Mijn Zoon

Ik had de hele avond een zacht, warm lichtje laten branden in de slaapkamer, precies genoeg om alles te omhullen in een gouden gloed. Buiten was het koud, december 2025 maar binnen voelde het als een cocon, alleen voor ons tweeën.

Ik had me langzaam voorbereid, alsof elk gebaar een liefdesbrief was. Eerst de roze latex rok: ik liet hem centimeter voor centimeter over mijn huid glijden, voelde hoe hij mijn volle heupen teder omsloot, alsof hij zei: jij bent precies goed zoals je bent. Mijn borsten liet ik vrij; ze zijn zwaar geworden door de jaren, maar ik weet hoe Erik ernaar kijkt: met verwondering, met verlangen, alsof ze het mooiste zijn wat hij ooit heeft aangeraakt. De witte laarzen tot over mijn enkels, de hakken hoog genoeg om me gracieus te laten bewegen, maar niet zo hoog dat ik me niet helemaal mezelf voelde.

Ik liep een paar keer door de kamer, niet gehaast. Ik luisterde naar mijn eigen ademhaling, naar het zachte knisperen van het latex, naar het bonzen van mijn hart. Ik dacht aan hem. Aan hoe zijn ogen altijd een beetje groter worden als hij me ziet. Aan hoe zijn handen altijd eerst even aarzelen, alsof hij bang is dat ik een droom ben die hij niet mag verstoren… en dan toch dichterbij komen, warmer, zekerder.

Ik ging op de rand van het bed zitten, mijn handen gevouwen in mijn schoot, en wachtte. Niet ongeduldig. Gewoon… vol verlangen. Een verlangen dat niet schreeuwt, maar zachtjes zingt. Ik dacht aan al die keren dat hij ’s avonds laat thuiskwam en stil naast me kwam liggen, zijn hoofd op mijn borst, zijn arm om mijn middel, alsof hij nergens anders veilig was dan bij mij.

Toen hoorde ik hem. De voordeur die zachtjes dichtviel. Zijn jas die werd opgehangen. Zijn voetstappen op de trap, langzaam, alsof hij ook de tijd wilde rekken. Mijn hart sloeg een slag over, maar ik bleef kalm. Ik stond op, liep naar het voeteneind van het bed en boog me langzaam voorover, mijn handen rustend op het zachte dekbed. Niet uitdagend… maar uitnodigend. Als een bloem die zich opent voor de zon.

De deur ging op een kiertje open. Ik voelde zijn aanwezigheid vóór ik hem hoorde.

“Mam…” Zijn stem was nauwelijks meer dan een ademtocht, vol verwondering en iets wat klonk als thuiskomen.

Ik draaide mijn hoofd langzaam naar hem toe, mijn haar viel zacht over mijn schouder. Ik glimlachte, een glimlach die alles zei wat woorden niet kunnen.

“Kom bij me,lieve jongen ”

Hij bleef even staan in de deuropening, zijn silhouet tegen het licht uit de gang. Ik zag hoe zijn ogen over me gleden, traag, eerbiedig. Alsof hij een schilderij bekeek dat hij al honderd keer heeft gezien en toch elke keer opnieuw ontdekt.

Toen stapte hij naar binnen, deed de deur zacht achter zich dicht. Hij liep naar me toe zonder haast. Zijn handen vonden mijn heupen, zijn vingers zonken weg in het latex en in het zachte vlees eronder. Ik richtte me langzaam op, draaide me naar hem toe, en legde mijn handen tegen zijn wangen.

“Ik heb de hele dag aan jou gedacht,” fluisterde ik. “Niet alleen aan je lichaam… maar aan hoe je naar me kijkt. Aan hoe je me laat voelen dat ik nog steeds je hele wereld kan zijn, al is het maar voor een paar gestolen uren.”

Zijn ogen werden vochtig, maar hij glimlachte. Hij boog zich voorover en kuste me, zo zacht dat het bijna pijn deed. Een kus die zei: ik ben hier. Ik kies jou. Altijd weer jou.

Ik kleedde hem langzaam uit. Geen knopen die werden opengetrokken, geen ritsen die ruw omlaag gingen. Alleen tedere bewegingen, alsof we elkaar voor de allereerste keer ontdekten. Zijn shirt gleed over zijn hoofd, mijn handen streelden zijn borst.

Ik lag op mijn rug in het zachte bed, het gouden licht van het nachtlampje

Langzaam schoof ik naar beneden, mijn volle borsten streelend langs zijn borstkas, zijn buik, tot ik tussen zijn benen knielde. De witte laarzen stonden nog steeds aan mijn voeten; ik voelde me sterk, vrouwelijk, geliefd. Mijn handen gleden zacht over zijn dijen, omhoog, tot ik hem weer vond – hard, warm, glinsterend van ons samenzijn.

