Gonnie - 37

Een kwartiertje later zaten we met koffie rond de tafel in het voorste deel van de grote kamer en vertelden Frank en ik wat er in Terschuur allemaal gebeurd was. Annet keek verbijsterd. “Hoe… hoe kún je? Dat zijn toch praktijken van de 17e eeuw? En die meiden? Die hebben toch ook op een school gezeten waar ze verteld is dat man en vrouw elkaars gelijken zijn? Ik bedoel… Die Mariëlle: die is niet op haar achterhoofd gevallen, als ik jullie zo hoor. Dan zegt zo’n meid toch: ‘Stik er maar in met z’n allen, ik zoek m’n heil wel bij een bedrijf waar ik gewaardeerd word’? Dat zou ik ten minste wél doen…”

Frank knikte. “Ja, jij wel. En Gon ook. En waarom? Omdat je thuis, en in je sociale omgeving back-up krijgt. En omdat je weet dat de wereld groter is dan Terschuur. Een aantal van deze meiden hádden geen back-up. ‘Ga maar werken, kijk ondertussen goed om je heen naar een geschikte vent, trouw met hem en ga voor zijn kinderen zorgen.’ Dát is hetgeen wat zij waarschijnlijk van huis uit meekregen. En zorg ervoor dat je vooral je kop niet boven het Terschuurse maaiveld uitsteekt, want dan ben je je bescherming van het dorp heel snel kwijt…”

Hij keek grimmig. “Nou, ik zou…” begon Annet, maar Henk viel haar in de rede. “An, jij bent, net als Gon, opgevoed door iemand die zich de kaas niet van het brood laat eten. Jullie zijn inderdaad in staat om tegengas te geven. Desnoods met je nagels. Maar Frank heeft gelijk: als je van jongs af aan geïndoctrineerd bent, dan hou je je mond wel. In hoop op betere tijden. Een lieve vent, die je op een voetstuk zet, de prins op het witte paard, you name it. En dan zit je je tijd bij de Weever wel uit. Stennis maken houdt in dat die leuke boerenzoon met die rijke ouders wel drie keer nadenkt voor hij jou een keertje uit vraagt. Die denkt: ‘Die rooie? Véél te opstandig. Die wil straks een eigen leven leiden. Met een eigen baan. Kinderen? Ja, misschien over tien jaar, als de eierstokken beginnen te klotsen. Teveel gedoe, ga ik niet willen. Ik heb straks een boerderij te runnen. Geen tijd om een vrouw in het gareel te houden. Dan maar dat meisje van die boerderij iets verder in het dorp. Die is ten minste verlegen en bescheiden…’ Dát denkt zo’n knul.”

Annet zuchtte. “En ik maar denken dat wij in een geëmancipeerd en ontwikkeld land wonen. Waar je als vrouw niet alleen wordt gewaardeerd om je mooie benen, maar ook om wat je kúnt.”

Gien glimlachte liefjes. “Zei je nou ‘wat je met die mooie benen kunt’, An? Foei, meisje…” We grinnikten even en dat haalde de kou uit de lucht. “En wat doe jij nou in feite bij dat bedrijf, Gon?” Annet keek belangstellend en ik zuchtte. “Mariëlle en ik bekijken momenteel alleen nog maar de onderlinge verhoudingen en proberen het kaf van het koren te scheiden. Wie verziekt de sfeer, wie stond hevig onder invloed van de Weever junior, wie zien we in staat om mee te helpen het bedrijf weer op orde te krijgen… Dat soort dingen. Momenteel zijn er al vijf mensen weg. Drie ervan liepen weg tijdens de eerste bijeenkomst met het personeel: die heren wensten zich niets te laten gezeggen door twee tiepmiepen…” Henk’s mondhoeken gingen iets omhoog en ik keek hem waarschuwend aan. “Meneer de Weever Junior zit waarschijnlijk nu nog steeds in een politiecel en meneer Joziassen ligt in een mortuarium. En volgens Mariëlle zijn er nog een man of drie die op de hand van Teuntje de Weever waren; die vliegen er uit óf ze moeten zich heel snel van een andere kant laten zien.”

