Wilma’s Opoffering - 2

In het vorige deel is beschreven dat Wilma ons verlaten heeft voor haar ‘Meester’, en dat ze niets meer met ons te maken wilt hebben. Haar ‘Meester’, Valmir genaamd, heeft daar blijkbaar een andere mening over en hij bestookt mij met video’s waarin Wilma als zijn teefje op een meer dan sadistische, beestachtige wijze misbruikt wordt. En hij mij keer op keer probeert te vernederen door aan te geven hoe Wilma hiervan geniet. Ik begrijp niets van dit kinderachtige of misschien beter uitgedrukt macho gedrag, en meer en meer be ik ervan overtuigd dat er iets anders achterzit. Deze gedachte wordt versterkt door de bedreigingen die hij regelmatig formuleert richting mijn kant uit. In dit deel van deze serie zien we hoe Wilma zich opgeofferd heeft.

Na afloop van ons gesprek bij de politie zijn we naar mijn huis gereden. De dames zitten in spanning op ons te wachten, maar we kunnen hun helaas geen positieve berichten geven. Vervolgens zonderen we drieën ons af in mijn werkkamer en concentreren ons op de voorwaarden die ik ga stellen aan Valmir, op het gesprek met mijn en daarna zijn advocaat later vandaag en ten slotte eventuele tijdslijnen. Achterliggende gedachte is e.e.a. zodanig te vertragen om meer speelruimte voor onszelf te creëren zodat we enerzijds dieper in hun netwerk kunnen doordringen en meer gegevensk te verzamelen, anderzijds eventuele vervolgacties goed kunnen voorbereiden. Onze gedachten gaan uit naar b.v. het onderuithalen van hun diverse websites. Niet alleen van de site waar de videos op vertoond werden maar ook die van de seksclub etc. Zo willen we een poging wagen de klantgegevens van deze sekssite te krijgen en het als het lukt ook van de bezoekers van de seksclub. De politie kan zich intussen bezighouden met de gegevens die ze al van ons gekregen hebben.

Zie het maar als een vorm van kleine guerrilla aanvallen, speldenprikken die hem veel last gaan bezorgen, maar die hij niet kan terugleiden naar mij toe.

Ik bel in de late namiddag zijn advocaat op en vertel hem dat mijn advocaat inmiddels alle papieren ontvangen heeft en deze aan het bestuderen is. Dat ik morgenochtend om 10.00 een afspraak bij mijn advocaat op kantoor heb om de details van de scheidingsdocumenten door te nemen en tevens wat voorwaarden van mijn kant op papier te zetten. Mijn advocaat zal dan morgennamiddag of anders donderdagochtend op zijn laatst met hem in contact treden om de verdere stappen te bespreken. En ik vraag hem dit alvast door te geven aan zijn klant. Mochten er problemen zijn en zijn cliënt hiermee niet akkoord gaan dan kan hij met mijn advocaat contact opnemen. Ik vertrouw er echter op dat alles goed komt en geef hem dan de benodigde gegevens van mijn advocaat.

Later op de avond heb ik nog een lang gesprek met zowel Karin, Liesbeth als Corine en verontschuldig me dat ik hun de laatste weken zo verwaarloosd heb. Het antwoord van Karin is hierop vrij simpel en direct: “Lieverd”, zegt ze: “Jij bent niet iemand die in rust kan werken als zijn wereld om hem heen in elkaar stort, als hij niet weet of en hoe zijn kinderen zullen leven. Of zijn dochters en vrouwen veilig zijn. Nee, je bent geen man die voor zijn verantwoordelijkheid wegloopt. Dus verontschuldig je niet bij ons, wij weten dat je hetzelfde voor ieder van ons zou doen. En daarom houdt ieder van ons op haar wijze van je en staan we achter jou in alles wat je onderneemt. En nu wat anders: ik heb van Corine gehoord dat iets uit zijn winterslaap is wakker geworden. Dus laten we daar maar eens met zijn allen van genieten”. Alle 3 springen giechelend op en binnen no time ben ik uit mijn kleren geholpen. Ik lig nog half op de bank en Liesbeth die het ‘gevecht’ om mijn pik gewonnen heeft zit al tussen mijn benen en neemt deze in haar mond om hem echt lekker te gaan verwennen. Corine heeft zich inmiddels zodanig geïnstalleerd dat ze mijn ballen kan likken en ook, met wat kleine moeite, een vinger in mijn anus heeft gemanoeuvreerd en me daar stimuleert. Karin ten slotte zoent me terwijl haar handen over mijn borst gaan en wat mijn tepels aan het spelen zijn. Het lijken echt 3 wilde hongerige katjes die het dan wel weer zo goed afstemmen dat ieder opkomend orgasme in de kiem gesmoord wordt. Na een tijdje besluiten we naar onze slaapkamer te gaan. Want we zitten hier allemaal naakt in de salon en wat als dadelijk een van de kinderen naar beneden komt. Karin krijg dan het genoegen om door mij naar boven gedragen te worden op de, in een eerder deel beschreven, bekende wijze. Eenmaal op de slaapkamer aangekomen leg ik Karin op bed. Liesbeth kruipt al direct tussen haar benen om haar vervolgens te gaan beffen. Ik kruip dan weer achter Liesbeth en neuk haar in haar al kletsnatte kutje en voel dan hoe Corine mij penetreert. Na een paar minuten hebben we ons ritme op elkaar afgestemd en gaan we zo een dikke 10 minuten door. Karin komt als eerste schreeuwend klaar kort daarop gevolgd door ons alle 3. We liggen wat later alle vier bij te komen van dit heerlijke partijtje seks als op de deur geklopt wordt. Blijkbaar is de schreeuw van Karin iets te hard want een van mijn dochters staat verschrikt bij de deur, het huilen nader dan het lachen. We zeggen dat er niets aan de hand is, dat Karin haar teen tegen een poot van het bed gestoten heeft. Toch is ze zodanig van streek dat ze liever bij ons in bed wil komen. Daar we allen naakt zijn zeggen we dat ze over 5 minuten mag terugkomen. We lachen ons rot en trekken snel wat slaapkleding aan en vervangen de natte lakens. En dan komen beide meisjes bij ons liggen.