Ik keek naar hem op, mijn ogen vol tederheid. “Mag ik je nog even vasthouden… op mijn manier?” fluisterde ik.

Hij knikte alleen, zijn adem stokte even. Zijn hand gleed zacht in mijn haar, niet sturend, alleen liefkozend.

Ik boog me voorover, heel langzaam, alsof elk moment een eeuwigheid waard was. Mijn lippen raakten eerst de binnenkant van zijn dij, een zachte kus, dan de andere kant. Ik ademde zijn geur in – die unieke mengeling van jongeman en ons samen – en voelde mijn hart overlopen.

Voorzichtig nam ik hem in mijn hand, mijn vingers sloten zich teder om hem heen. Ik streelde hem langzaam wakker, voelde hoe hij weer harder werd onder mijn aanraking, hoe hij reageerde op niets anders dan mijn liefde.

Toen kuste ik het topje, zacht als een vlinder. Een klein kusje, dan nog een. Mijn tong gleed er heel langzaam overheen, proefde ons beiden, en ik zuchtte van geluk. Dit was niet alleen lust; dit was aanbidding.

Ik nam hem dieper in mijn mond, centimeter voor centimeter, mijn lippen sloten zich warm en zacht om hem heen. Geen haast. Geen druk. Alleen een traag, ritmisch bewegen – op en neer, alsof ik een wiegeliedje zong met mijn hele lichaam. Mijn tong danste zacht langs de onderkant, mijn hand volgde mijn mond in een perfect harmonie.

Ik hoorde hem zacht kreunen, zijn vingers streelden door mijn haar, zijn heupen bewogen nauwelijks – hij liet mij leiden, hij gaf zich over aan mijn liefde.

Af en toe keek ik naar hem op, mijn ogen vol tranen van emotie, en dan glimlachte hij naar me, een glimlach die zei: jij bent thuis.

Ik versnelde niet. Ik bleef traag, diep, teder. Mijn vrije hand legde ik op zijn hart, voelde het kloppen onder mijn palm, en ik liet mijn eigen hartslag ermee samenvallen.

Toen hij uiteindelijk klaarkwam, was het zacht en intens – een warme golf die ik met alle liefde doorslikte, alsof ik zijn essentie in me opnam, alsof ik hem nog dichter bij me wilde houden.

Ik bleef nog even zo, mijn lippen zacht om hem heen, tot hij helemaal ontspande. Toen kroop ik langzaam omhoog, legde mijn hoofd op zijn borst, mijn arm om zijn middel.

Hij trok me dicht tegen zich aan, kuste mijn voorhoofd, mijn haar.oohhh mam

We lagen nog steeds verstrengeld, zijn hoofd op mijn borst, mijn vingers langzaam door zijn haar strelend. De kamer was stil, op het zachte tikken van de klok en onze kalme ademhaling na. Ik voelde zijn hartslag tegen mijn huid, rustig maar sterk, en ik wist dat dit nog lang niet voorbij was. Dit was pas het begin van onze nacht.

Ik tilde zijn kin zacht op, keek diep in zijn ogen.

“Wil je me nog een keer voelen, mijn lief?” fluisterde ik. “Helemaal… langzaam… alsof we alle tijd van de wereld hebben.”

Hij glimlachte, die glimlach die mijn hart altijd doet smelten, en kuste me teder. Geen antwoord in woorden, maar in een kus die alles zei.

Ik rolde op mijn rug en trok hem zachtjes bovenop me. Mijn benen openden zich langzaam voor hem, als een bloem die zich ’s ochtends opent voor de zon. Hij gleed in me, heel traag, centimeter voor centimeter, tot we helemaal één waren. Zijn armen rustten naast mijn schouders, zijn voorhoofd tegen het mijne. We bewogen bijna niet – alleen kleine, diepe wiegende bewegingen, alsof we samen ademden.

Ik legde mijn handen op zijn rug, voelde elke spier, elke ademteug. Mijn volle borsten drukten zacht tegen zijn borstkas, mijn tepels hard tegen zijn huid. Ik kuste zijn mond, zijn wangen, zijn oogleden.

“Voel je hoe ik je vasthoud,” fluisterde ik tegen zijn lippen. “Hoe mijn hele lichaam jou omarmt… alsof je thuiskomt.”

Hij zuchtte mijn naam, zijn heupen bewogen in een langzaam, golvend ritme. Geen stoten. Alleen een oneindig zachte dans, diep en vol. Onze ogen bleven open, keken elkaar aan zonder iets te verbergen. Ik voelde tranen van geluk in mijn ooghoeken prikken. Dit was niet alleen lichamelijk – dit was ziel tegen ziel.