Ik grijnsde gemeen. “Die drie lui die er vandoor gingen hebben zelf ontslag genomen; woedend. De Weever Senior had ze gezegd dat hij hun ontslagbrieven voor twaalf uur diezelfde dag op zijn bureau wilde zien; da’s gelukt, hoorde ik van Mariëlle. En waar die prutsers niet over hadden nagedacht is het simpele feit dat ze zélf ontslag hebben genomen. Dus: geen recht op WW of ontslagvergoeding. Staan dus met hun blote poten op straat. Twee programmeurs en de junior magazijnmedewerker. En of die zo snel een nieuwe baan gaan vinden… Ik vraag het me af.”

Ik haalde even adem en vervolgde: “En als alle rotte appels weg zijn, gaan we het bedrijf een beetje fatsoeneren. Tot nu toe hebben we alleen nog maar naar het personeel gekeken; straks gaan we ook naar de werkwijze van het bedrijf kijken. Want ik heb al gezien dat een aantal zaken prima in 1990 thuishoorden, maar nu niet meer werken. En ik ga voorstellen de infra een grondige update te geven. De administratie én de programmeurs zitten in één ruimte: één grote kantoortuin. Waarbij je het woord ‘tuin’ beter kunt vervangen door ‘woestijn’, want er is geen plant te bekennen.

Gevolg: een boel geroezemoes en achtergrondgeluid. Ik wil er niet aan denken hoe het daar geklonken moet hebben toen men de bonnetjes nog op de typmachine verwerkte…” “Toen had men ook nog weinig programmeurs, Gon”, zei Frank droogjes en ik zuchtte. “Jawel, meneer de betweter… In ieder geval moet dat anders.

Wil men de kantoortuin houden? Prima, maar dan wel onderverdeeld in kleinere units. En de chef niet meer een halve verdieping er boven, spiedend door ramen, maar ook op de werkvloer, tussen zijn mensen. Medewerkers toestaan om hun bureau wat meer ‘eigen’ te maken.

De kantine? De kleedkamer van de plaatselijke voetbalclub is gezelliger… als alle spelers op het veld staan. Kaal linoleum op de vloer, kale wanden, houten stoelen en tafels, een galm waar de kathedraal van Reims jaloers op zou zijn en een koffieautomaat die Henk, na het nemen van één slok, ceremonieel van de muur zou rukken en meteen naar de plaatselijke vuilstort zou brengen. Wát een bocht kwam daar uit…”

Henk keek tevreden. “Fijn om te horen dat jij mijn koffie nu ook kan waarderen, Gon.” “Dat doe ik zeker, pa. Maar die van ma is ook niet verkeerd.

En als klap op de vuurpijl, An: alle kledingvoorschriften overboord. De heren op kantoor moesten in jasje met stropdas verschijnen, de chefs zelfs in driedelig pak, de dames in rokken of jurken tot over de knieën, en dichte panty’s of kousen dragen. Geen blote benen, geen decolleté’s. De ongetrouwde dames lange haren in een staart,, de getrouwde dames de haren afgeknipt tot hooguit in de nek met een permanentje.”

An keek me ontzet aan. “Wát? En die meiden pikten dat zomaar?” Ze streek met haar hand over haar rode krullen. “De eerste de beste die dat van mij zou eisen, kreeg een keihard knietje in zijn kruis, reken maar!” Frank grinnikte. “Toen Gon het hoorde, had zij het over tien vlijmscherpe nagels in iemands gezicht… Kun je niet een keer meegaan naar Terschuur, An? Dan kunnen jullie een eventueel tegensputterend manspersoon beide behandelingen geven. Een soort ‘twee voor de prijs van één’-actie, net als in de supermarkt.”

“Dat kunnen we de jongens in dat bedrijf niet aandoen, Frank”, zei ik. “Die vallen spontaan in katzwijm als er twéé van die rooie furie’s voor hen staan. Voor sommigen was eentje al teveel…” Annet keek me aan. “En daar loop jij rond in je rokjes-tot-boven-de-knie, je pumps met die torenhoge naaldhakken die je zo mooi vind en je blouses met één knoopje teveel open?” “Hoho zusje… Rokjes: Check. Pumps: check, maar niet die naaldhakdingen. Blouses: ja, maar alleen het bovenste knoopje open en een net shawltje er onder. Make-up: check, maar alles redelijk bescheiden. Ik loop daar niet rond als reclamezuil voor een zekere gelegenheid op de Veluwe, ben jij gek…”

“Goed om te horen dat je je daar een beetje gedraagt, Gon”, zei Gien. “Ik ken je langer dan vandaag: een paar jaar geleden had je je inderdaad, recalcitrant als je bent, gekleed zoals An net beschreef.” Ik grinnikte eerst, toen werd ik serieus. “Ma, ik ben daar twee dagen in de week. En niet om ruzie te maken; ik heb Mariëlle op het hart gebonden om niet op kruistocht te gaan en die lui er uit te werken die haar het leven hebben zuur gemaakt; wij lopen daar rond om een ziek bedrijf te ontdoen van de ziekmakers. En de handel op orde te krijgen, zodat ze op termijn met ons bedrijf kunnen gaan samenwerken...