De volgende dag, woensdag, heb ik in de ochtend een zakelijke afspraak in Utrecht op de planning staan. Karin, Liesbeth en Corine iets later een afspraak bij de gynaecoloog. Er zit , heel vervelend, een kleine overlap qua tijd in waardoor de kinderen zonder toezicht zullen zijn, wat we in ieder geval niet willen. Oma en opa kunnen helaas ook niet bijspringen en daarom heb ik kort overleg gehad met Harm of hij een oplossing weet. Hij zegt toe dat hij wel de boel kan monitoren via de beveiligingscamera’s en als er iets vreemds gebeurt de politie zal waarschuwen. We praten uiteindelijk over een periode van hoogstens 30 minuten en het lijkt ons sterk dat er juist dan iets gaat gebeuren. Dat zou te toevallig zijn. Maar anderzijds moet je het lot ook niet tarten, is het gezegde toch?

Ondanks deze afspraken heb ik, zelfs na de heerlijke ontspannende seks, de hele verdere nacht en ook in het begin van de ochtend een erg onrustig en misselijk gevoel in mijn buik. Ik vraag me in eerste instantie af of ik iets verkeerds gegeten heb. Of dat het wellicht de zenuwen zijn voor de afspraak met de klant waar toch een belangrijk contract getekend gaat worden. Kan me dat laatste eigenlijk ook weer niet voorstellen en besluit ten einde raad af te gaan op mijn intuïtie. Ik heb nl. wel eens eerder zo een raar en onrustig gevoel gehad en dat meestal genegeerd en bijnar altijd tot mijn spijt achteraf. Dit keer besluit ik dat niet te doen en bel de klant op om de afspraak te verschuiven naar later op de dag. Dat is gelukkig geen probleem voor hem.

We ontbijten als hele familie samen en nemen een beetje de dag door. De kinderen gaan dadelijk naar hun kamers om hun lessen te volgen, terwijl ik nog een kop koffiedrink met de dames voordat deze vertrekken naar de vrouwenarts, zo tegen 9.30. Zodra ze de deur uit zijn stormen de meisjes naar beneden en schuiven bij mij aan de keukentafel aan en om vervolgens verder te gaan met hun schoolwerk. Ik laat ze rustig hun gang gaan, luister een beetje mee om vervolgens wat achterstallige administratie weg te werken. Daarbij word ik onderbroken door een zakelijk telefoontje en loop naar mijn werkkamer om het gesprek ongestoord te kunnen voortzetten. Het betreft een klant met een serieus probleem waar hij mijn ondersteuning bij vraagt. Ik zet hem op de luidspreker en start in de tussentijd mijn PC op. En ja dan krijg je toch weer de situatie dat mannen niet kunnen multi-tasken. Ik ben zo druk met dat gesprek bezig, dat ik in eerste instantie het overgaan van de huisbel mis. Mijn hersens registeren wel een geluid, maar het duurt wat langer voordat ik het terug herleid tot de voordeurbel. Opeens hoor ik een boel lawaai en geschreeuw van mijn dochters wat me doet opschrikken, kap het gesprek dan ook meteen af en sprint de trap omhoog naar de voordeur. Uit mijn ooghoek zie ik snel 2 geparkeerde SUV staan en ook dat 1 man mijn tegenstribbelende dochters met grof geweld in een van de auto’s probeert te duwen terwijl een andere met Wilma hetzelfde doet in de andere auto. Ik ren al schreeuwend op de man bij mijn schreeuwende kinderen af. In mijn ooghoek zie ik dat de andere man Wilma verrast laat vallen en zij ongelukkig neerkomt. De ene man geeft onderwijl een van mijn dochters een klap in haar gezicht en gooit haar op de achterbank. Dat moet je al helemaal niet doen bij mijn dochters en ik word laaiend. Tot voor een jaar heb ik aan boksen en judo gedaan onder meer voor zelfverdediging en ook als oefening in zelfbeheersing. Dat laatste is nu niet van toepassing, maar die boks ervaring komt mij op dit moment erg goed van pas en ik haal in een reflex uit naar de overrompelde man die volledig onderuitgaat als ik hem vol op zijn kin raak. Hij komt daarbij ongelukkig neer op de opstap van de auto en ik verbeeld me iets te horen breken. De meisjes schreeuwen dan om me te waarschuwen. Ik draai me om en vrijwel op hetzelfde moment hoor ik roepen: “iedereen met de handen omhoog”. Ik kan een klap net ontlopen doordat ik naar links kijk, waar dit geluid vandaan komt. En zie tot mijn grote verbazing een 5-tal gewapende agenten staan en nog meer aankomen die ons omsingelen. Ik kijk verrast en hoor nog eens tegen mij zeggen: “Handen omhoog mijnheer”. Ik doe dat automatisch en antwoord vrijwel direct: “Ik ben de eigenaar van dit huis en de vader van deze kinderen”. Dat komt blijkbaar niet helemaal over want iedereen, ook ik, word nu gesommeerd op de grond te gaan liggen.