We bleven zo een eeuwigheid, tot de spanning zachtjes steeg, als een golf die langzaam hoger komt. Toen we samen klaarkwamen, was het stil en diep – een trilling die door ons beiden heen ging, alsof onze harten tegelijk een slag oversloegen.

Ik rolde me op mijn zij, mijn rug tegen zijn borst. Hij sloeg zijn arm om me heen, zijn hand rustend op mijn zachte buik, zijn vingers verstrengeld met de mijne. Zijn andere arm schoof onder mijn hoofd door, als een kussen. Ik tilde mijn bovenste been een beetje op, en hij gleed weer in me van achteren – langzaam, teder, alsof hij bang was me te breken.

Zijn lippen vonden mijn nek, mijn schouder. Zachte kusjes, alsof hij elk plekje wilde bedanken. Zijn hand gleed omhoog, omvatte een van mijn zware borsten, kneedde hem zacht, zijn duim streelde over mijn tepel.

“Je bent zo mooi,” fluisterde hij in mijn oor. “Elk stukje van jou.”

Ik drukte mezelf dichter tegen hem aan, voelde hoe hij diep in me zat, hoe onze lichamen perfect in elkaar pasten. We bewogen weer langzaam – een wiegen van heupen, een zachte cirkel, alsof we samen in een warme zee dreven. Mijn hand reikte achter me, greep zijn heup, trok hem nog dichter.

Ik draaide mijn hoofd een beetje, en hij kuste me over mijn schouder heen – een lange, trage kus terwijl hij in me bleef. Ik voelde me zo geliefd, zo gekoesterd. Alsof ik precies was waar ik hoorde te zijn.Zijn vingers vonden mijn gevoelige knopje terwijl hij deze bespeelde lief en zacht kwam ik.

Ik duwde hem zacht op zijn rug en klom bovenop hem. Mijn knieën aan weerszijden van zijn heupen, mijn handen op zijn borst. Ik liet mezelf langzaam zakken, nam hem weer helemaal in me op, en zuchtte diep van geluk.

Ik begon te bewegen – niet op en neer, maar in trage cirkels, voor- en achterwaarts, alsof ik een wiegelied danste op zijn lichaam. Mijn borsten deinden zacht mee, mijn haar viel als een gordijn om ons heen. Zijn handen rustten op mijn heupen, niet sturend, alleen voelend, liefkozend.

Ik boog voorover, mijn borsten tegen zijn borst, mijn lippen bij zijn oor.

“Ik hou van je,” fluisterde ik, keer op keer, bij elke langzame beweging. “Ik hou van hoe je me laat voelen… gewild… geliefd… helemaal vrouw.”

Zijn handen gleden over mijn rug, mijn billen, mijn dijen – alsof hij een kaart van mij tekende die hij uit zijn hoofd wilde leren. Onze bewegingen werden nog trager, nog dieper. Ik ging rechtop zitten, mijn hoofd achterover, mijn handen op zijn borst voor steun, en liet hem diep in me voelen terwijl ik zachtjes wiegde.

We keken elkaar weer aan. Geen woorden meer nodig. Alleen blikken vol liefde, vol overgave.Zoals bij een moeder en haar zoon.

Toen de volgende golf kwam, was het als een zachte explosie – ik trilde bovenop hem, hij vulde me weer met zijn warmte, en ik zakte voorover, mijn hoofd op zijn schouder, mijn armen om zijn nek.

Ten slotte… gewoon liggend naast elkaar, nog steeds verbonden.

Ik gleed van hem af, maar we bleven dicht tegen elkaar aan liggen – been over been, arm over arm, zijn hand zacht op mijn borst, de mijne op zijn hart. We kusten elkaar nog één keer, lang en zacht, en vielen langzaam in een tevreden stilte.

Ik streelde zijn wang.

“Dank je wel, mijn allerliefste,” fluisterde ik. “Voor vanavond. Voor altijd.”