Want dát wil de Weever Senior: zijn software werkt op Windows 10: als meneer Gates in Silicon Valley Windows 10 niet meer ondersteunt, is hun softwaresysteem uiterst gevoelig voor Ddos-aanvallen, hacks, randsomware, enfin alle digitale shit die misdadig Nederland en buitenland maar over je heen kan strooien. Senior had dat door; Junior niet. Of hij wílde het niet zien. Wij, in Ede, hebben een volgens mij prima softwarepakket voor het middenbedrijf en iets daarboven; zij richten zich meer op met agrarisch midden- en kleinbedrijf. Hebben hun klanten over het algemeen dicht bij huis, in een gebied tussen Zwolle, Lelystad, Amersfoort en Arnhem. De Veluwe en Flevoland, zeg maar. Als we beide bedrijven kunnen laten samenwerken met één softwaresysteem, komt dat beide bedrijven ten goede. Dát is onze uiteindelijke opdracht. Maar voordat het zover is, moet de Weever Software wél op eigen en gezonde benen kunnen staan. En dat doet bij sommige lui pijn.”

Even was het stil, toen bromde Henk: “Jullie zijn goed bezig, meiden. Allebei.” Ik keek An aan, zij mij. En we wisten meteen waar de ander aan dacht. En ik kon het niet helpen: ik voelde tranen. Frank zag het. “Wat is er aan de hand, schat?” Ik snotterde: “Kun je even opschuiven? Ik wil even naast Henk zitten.” Gien had het door; die schoof opzij en liet An aan de andere kant van Henk zitten. Die keek verwonderd. “Wat….” Annet kuste hem. “Wat jij net zei, lieve Henk… Dat hebben we van Anderson nooit gehoord. Van hem kreeg je altijd kritiek; nooit was het goed genoeg. Als je een negen had voor een repetitie, kon je rekenen op de vraag: “Maar welke fout heb je dan gemaakt?” En jij zegt zomaar ‘Jullie zijn goed bezig…’ Dat hakte er even in, schat. Bij ons allebei. Dank je wel.”

We omarmden hem samen en gaven hem samen een zoen. Gien zag het en schoot in de lach. Henk keek haar aan. “Wat zit jij hinniken, echtgenote?” Gien hikte: “Nu heb jij een ‘sandwich Gingerbread’…” An en ik schoten, ondanks het emotionele moment in de lach; Frank ook. Henk keek niet-begrijpend. “Die mag je even uitleggen, schat…” Dat deed Gien en ze hield het nog netjes ook. Henk schudde daarna zijn hoofd. “Arme kerel, die professor. Ik zal ‘m wel eens opbellen en vragen of hij nazorg nodig heeft.”

Annet aaide zijn gezicht. “Niet nodig, lieve Henk. De man kwam elke maand terug, twee-en-een-half jaar lang. En toen we besloten hadden om bij de club te vertrekken en dat tegen hem zeiden, keek hij verdrietig. ‘Ik ga twee lieve vriendinnen missen, meiden.’ En die avond hebben we alleen maar zachtjes geknuffeld, verder niets. Hij zei rond tien uur, de tijd dat we meestal écht gingen vrijen: 'Nu even geen behoefte aan platte seks, lieve meiden. Ik ga jullie missen.'

“Misschien hadden wij wel nazorg nodig, An. Hij was de enige klant die ons als ‘vriendinnen’ behandelde.” Annet knikte. “Ja…” Toen keek ze Henk aan. “Dus… tot zover een ‘sandwich Gingerbread’, lieve Pa. Heb jij nu nazorg nodig?” Hij bromde: “Die krijg ik wel van Gien, denk ik.” Die glimlachte, maar zei niets.