Gelukkig hoor ik op dat moment een voor mij bekende stem die zegt: ”Voor jou hoeft dat niet Martin en je kunt je handen omlaag doen”. Dat volg ik op en draai me om naar mijn huilende meisjes, neem hen in mijn armen en stel ze gerust. Ik zie de jongens in de voordeur staan en roep dat ze in de woonkamer moeten gaan zitten. En ga in een zin door en vraag Annet, die ik inmiddels herkend heb, of we naar binnen mogen. De meisjes zijn nog altijd aan het huilen en willen liever naar mama gaan. Die ligt nog altijd op de grond maar heeft inmiddels gelukkig wel een deken over haar heen. Ik kijk Annet aan en die knikt tegen de meisjes en zegt dat ze haar even een kusje mogen geven en daarna direct naar hun broers moeten gaan. Dat doen ze vlug en rennen snel naar binnen.

Annet vertelt me: “Het schijnt dat Wilma even van de kaart geweest is door die ongelukkige val en het kan zijn dat ze er een hersenschudding aan heeft overgehouden. De ambulances zijn onderweg en zullen haar en ook die man, die je trouwens goed geraakt hebt, naar het ziekenhuis vervoeren voor nader onderzoek. Als de situatie het toelaat mag je haar later opzoeken in het ziekenhuis. Nu kun je wel even met haar praten.” Dat laat ik me geen twee keer zeggen en ik loop op haar af. Wilma herkent me tot mijn grote verbazing direct en ik zie een glimlach op haar gezicht verschijnen. Ik kus haar voorzichtig en dan vraagt ze me of alles goed is met de kinderen. Ik knik van ja en zie een gelukkige of betere stralende lach over haar gezicht verschijnen en hoor haar zeggen: “Dan is alles de moeite waard geweest”. Ik houd haar hand een tijdje vast, wil haar vragen wat ze daarmee bedoelt maar zie dat ze er echt slecht aan toe is, en laat dat maar rusten. De ambulances zijn inmiddels ter plekke aangekomen en ze nemen de hoede voor Wilma van mij over. Zij wordt op een brancard gelegd en vervolgens rijden ze rustig weg richting ziekenhuis. Ik kus haar eerst nog en beloof zo snel mogelijk te komen en voeg me dan bij mijn kinderen in de woonkamer. Deze hebben de ziekenauto gezien en ook dat mama wordt weggebracht, en zijn alweer in paniek en aan het huilen. Ik ga rustig bij ze zitten, neem de meisjes weer bij me op schoot, en vertel ze dat mama op haar hoofd gevallen is en zeer waarschijnlijk een hersenschudding heeft. Dat ze daarom naar het ziekenhuis wordt gebracht zodat de artsen kunnen kijken of er niets ernstigs met haar aan de hand is. Ik herinner ze er dan aan dat hun broer dat 2 jaar geleden ook gehad heeft. En dat hij ook bijna 2 weken in een donkere kamer heeft moeten liggen, plat op zijn bed. Ze knikken bij deze herinnering allemaal van bevestigend en dan zeg ik dat gaat mama nu ook doen en misschien nog wat langer omdat dat bij oudere mensen vaker het geval is. Ze begrijpen het nu beter en worden wat rustiger maar blijven wel tegen me aan hangen.

Mijn telefoon ligt al een tijdje te trillen op tafel. Zodra de meisjes wat gekalmeerd zijn pak ik hem op en zie meerdere WhatsApp-jes van Harm, in de trant van “Maak je geen zorgen, ga met je meeting door. Alles is onder controle”. Ik vraag me af hoe hij dat weet en besluit hem dadelijk even te bellen. Nu eerst Karin en de andere dames proberen te bereiken. Deze blijken alweer op de terugweg te zijn van de gynaecoloog. Vraag hun eerst even hoe het is geweest en ze zeggen dat alles gelukkig naar wens verloopt. Dan vertel ik hun wat er gebeurd is en ze schrikken zich een apenstaartje. “Het heeft geen zin om nu naar huis te komen” vervolg ik: “De politie is nog wel een tijdje bezig met sporenonderzoek”. En stel voor dat ze doorrijden naar mijn schoonouders. Ik zal hun wel inlichten over de gebeurtenissen. Dat doe ik dan ook direct aansluitend en krijg van mijn schoonmoeder dezelfde reactie. Maar ook een opgeluchte als ze hoort dat haar dochter ‘weer boven water’ is en blijkbaar ook slachtoffer van deze mannen is geweest. Vanzelfsprekend wil ze ons opvangen onder de voorwaarde dat we niets zeggen tegen opa. Hoogstens dat er een overval geweest is. Ik overleg even met Annet en ze gaat akkoord met dit voorstel. Wel moet ik me later op de dag melden op het politiekantoor en ik zeg toe dat ik daar over een kleine 1,5 à 2 uur zal zijn. Geef haar een paar reservesleutels van het huis zodat de politie dit kan afsluiten zodra ze klaar zijn met hun onderzoek. Op het moment dat ik wil weglopen met de kinderen zie ik Harm aankomen, die stomverbaasd is mij hier al te zien. Ik vraag hem even met mij mee te lopen of anders naar mijn schoonouders te rijden, en hij zegt toe dadelijk te komen maar wil eerst kort met Annet praten.

