die zijn reactie inslikt, die zijn adem neemt en geeft. Haar tong is in zijn mond, eisend, terwijl Milana's hand beweegt, een ritme dat traag is, gecontroleerd, dat hem naar de rand brengt en weer terug.

"Nog niet," fluistert Milana, haar lippen nu bij zijn oor, haar hand die stopt op het moment dat hij dichtbij is. "Voel je dat? Dat is de rand, Ron. Dat is waar je wilt zijn, waar je bang voor bent. Wij gaan je leren om daar te blijven, om te genieten van de spanning, van het bijna."

Kristina's hand is op zijn balzak, vingers die de gevoelige huid daar strelen, die zijn ballen tillen en rollen met een voorzichtigheid die contrasteert met haar kracht. "Je bent dichtbij," zegt ze, en het is geen vraag. "We voelen het. Je hartslag, je adem, de manier waarop je spieren spannen. Maar je komt niet. Nog niet. Niet totdat wij het zeggen."

Ze wisselen vloeiend, van posities, die gepland zijn. Kristina is nu waar Milana was, haar hand die zijn schacht omvat, zwaarder, meer direct. Milana's mond is op zijn tepel, haar tong die dezelfde cirkels trekt als Kristina eerder deed, haar hand die zijn andere borst verkent.

Het is te veel, denkt hij, het is meer dan hij aankan, maar hij kan niet stoppen, kan niet vragen om pauze, wil niet dat het stopt ook al is het overweldigend. Hij is hun instrument, hun speelgoed, hun leerling, en het gevoel van worden gebruikt, worden gevormd, is even opwindend als de sensatie zelf.

"Je doet het goed," zegt Milana, haar mond die zijn huid verlaat. "Je luistert. Je wacht. Dat is meer dan Kees ooit kon. Die oude man, die dacht dat hij de baas was, dat hij ons gebruikte." Ze lacht, een geluid dat warm is en niet gemeen. "Wij gebruikten hem. Zoals wij jou zullen gebruiken. Maar jij... jij hebt potentie. Jij kunt leren. Jij kunt geven wat wij nodig hebben."

Kristina's hand beweegt sneller, een beloning voor zijn geduld, en hij voelt de golf weer opkomen, de onvermijdelijkheid van zijn climax. "Mag ik?" vraagt hij, en zijn stem is smekend, een toon die hij niet herkent. "Alstublieft, mag ik komen?"

De vrouwen kijken elkaar aan, een blik die vol is van communicatie die hij niet kan ontcijferen. Dan knikt Milana, langzaam, een beweging die zijn hele wereld verandert. "Ja," zegt ze. "Nu mag je. Kom voor ons, Ron. Laat ons zien wat je hebt. Laat ons zien wat wij van je hebben gemaakt, al in deze eerste avond."

Kristina's hand versnelt, haar andere hand die zijn balzak kneedt, en Milana's mond is weer op zijn tepel, haar tanden die bijten op het moment dat hij over de rand gaat. Het komt van overal, denkt hij, van zijn hele lichaam, een orgasme die niet alleen in zijn geslacht is maar in zijn borst, zijn buik, zijn tenen die krullen van de intensiteit.

Hij schreeuwt, denkt hij, of misschien is het alleen een kreun, een geluid dat geen woorden kent. Hij komt over zijn eigen buik, over hun handen, een hoeveelheid die hem verbaast, die lang doorgaat, die lijkt te komen van een reservoir dat ze hebben aangeboord.

"Ah... ah... god..." De woorden komen eruit, gebroken, en de vrouwen lachen, zacht, niet gemeen maar wel wetend, wel tevreden.

"Goed," zegt Milana, haar hand die door zijn zaad glijdt, die het over zijn huid verspreidt als een merkteken. "Zo goed, voor de eerste keer. Je hebt geluisterd. Je hebt gewacht. Dat belooft veel voor de komende weken."

Kristina heeft iets in haar handen, een doek, die ze gebruikt om hem schoon te vegen, een gebaar dat teder is na alles wat er is gebeurd. "Morgen," zegt ze, "beginnen we met de echte lessen. Maar voor nu... voor nu slaap je. Tussen ons in. Veilig. Warm."

Ze leggen zich naast hem, de sjaal die nog steeds zijn polsen vastbindt maar die nu niet meer voelt als gevangenschap. Hun lichamen zijn tegen het zijne, hun adem die synchroon wordt met de zijne, hun warmte die hem omhult als een deken die hij nooit meer wil verliezen.

Hij slaapt, dieper dan hij in maanden heeft geslapen, gedragen door de wetenschap dat dit pas het begin is, dat er weken van leren, van worden gebruikt, van opbloeien voor hem liggen. En in zijn droom, als hij droomt, zijn er appelbomen die eeuwig dragen, en vrouwen met goud in hun haar, en een lichaam dat eindelijk weet wat het wil.

Trefwoord(en): Dominantie, Edging, Jong En Oud, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Afstandelijke Agnes (9.1) door Gerard12816
• Katinka (9.4) door Fralino
• Mijn Lustjongen (9.1) door Greta
• Mijn Chanterende Buurman (9.2) door Sophie24107
• Diner Met Een Dominante Man (8.6) door Lotte Schrijft
• De 68 Jarige Sex God (9.1) door Elite_12
• Grijs Muisje (9.1) door Zaadkontje1986
• Onbewoond Eiland (9.3) door Fralino
• Sugar Daddy Wil Jou! (9.0) door Bo
• Johan En Zijn Zusjes (9.2) door Boris Verhaal

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!