“Frank… Help je even mee om onze spullen weg te brengen?” “Naar boven of naar beneden, schat?” Ik aarzelde niet. “Jouw spul naar beneden, mijn spul naar boven.” Gien knipoogde. “Tijd voor zusjes-overleg, dames?” Ik zei: “Of er veel overlegd wordt, weet ik niet, maar ik wil weer eens samen met mijn grote zus in één bed slapen.” Ik keek waarschuwend naar Frank. “Zónder vent er tussen!” Die reageerde kalm. “Dat snap ik, schat. Geniet ervan, meiden.” An liep naar hem toe en knuffelde Frank even. “Dank je wel. Je bent een topgozer.”

Hij knipoogde. “Hans zou hetzelfde gedaan hebben, An.” Ik knuffelde hem iets uitgebreider. “Lekker slapen, lieve lover…” “Geniet van je zus, schat…” hoorde ik zachtjes. Toen draaide hij zich om. Het laatste wat ik hoorde voordat de kamerdeur dichtging was: “Zo. De dames pleite… Henk, heb je een biertje?”

Ik keek An aan, zij mij en ik zuchtte: “Kérels…” “Kom schat, we gaan naar boven. Als die kerels aan het bier gaan…” Eenmaal boven zei An: “Morgenavond mogen jullie hier slapen, Gon. Dan heb ik Hans helemaal voor mezelf; Rick en Coor zijn naar een tante, komen pas laat terug en Margriet en Abe zijn vanaf morgenmiddag een paar dagen naar een camping.” En met een brede lach vervolgde ze: “En als Rick en Coor terug komen hebben ze andere dingen te doen dan op hun grote zus en broer te letten, denk ik zomaar. En Hans zorgt dan maar dat hij klaar is met zijn voorbereidingen, anders staat hem wat te wachten!”

“Ik heb er wel beeld bij, schat. Annetje Peters zeker? Dat lieve meisje uit 5 VWO?” Ze schudde haar hoofd. “Niks ervan. Dan laat ik de strenge mevrouw Annet even tevoorschijn komen.” Ik keek meelevend. “De arme kerel…” An trok me op bed. “Maar nu eerst: wij, schat. Lekker romantisch omkleden. Met het liefste meisje wat ik ken… M’n eigen tweelingzus. Die precies weet wat ik lekker vind.” We verzeilden in een lange zoen. Ik streelde haar mooie krullen, An had haar handen op mijn schouders.

Na een paar minuten maakte zij zich los en keek me aan. “Kóm… Omkleden. Ik heb zin om jouw mooie lijf helemaal te voelen. Je lekkere poesje te proeven…” Een kriebel schoot door mijn tepels, toen ze me van vlakbij aankeek. “En wil jou voelen, An. Je lekker klaar laten komen. Tegen me aan…” We bleven elkaar aankijken toen we ons uitkleedden. Nou ja, uitkleedden: onze kleren vlogen door de kamer tot we naakt tegen elkaar aan stonden te zoenen en te voelen. Haar handen gleden over mijn borsten en stuurden elektrische schokjes naar mijn hersens. “Ahhh… An… Zo lekker, schat!” “Kom” zei ze zachtjes. “Omkleden en dan in bed.”

We trokken beiden een dunne peignoir aan. Verder niets; was niet nodig. An zei zachtjes: “Ik wil eerst even met je kletsen, Gon. En lekker tegen je aan liggen, lief knuffelen… Voor hevige seks is het nog te vroeg.” Ik glimlachte, herinnerde me de avonden en nachten waarin we, rustig kletsen over van alles en nog was, uiteindelijk in elkaars armen in slaap vielen. Soms huilend, soms giebelend, maar altijd wetend dat de ander je helemaal begreep…

“An…”, zei ik even later, in de beschermende duisternis, “Vind je het niet gek dat we allebei een hele fijne vent hebben, en tóch…” Ze kuste me zachtjes. “Gewetenswroeging, schat? Ben je bang dat Frank jaloers op ons wordt?” Ik schudde mijn hoofd langzaam. “Nee, dat niet. Hij vindt het prima, net als Hans. Weet je, ik geniet vreselijk als Frank en ik met elkaar vrijen. Hij is zó lief en teder…” Ik giechelde plotseling. “Tenminste: meestal. Deze week had ik hem een beetje uitgedaagd. En hij zei toen dat hij me op wilde vreten…