Eenmaal bij oma aangekomen stuiven de meisjes op haar en ook op de inmiddels aangekomen Karin, Liesbeth en Corine af en doen huilend en met horten en stoten, hun verhaal. Iedereen is in schok bij het horen hiervan en ze proberen de kinderen tot bedaren te brengen. Eenmaal binnenshuis krijgen de kinderen van oma wat te drinken en herhalen ze hun verhaal nog een keer, nu rustiger gelukkig. Ik vertel vervolgens in het kort wat er gebeurd is en dat alles nu onder controle lijkt te zijn. Ook zeg ik dat Wilma naar het ziekenhuis is gebracht en hoogstwaarschijnlijk een hersenschudding heeft. Men is stomverbaasd te horen als de jongens toevoegen dat ik een van die mannen K.O. geslagen heb, wat me een dikke kus van de dames als beloning oplevert. Oma glimlacht en kan niet nalaten wat herinneringen op te halen: “Zo ken ik je wel weer Martin, altijd je vrouw en familie beschermen. Heb je hem trouwens erg goed geraakt? En ben je nu eindelijk wel een keer ongedeerd gebleven?”. En tegen haar kleinkinderen: “Vraag maar eens aan papa of aan tante Corine waar hij dat grote litteken op zijn gezicht en op zijn borst aan overgehouden heeft?” Ik reageer door te zeggen dat ik graag zie dat de kinderen op zelfverdediging gaan en liefst ook de vrouwen en hiermee wordt ingestemd. “Dan hoef ik minder vaak in te grijpen,” voeg ik lachend toe.

Iets later neem ik, de inmiddels aangekomen, Harm even apart en verklaar hem waarom ik thuis was. Ook dat de afspraak op mijn verzoek verplaatst is naar later op de dag. En vraag hem met de klant contact op te nemen om e.e.a. uit te leggen en te verzoeken de meeting te verschuiven naar later deze week of liever nog begin volgende week. Dat contract loopt toch niet weg. En dan herinner ik me ook dat plotseling afgekapte telefoongesprek van vanochtend en vraag hem ook die klant te bellen en hem e.e.a. uit te leggen. En misschien kan Harm hem helpen met zijn probleem.

Alle volwassenen, op opa na die nog aan zijn dutje bezig is, zonderen zich dan af in de woonkamer om Harm zijn verhaal aan te horen. Deze begint en vertelt: “Wilma heeft mij halverwege november benaderd met precies dezelfde vraag die jij mij 2 weken geleden ook stelde m.b.t. het hebben van een traceerbare chip in haar lichaam. Zij zei daarbij uitdrukkelijk dat niemand hier absoluut iets van mocht af weten. Ik heb haar exact dezelfde informatie als jou gegeven en haar doorverwezen naar dezelfde persoon en ook naar die tatoeëerder. Wilma heeft me verder gevraagd haar eventueel te monitoren indien noodzakelijk. Ze heeft die chip laten plaatsen ook weer als deel van een tatoeage. Je kunt je die wel herinneren, de tatoeage van die zwaan en de initialen van iedereen (K.L.M.) erin. Op dat moment had ik echter geen idee van haar beweegredenen. Alleen maar dat ze zei - heel cryptisch – dat als er iets zou gebeuren in haar/jullie leven ik alert moest zijn en blijven. Ik heb, toen jij me vertelde dat Wilma er vandoor was gegaan, wel met Annet contact gezocht en zij heeft me gezegd dat de politie van Wilma’s vertrek al op de hoogte was en dat ze van de chip afwisten. Dat verbaasde mij eigenlijk wel weer. Annet gaf aan dat ze graag wat uitleg hadden bij het gebruik van de applicatie en dat heb ik ze gegeven want zo bijzonder was dat nu ook weer niet. Ik heb zelf elke dag een paar keer gekeken of er iets bijzonders gebeurde met Wilma maar ze was vrijwel continu op dezelfde plek tot vanochtend vroeg dan. Toen zag ik dat ze onderweg was, volgens mij in deze richting, en heb even met Annet gebeld. Die zei dat ze het ook al opgemerkt hadden en paraat stonden. En nogmaals, ik wist tot vandaag echt niet, waarom Wilma die chip wilde hebben. Maar dat is me nu wel duidelijk geworden.”

Misschien weet hij er meer van af en wijst naar de Steven die juist aanbelt. Hij komt naar binnen, schudt ons de handen en vraagt met een glimlach waarom naar hem gewezen wordt. Harm zegt daarop: “Ik heb iedereen net mijn deel van het verhaal vertelt t.w. dat met de chip in Wilma’s lichaam en vermoed dat jij hier misschien ook meer van af weet net als van het ingrijpen van de politie vanochtend.”