Hij kuste mijn voorhoofd.Welterusten mam

De ochtend brak aan met een grijze, woeste hemel. Buiten raasde een december -storm, de wind huilde om het huis en striemde de ramen met harde regenslagen. Binnen was het stil en warm, onze lichamen nog verstrengeld onder het dekbed dat half van ons af was gegleden in de nacht.
Ik werd als eerste wakker. Mijn ogen gingen langzaam open, en ik voelde meteen de heerlijke loomheid in mijn lijf – elke spier herinnerde me aan hoe vaak we elkaar vannacht hadden gevonden. Ik lag naakt tegen Erik aan, mijn rug tegen zijn borst, zijn arm nog steeds slapend om mijn middel geslagen. Zijn ademhaling was diep en regelmatig tegen mijn nek.
Ik glimlachte in mezelf, voorzichtig gleed ik onder zijn arm vandaan zodat ik hem niet wakker maakte. Op blote voeten liep ik naar de keuken, de vloer koel onder mijn huid. De storm maakte het huis lijken op een klein, veilig eiland. Ik schonk twee mokken koffie in – sterk en zwart voor hem, met een scheutje melk voor mij – en liep ermee terug naar de slaapkamer.
Toen ik binnenkwam, bewoog Erik zich. Hij rekte zich uit, zijn ogen nog dicht, en draaide zich op zijn rug. Het dekbed gleed een stukje omlaag, en daar zag ik het meteen: zijn flinke ochtenderectie, hard en trots rechtop, alsof zijn lichaam al wist dat ik terug was.
Ik zette de mokken op het nachtkastje en kroop weer bij hem in bed, nog steeds helemaal naakt. Mijn huid tintelde van de kou die ik even had gevoeld, maar zijn warmte trok me meteen weer naar zich toe. Ik ging op mijn knieën naast hem zitten, liet mijn blik traag over zijn lichaam gaan – over zijn borst, zijn buik, naar dat prachtige, harde bewijs van zijn verlangen naar mij.
Erik opende zijn ogen, keek me slaperig aan en glimlachte toen hij me zo zag: naakt, met verward haar, mijn volle borsten zachtjes bewegend bij elke ademhaling.
“Goedemorgen, mam,” fluisterde hij schor, zijn stem nog zwaar van de slaap.
“Goedemorgen, mijn lieve jongen,” antwoordde ik zacht. Ik boog me voorover en kuste hem teder, mijn lippen zacht op de zijne. Mijn hand gleed al naar beneden, sloot zich warm om zijn harde lid, streelde hem langzaam van basis tot top.
Hij zuchtte diep in mijn mond, zijn heupen bewogen licht omhoog.
Ik liet hem los, ging rechtop zitten en klom bovenop hem. Mijn knieën aan weerszijden van zijn heupen, mijn handen op zijn borst voor steun. Ik keek hem diep in zijn ogen terwijl ik mezelf langzaam liet zakken – centimeter voor centimeter nam ik hem in me op, voelde hoe hij me vulde, hoe perfect we nog steeds pasten na al die keren.
We kreunden allebei zacht toen ik helemaal op hem zat, diep in me, helemaal één.
Ik begon langzaam te bewegen – niet op en neer, maar in trage, diepe cirkels, mijn heupen wiegend alsof ik hem wiegde. Mijn borsten deinden zacht mee, mijn haar viel over mijn schouders. Zijn handen grepen mijn heupen vast, niet sturend, alleen voelend hoe ik hem bereed.
“Je voelt zo goed,” fluisterde hij, zijn ogen half dicht van genot.
Ik boog voorover, mijn lippen bij zijn oor. “Jij ook, schat… zo hard, zo diep in mama.”
Mijn bewegingen werden iets sneller, maar nog steeds beheerst, vol liefde. Ik voelde hoe hij harder werd, hoe zijn ademhaling versnelde. Zijn vingers knepen zacht in mijn billen, trokken me nog dichter.
Toen kwam hij – een diepe, warme golf diep in me, hij spoot me helemaal vol, zijn hele lichaam trilde onder me. Hij kreunde mijn naam, zijn handen grepen me steviger vast.
Maar ik stopte niet.
Ik bleef doorrijden, langzamer nu, genietend van hoe hij me had gevuld, hoe glad en warm het nu was tussen ons. Ik ging rechtop zitten, mijn handen op zijn borst, mijn hoofd achterover. Ik wiegde door, cirkel na cirkel, voelde hoe de spanning in mijn eigen buik langzaam opbouwde.
Tien minuten lang reed ik zo door – traag, diep, genietend van elke seconde. Mijn ademhaling werd zwaarder, mijn borsten bewogen mee met mijn ritme, mijn clit wreef precies goed tegen hem aan.
Erik keek naar me op, zijn ogen vol verwondering en liefde, zijn handen streelden mijn dijen, mijn buik, mijn borsten.
Toen kwam het – een harde, diepe climax die door mijn hele lichaam golfde. Ik kreunde luid, mijn rug kromde zich, mijn spieren trokken zich samen om hem heen. Ik trilde bovenop hem, mijn nagels groeven licht in zijn borst, mijn stem brak terwijl ik zijn naam riep.
Daarna zakte ik voorover, mijn hoofd op zijn schouder, mijn lichaam nog na hijgend. Hij sloeg zijn armen om me heen, hield me stevig vast terwijl ik langzaam weer op aarde kwam.
De storm raasde nog steeds buiten, maar hier, in zijn armen, was alles rustig en perfect.
Ik kuste zijn hals zacht. “Goedemorgen écht,” fluisterde ik met een glimlach.
Hij lachte zacht, zijn hand streelde mijn rug. “De allerbeste ochtend ooit, mam.”

Anita

Trefwoord(en): Moeder, Zoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!