En toen, in bed, werd hij wild. Dwong me bijna om op m’n knieën bed te zitten en toen heeft hij me hard in m’n sterretje geneukt. En terwijl hij bezig was, trok hij m’n hoofd aan m’n haren achterover tot het pijn deed. Maar ik vond het heerlijk! Zijn harde pik die in m’n kontje op en neer ging, één hand in m’n haren, de andere hand op m’n poes, over mijn tieten, mijn benen… Ik was helemaal van hem… En toen we uitgeraasd waren, vroeg hij aarzelend of hij me niet teveel pijn had gedaan, de lieverd…”

An antwoordde even niet, toen hoorde ik aarzelend: “Dat heeft Hans bij mij nog nooit gedaan, Gon. Hij is soms veel te lief. Verontschuldigd zich bijna al als hij bij me binnen gaat. Vraagt telkens of het geen pijn doet… Terwijl ik hem telkens laat weten dat hij best wat dominanter mag zijn. Maar hij blijft zacht.” Plotseling grinnikte ze, ik voelde haar borsten schokken. “Ja…? Zeg het maar, schatje.” Ze hikte: “…Hij blijft zacht… op één lichaamsdeel na.” Ik lachte met haar mee. “Niet zo gek, An. Met zo’n mooie rooie dondersteen in je bed.” An vertelde verder. “Ik heb dit een tijdje terug ook aan Margriet verteld. En gevraagd of hij, toen hij nog met haar vrijde, ook zo… lief, ja, bijna schuchter was. En Margriet heeft toen verteld dat zij hem als eerste leerde om ‘lief’ te zijn. Voorzichtig. Teder. Dan vrouwen er niet van houden om meteen besprongen te worden. Dat vrouwen tijd nodig hebben. En daarna, toen ik mijn ‘probleempje’ wat uitgebreider vertelde, zei ze: ‘Misschien heb ik daar wel teveel nadruk op gelegd, An. Sorry.’ Ik heb haar toen verteld dat het zo beter is dan andersom.”

In het halfduister kon ik haar gezicht zien vertrekken. “Sommige kerels op de club… Meteen erop en er over!” Ik knuffelde haar. “Maar daar had jij toch wel een remedie voor? ‘De strenge mevrouw Annet’? Toch?” Ze haalde haar schouders op. “Sommige van die kerels zouden de strenge mevrouw Annet absoluut niet waarderen. Héél slecht voor hun ego, om gedomineerd te worden door een vrouw… Nee Gon, ik zou willen dat Hans me af en toe liet merken dat ik bij hem hoor.Dat ik van hem wil zijn. Helemaal. Ook in bed.” Ze zuchtte. “Zeker nu, in mijn nieuwe functie; hij keek een beetje benauwd toen ik het hem vertelde.” Ik ging overeind zitten. “Wát een dwaas. Vanaf Mars kun je nog wel zien dat jullie helemaal gek op elkaar zijn. Niet alleen hij op jou, maar jij op hem net zo goed. En wat ik in Hans waardeer is: hij denkt eerst na voor hij iets zegt. Legt niemand zijn mening op; meestal legt hij zijn eigen ervaringen uit en laat zijn gesprekspartner zélf de conclusies trekken. Hij is een hele fijne, betrouwbare vent, An.”

Even zweeg ik en vervolgde toen ondeugend: “En het is best wel een lekker ding. Ondanks dat hij in het zwembad zo af en toe een uitschieter heeft…” “Wat bedoel je?” “Toen wij met z’n vijven een wedstrijdje zwommen en je hem spottend liet weten dat hij ook wel aardig gezwommen had, weet je nog? Toen grauwde hij dat hij een persoonlijk record had gezwommen en jij hem alsnog te kakken zette. En toen zwom hij naar het trap om eruit te gaan. Coor heeft hem toen terug gehaald en volgens mij heb jij daarna nogal uitgebreid je excuses aangeboden… Of heb je dat gewist? Heb je ‘daar geen actieve herinnering meer aan’, zusje?”

Ze zweeg even en zei toen zachtjes: “Ik schaamde me achteraf kapot, Gon. Was inderdaad een rotopmerking. Maar weet je: zijn reactie op die opmerking was typisch Hans: hij nokt af. Vermijdt een conflict. En dat doet hij bijna altijd, ook in z’n werk. En in negen van de tien gevallen heeft hij gewoon gelijk, maar vindt het niet de moeite om de ander te overtuigen. ‘Ze komen er vanzelf wel achter’, zegt hij dan, als hij zo’n situatie bij VDL beschrijft. Ik heb ‘m al eens gezegd dat hij meer op z’n strepen moet staan. Hij is verdomme vorig jaar gepromoveerd tot senior software-engineer, zónder HBO-titel. Niet de eerste de beste dropstaaf die leuk kan tiktokken…” Ze zat niet ver van huilen af, merkte ik.