Steven moet lachen en zegt: “Ja, ik weet iets meer maar kan niet in detail treden. Maar van die chip is ook nieuw voor mij. Misschien dat jullie beter straks even bij de politie kunnen langsgaan en als je wilt vergezel ik jullie. Wat ik je wel kan vertellen is dat Wilma eind november bij me langsgekomen is met wat vragen. Op dat moment bestond bij haar het vermoeden dat ze gevolgd werd omdat ze een aantal keren dezelfde auto gezien had. Dat kentekennummer heeft ze genoteerd en mij gevraagd of ik kon achterhalen van wie de auto was. En als haar vermoeden klopte, namelijk dat het van een van haar oud klanten was, zei ze dat ze bang dat deze man op wraak uit was. Op haar of op haar familie, want volgens haar zat deze man zo in elkaar. Hij kan niet verkroppen dat iemand anders hem te slim af is geweest en hem direct of indirect schade heeft berokkend. Voor hem was zijn reputatie aangetast en dat moest rechtgezet worden. Zo werkt dat in zijn milieu.” En zegt vervolgens tegen mij “Dit is ook wat ik je 2 weken geleden verteld heb, maar ik mocht niet zeggen dat deze informatie van haar kwam.”

Hij gaat dan verder en zegt: “Ik heb Wilma daarop gevraagd naar haar plannen als haar vermoeden klopte?” Het antwoord hierop was: “Dan wil ik dat je een afspraak met Annet maakt, maar informeel a.u.b. en op een neutrale plek.” Ik heb haar op de voorhand gezegd dat de politie niets kan doen op basis van vermoedens alleen en Wilma zei hiervan op de hoogte te zijn. De volgende dag daarop heb ik Annet de informatie toegespeeld en vervolgens de afspraak gemaakt. Een paar dagen later vond ik een enveloppe van haar in mijn brievenbus met het verzoek deze door te geven aan Annet op het moment dat er iets vreemds in haar leven zou gebeuren. Wat dat vreemde zou kunnen zijn stond er niet bij. Op het moment dat je schoonmoeder mij benaderde met het verhaal dat Wilma jullie verlaten had, viel het muntje. Die enveloppe heb ik vervolgens overhandigd toen we die afspraak bij de politie hadden om haar ‘verdwijning’ te bespreken. Meer weet ik ook niet, daarvoor moet je echt naar de politie gaan.”

Eerlijk gezegd ben ik totaal overdonderd door hetgeen ik nu hoor, het geeft me een totaal ander beeld van Wilma haar handelingen en mijn boosheid en achterdocht zijn met een klap verdwenen. Er komt iets van respect voor in de plaats. Ik was meer dan verbijsterd of beter nog heel erg onder de indruk van haar opoffering en de moed die ze getoond had om dit te durven doen. Wat moest ze al die weken wel niet ondergaan en geleden hebben. We hadden natuurlijk al een beeld gekregen door die video’s maar met deze wetenschap komt dat nog harder binnen. En dan nog niet te spreken van de angst die ze gehad moet hebben al die tijd. Dat het niet goed zou aflopen en dat zij, en haar meisjes wellicht ook, voor altijd in handen van deze smeerlappen zouden blijven. Ik vermoed ook dat ze het risico onderschat heeft en misschien een verkeerd beeld heeft gehad van deze Valmir. Maar wat schaamde ik me op dit moment heel erg over mezelf om zo weinig vertrouwen in haar te hebben getoond. Tegelijkertijd voelde ik me erg opgelucht, alsof er een zware last van me afgevallen was. Er bekroop me ook, wrang genoeg, een gevoel van blijdschap t.w. dat Wilma weer terug bij ons is. Natuurlijk was ik nog heel erg bezorgd over haar, maar het belangrijkste is toch wel dat ze terug bij ons is en ons niet echt verlaten had.

Ook de anderen zijn erg verbaasd en onder de indruk van wat ze tot nu toe gehoord hebben. Oma kan haar tranen niet inhouden en Corine en ik troosten haar zoveel als mogelijk. Ik spreek de conclusie uit dat Wilma ons bewust verlaten heeft in de hoop haar kinderen en ons te beschermen en deze mannen wellicht ook tegen de lamp te laten lopen. Wat heeft ze een risico genomen, mijn petje af voor haar. Ook de brief is dus pure misleiding geweest, meer niet. Iedereen kan zich in hierin wel vinden, en Steven zeg dan terecht: “Ja, daar ziet het wel naar uit maar de enige die dit echt kan bevestigen is Wilma”. Dan herinner ik me wat Wilma eerder tegen me zei net voordat de ambulance haar meenam. T.w. die bezorgdheid over de veiligheid van de kinderen en de blijheid te horen dat alles goed was en dat ze zei dat het dus de moeite waard geweest is en dit deel ik nu ook met iedereen. En hiermee zijn we allen er wel van overtuigd dat het echt een doelbewuste actie van Wilma geweest is, dat ze zich opgeofferd heeft om haar familie te beschermen. Er valt dan een stilte, alleen onderbroken door het gesnik van Oma, iedereen voor zich dit nieuws verwerkend. ten slotte verwoord ik mijn gevoel van blijdschap en dat we trots op Wilma mogen zijn. Ik voel me in ieder geval meer dan vereerd dat ze mijn partner, of beter een van mijn partners, is. Het lijkt wel alsof de donkere wolken en regen zijn vervangen door een heldere blauwe lucht en zon. Deze woorden doen oma zichtbaar goed en ze kijkt me dan ook dankbaar aan.

Later bel ik Annet op om te vragen of ik al langs kan komen en ook een paar mensen kan meenemen t.w. Oma, Karin, Harm en Steven. Dat kan wel zegt ze maar ik moet toch eerst apart verhoord worden dus het is beter als de anderen een uurtje later komen. En ze heeft nog wat meer nieuws. Ten eerste heeft Wilma zoals we al dachten een hersenschudding. Er blijken echter ook andere verwondingen aan het licht gekomen te zijn als gevolg zijn van het misbruik en de mishandeling van haar in de afgelopen 2 weken. We mogen haar over een kleine 3 uur bezoeken, maar niet meer dan 2 personen. Daarvoor hebben we wel identificatiebewijzen voor het ziekenhuis nodig omdat Wilma streng bewaakt wordt de komende dagen en weken . Om deze te maken heeft ze de namen en paspoorten nodig van degenen die Wilma willen bezoeken. En ten slotte dat we ons huis over een kleine 3 uur weer kunnen betrekken en dat dit de komende paar dagen nog bewaakt zal worden c.q. dat er meer dan regelmatig surveillancewagens zullen langsrijden, en dat er geregeld agenten met honden rondlopen of fietsen.

Ik zeg dat ik zo zal aanrijden en er over een minuut of 10 zal zijn. Annet sluit het gesprek af door te zeggen dat er dadelijk een agent(e) komt voor extra beveiliging van de familie. Later op de dag zal deze vervangen worden door een surveillancedienst.

Ik neem afscheid van de kinderen en zeg dat ze een mooie tekening of brief moeten schrijven die ik straks aan mama zal geven. Ze willen mee op bezoek maar ik zeg dat dat nog niet mag. Maar misschien dat we even kunnen telefoneren of beeldbellen en zij met haar mogen praten, maar beloven kan ik niets. Ga maar snel aan het werk dan neemt oma deze over een kleine drie kwartier mee.

Eenmaal op het politiebureau aangekomen word ik opgewacht door Annet die me begeleid naar een ruimte waar ik verhoord word door een tweetal rechercheurs. Ik geef mijn verklaring af en beantwoord al hun vragen. Ze zeggen dat ze verbaasd waren over mijn aanwezigheid thuis daar ze van Harm hadden begrepen dat ik een afspraak met een klant had. Ik leg uit dat ik de hele nacht door een slecht voorgevoel wakker gehouden werd en voor de verandering eens op mijn intuïtie afgegaan ben. Vrijwel aan het einde van het verhoor krijg ik tot mijn verrassing ook nog een compliment over mijn vuistslag, en zeggen ze dat Valmir op een bewaakte afdeling ligt met een gebroken schouder en een scheur in een paar nekwervels als gevolg van die ongelukkige val. Maar dat het als zelfverdediging in het dossier wordt opgenomen en ik me geen zorgen hoef te maken over vervolging vanwege lichamelijk geweld. Zodra ik mijn verklaring ondertekend heb vertrekken we naar een wat grotere ruimte waar inmiddels al de anderen zijn aangeschoven. We overhandigen Annet de diverse paspoorten en zij zorgt ervoor dat in de tijd dat we de briefing hebben de identificatiebewijzen gereed worden gemaakt.

Er schuiven nog 2 andere politiemensen aan bij het gezelschap. Eentje ken ik van eerder, iemand die werkt bij de afdeling zedenmisdrijven, de ander is mij onbekend maar blijkt de eindverantwoordelijke geweest te zijn van het arrestatieteam.

Nadat we wat te drinken hebben gekregen en iedereen zich voorgesteld heeft, vaar ik van wal en vertel wat wij inmiddels al weten. Annet neemt daarna de leiding van het gesprek over en begint: “Ik weet dat jullie graag zo snel mogelijk naar Wilma willen gaan maar deze briefing is absoluut noodzakelijk. Morgen of overmorgen kunnen we dan e.e.a. uitgebreider bespreken.” Ze beaamt dat Wilma met haar contact heeft gezocht en haar de situatie heeft uitgelegd. Ook dat Wilma wist dat de politie niets kon doen op basis van louter vermoedens. Ze gaat verder en zegt dat Wilma zwaar het vermoeden had dat ‘Het Beest’ op wraak uit was en dit niet zou beperken tot haar maar ook haar familie met name haar kinderen daar wel eens slachtoffer van konden worden. Om dat te voorkomen had ze een idee in haar hoofd en dat wilde ze toetsen met ons en weten of we op een bepaald moment wellicht alert konden zijn c.q. ingrijpen. Het eerste deel van het plan was dat zij contact met ‘Het Beest’ zou opnemen. Bij hem aangeven dat ze hem en de sessies erg miste en dat het leven, m.n. de seks, erg saai en burgerlijk was geworden en ze daar meer dan genoeg van had. Het andere deel was om een traceerbare chip in haar lichaam te plaatsen zodat ze gevolgd kon worden door b.v. de politie en/of Harm. De technologie van deze chip was volgens haar al zo ver gevorderd dat men b.v. een alarm kon instellen als zij in een bepaald gebied kwam of verliet. Wilma had me ook verteld dat Harm hier meer van wist en hij op de hoogte was van de chip in haar lichaam. En ten slotte dat ze zich bewust was van het risico dat ze aanging maar liever dit dan dat haar kinderen of haar man en geliefdes iets overkwam. Uiteindelijk voelde zij zich de schuldige van al deze ellende.