Ik streelde haar haren. “Lieve schat… Misschien moet je eens een stevig potje met ‘m gaan praten en hem vertellen dat jij helemaal stapelkrankjorum op hem bent, en dat je álles doet om hem te plezieren. Maar dat hij ook z’n best moet gaan doen om jou te laten genieten in bed. Jij bent af en toe ‘de strenge mevrouw Annet’, maar soms ben je ook die oh, zo lieve Annetje uit 5 VWO. Dat meisje wat er zo onschuldig een maagdelijk uitziet, maar stiekem verlangt naar een vent die haar néémt. Opeist. Haar beetpakt, op bed smijt en binnen no-time kletsnat van verlangen maakt… Vertel eens, schat: heeft hij dat wel eens gedaan? Je op bed gegooid en je meteen onder dat maagdelijk uitziende plissérokje gevoeld?”

Langzaam hoofdschudden. “Nee. Het is altijd: ‘An… wil je…’ of ‘An, mag ik…’ En dan gaat hij heel voorzichtig z’n gang. Terwijl ik niks anders wil dan dat hij me laat voelen dat ik bij hem hoor, verdomme!” Ik kuste haar. “Zal ik, als jouw beste vriendin, vriend Hans eens iets over jou vertellen?” “Zou je dat willen, Gon?” “Voor jou altijd, schatje. Jij bent toch mijn beste vriendin? Laat het maar aan Gonnie over. Die regelt het wel.”

Ik giebelde. “En zorg de avond daarna maar voor glijmiddel. Voor als hij je zonder enige vorm van inleiding penetreert en je zó hard neukt dat het nét niet meer maagdelijke poesje van Annetje uit 5 VWO schraal gaat aanvoelen.” We schoten nu samen in de lach.

“Het nét niet meer maagdelijke poesje… Jaja, zus. Hoelang is het geleden dat wij elkaar ontmaagd hebben?” Ik moest even denken. “Nou… dat is toch al gauw een jaar of tien, elf geleden… Met Gien d’r kleine dildo. Wat heb ik die nacht genoten, schat.” “Hier nog eentje…” hoorde ik naast me. Toen gleden haar lippen over de van mij en voelde ik haar zachte lichaam tegen me aan.

“Dank je wel voor je luisterend oor, lieve zus. Jij bent nog steeds mijn liefste vriendin. Daar komt niemand tussen.” Even moest ik lachen. “Soms wél schat. Henk. Vanavond nog.” Weer een lachje. “Ja. En Gien die meteen die opmerking maakt over een ‘sandwich Gingerbread’, dat ondeugende moedertje van ons… Enfin, ze kreeg meteen een vlijmscherp antwoord van Henk terug. Die laat zich in ieder geval de kaas niet van het brood eten!”

Ik knikte. “Ja. Ook een schat. Écht een vader, zo voel ik het ten minste.” Een bevestigend hummetje kwam retour. Toen voelde ik een hand op mijn buik. “Gon… Zullen we lekker gaan slapen? Tegen elkaar aan, net als vroeger? Of wil jij nog lekker klaarkomen?” Ik pakte haar hand. “An, dit gesprekje was ook heerlijk intiem. Daar kan ik van genieten, weten dat jij en ik twee rooie troela’s op één kussen zijn. En lekker slapen is wel een goed idee. Wij hebben het beiden nogal voor de kiezen gehad deze week, geloof ik.

Dus: welterusten, liefste zeker twaalf minuten oudere en wijzere zus van me.” Ik kuste haar en voelde twee armen om me heen. “Dank je wel, Gon. Lekker slapen.” Ik legde mijn armen om haar heen, mijn benen om en met die van haar, onze hoofden zo dicht bij elkaar dat we elkaars adem roken en onze krullen één grote rooie warboel waren. Zo waren we vroeger bijna altijd in slaap gevallen.

Gien had er wel eens een foto van gemaakt en als commentaar gehad: ‘Wie is wie? Wie het weet mag het zeggen…” Met een glimlach dacht ik nog even na; An sliep al snel, bij mij duurde het wat langer. Ik lag nog een tijdje te overdenken wat ik tegen Hans zou gaan zeggen…

Trefwoord(en): Zus, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!