Annet gaat dan verder: “Ik heb dit vervolgens intern aangekaart. Er bestonden wel al vermoedens over de betrokkenheid van ‘Het Beest’ en trouwens ook ‘De Kannibaal’ bij vrouwen- en kinderprostitutie en idem dito handel, maar deze waren tot nu toe niet hard genoeg om actie te ondernemen. We hebben dat Wilma laten weten en aangegeven dat dit volledig haar eigen risico was en wij haar in principe geen dekking konden geven. Maar dat we wel graag, indien ze besloot hiermee door te gaan, alle gegevens wilden hebben om de chip indien noodzakelijk te kunnen traceren en volgen meer niet.”

En vervolgt ze: “Toen kwam jij een dikke 1,5 maand later binnen met het verhaal van Wilma’s verdwijning. Op zich geen reden om actie te ondernemen totdat die afscheidsbrief op tafel kwam en ook die opname van die man die haar ophaalde. Dat bleek na wat recherchewerk dus ‘Het Beest’ te zijn. En op dat moment kwam er bij ons een concreet verdacht op dat deze persoon meer dan waarschijnlijk betrokken was bij andere onopgeloste verdwijningen. We hebben nl. vergelijkbare brieven van vrouwen die over de jaren mysterieus verdwenen zijn en de inhoud van deze brieven stemden voor meer dan 80% overeen met de brief van Wilma. Deze brieven kwamen uit diverse regio’s in zowel Nederland, België en zelfs Duitsland en het vermoeden bestaat dat het er nog veel meer moeten zijn. Het betreft hier echter altijd vrouwen jonger dan 25 jaar, vrouwen of jonge meisjes die waarschijnlijk in handen van ‘loverboys’ beland zijn. Wilma valt alleen al daarom buiten het doelgebied van deze mannen en het vermoeden is bij ons gerezen dat er iets anders achter moest zitten, waarschijnlijk wraak zoals Wilma al gesuggereerd heeft.”

Dit aan luisterend begrijp ik ook de opmerking van Wilma net voordat ze ambulance in ging veel beter. Mijn bewondering en trots voor haar neemt nog meer toe, nu echt blijkt dat mijn eerdere conclusie, te weten dat zij zich opgeofferd had voor mij en onze kinderen, waar blijkt te zijn. Annet is intussen verdergegaan met haar verhaal en ze zegt dat er al direct diezelfde dag na mijn bezoek intern overleg geweest is en de politie er nu wel een zaak in zag en is gaan opschalen. In eerste instantie zijn ze Wilma’s bewegingen via het trackingsysteem actiever gaan volgen. Al snel was duidelijk geworden dat ze verbleef in een seksclub die, bij nader onderzoek, gedeeld eigendom bleek te zijn van ‘Het Beest’ en ‘De Kannibaal”. Ook dat ze deze club alleen verlaten heeft op de dag na haar verdwijning en na het verlagen van de opname limiet van haar banksaldo. Die dag is zij samen met ‘Het Beest” naar de bank gegaan om dat teniet te laten doen wat niet mogelijk bleek te zijn. Enerzijds was ze nog getrouwd met jou anderzijds had ze jou ook toestemming gegeven om die rekening te beheren. Alle volgende dagen moet dan geld gepind zijn door ‘Het Beest’ of een van zijn medewerkers. Wilma is op diezelfde dag dat ze naar de bank gegaan is ook naar een tattooshop gebracht en vervolgens weer teruggebracht naar de seksclub, om deze pas weer hedenochtend te verlaten. We kregen al vrij snel een alarm door van deze ongebruikelijke activiteit en zagen, dankzij de tracking functie, dat ze onderweg was naar jullie. Ook je vriend Harm waarschuwde ons hierover. Verder hoorden we dat er uit de woning van zijn partner ‘De Kannibaal’ ook een auto vertrokken was, blijkbaar ook deze richting uit. Dat wij vanochtend dus daar waren heeft dan ook in principe niets te maken gehad met de informatie die jullie ons gegeven hebben, maar komt meer voort uit Wilma’s initiatief. Over gisteren was nog geen besluit genomen maar ik ontken niet dat het meegespeeld kan hebben bij het besluit nu in te grijpen. We waren wel verrast door de snelheid van handelen van deze heren, en ons vermoeden bestaat dat dit mede veroorzaakt kan zijn door hetgeen je met zijn advocaat gisteren besproken hebt. Dat Valmir het gevoel had gekregen dat je hem niet serieus nam en hij je daarom de les wilde leren. Deze types hebben zogezegd een erg kort lontje.”

Dan neemt de leider van het arrestatieteam het gesprek over. Hij vervolgt het verhaal en zegt: “Op dat moment is er intern alarm afgegeven en hebben we een klein overval team geformeerd. Snel handelen werd op dat moment gevraagd temeer daar we niet hadden verwacht nu al te moeten optreden. Gelukkig hadden we afgelopen week al uw omgeving uitvoerig gecheckt en een plan van aanpak gemaakt voor geval dat noodzakelijk zou zijn. Voor ons is het een voordeel geweest dat u nogal geïsoleerd en in doodlopende straat woont. Daardoor hadden mijn mensen zeer snel hun positie rondom uw huis kunnen innemen, zonder gezien te worden. Doordat we, ook dankzij uw vriend Harm, toegang hadden op uw beveiligingssysteem waren we in staat nauwkeurig te kunnen volgen wat er gebeurde. Ook middels het tracking systeem en de verkeerscamera’s in uw buurt zagen we al dat de auto’s eraan kwamen. Vrijwel direct nadat deze uw straat binnen reden en voor uw huis parkeerden werd deze afgezet zodat de vluchtwegen geblokkeerd waren. We hadden niet verwacht dat u thuis zou zijn en waren eerlijk gezegd overrompeld door u kordate optreden. Er is toen zo snel als mogelijk ingegrepen om te voorkomen dat het uit de hand liep. Daarna was alles eigenlijk een fluitje van een cent.”

Hij speelt dan even de video opnames af die zij gemaakt hadden of verkregen van mijn videosysteem. Ik zag voor het eerst dat Wilma een soort hondenhalsband om haar nek had en dat een van de mannen haar met een ketting vasthield. En was tegelijkertijd verbaasd over hoeveel ik, in die paar seconden dat ik naar buiten rende, opgemerkt had zoals dat van die man die Wilma in de auto wilde gooien en hoe ze ongelukkig viel. Harm en mijn schoonmama lachen als ze zien hoe ik een van de andere mannen, Valmir zie ik nu, K.O. sla en oma zegt: “Heel goed gedaan.” De rechercheur vervolgt dan zijn verhaal: “Wat u niet heeft gezien is dat een paar van mijn mensen al via de achterdeur naar binnen gekomen waren. Harm heeft ons ook hier al eerder toegang tot gegeven zodat we makkelijk binnen konden komen. We hebben de jongens tegengehouden voordat die naar buiten wilden rennen om u te helpen. Na afloop hebben we in uw huis, eigenlijk alleen maar in de hal, vingerafdrukken genomen en via Harm hebben we ook de videobeelden gekregen die u zojuist gezien heeft”.

Annet neemt dan het gesprek weer over en zegt: “Door dit is alles in een stroomversnelling geraakt. Hedenmorgen hebben al direct diverse huiszoekingen plaatsgevonden in de woningen van beide verdachten en ook in de seksclub. En daar hebben we nog een aantal, jonge, vrouwen aangetroffen, die in kooien zaten opgesloten. Zij zijn allemaal naar een ziekenhuis overgebracht voor onderzoek en zullen voorlopig naar een beveiligde instelling verplaatst worden voor onderzoek, ondervraging en wellicht herstel”.

Na een dikke 1,5 uur is de briefing voorbij en we danken iedereen heel hartelijk voor het kordate optreden. Ik krijg vervolgens meerdere identificatiebewijzen voor het ziekenhuis. Annet zegt ter afsluiting nog dat de politie later vandaag ook Wilma wil verhoren. Dan begeef ik me naar het ziekenhuis in gezelschap van mijn schoonmoeder, die de tekeningen en brieven van de kinderen bij zich heeft. Harm brengt de anderen naar huis en beloofd daar te blijven totdat ik terugkom. Wilma ligt in een verduisterde ruimte en is aan het slapen. Er mag maar 1 persoon de kamer in en ik ga als eerste. Ga rustig aan haar bed zittend neem ik haar hand in mijn handen. Daar wordt ze van wakker en ze draait haar hoofd om en ziet mij dan. Ze begint te huilen en ik zeg tegen haar: “Dag lieverd van me”. Voordat ik meer kan zeggen wil ze haar armen om mijn heen slaan. Dat lukt jammer genoeg niet door het infuus waar ze aanligt. Ze houdt uit lieverlede mijn hand dan maar stevig vast terwijl ze blijft snikken. Ze zegt erg zachtjes: “Ik ben zo blij je te zien schat. Je weet niet wat door mij heenging toen er niemand thuis was en Valmir de meisjes meenam. Ik was zo bang op dat moment dat alles mis was gegaan. Daarna weet ik niks meer totdat ik de politie en jou zag.” Ze gaat nog harder huilen en houdt mijn hand nog steviger vast. Ik zeg dan: “Lieverd, alles is goed gekomen en jouw plannetje heeft goed gewerkt. Maar wat heb je ons laten schrikken. We dachten echt dat we je voor altijd kwijt waren, lieverd van me. Maar alle mannen zitten nu achter slot en grendel. En ik ben zo trots op je. Ik heb geen woorden voor de moed die je hebt getoond en dat geldt voor alle anderen ook. En meer nog ben ik blij je terug te hebben, want je moest eens weten hoeveel ik van je houd en hoezeer ik je miste”. Ze blijft huilen en zegt: “Ik wist geen andere manier schat en wilde jullie echt geen pijn doen. Maar kon dit niet bespreken omdat jullie me zouden tegenhouden”. Ik kan haar alleen maar vasthouden en knuffelen. Dan geef ik haar een dikke kus, en maak me even los en zeg: “je moeder is ook hier en wil je graag zien”.

Schoonmama neemt mijn plek over, knuffelt haar en spreekt wat langer met haar. Ik ga op verzoek van de behandelend arts even mee naar zijn kamer. Hij informeert me over de lichamelijke staat van Wilma en zegt me dat ze zwaar mishandeld en misbruikt is. Zo zegt hij dat er sporen van injectienaalden gevonden zijn, dat nu haar bloed geanalyseerd wordt op drugs en zo ja welke. Het vermoeden bestaat dat het heroïne is. Dat spreek ik in eerste instantie tegen omdat ik middels de video’s weet dat Valmir haar XTC gegeven heeft. Dan schiet me te binnen dat hij ook gezegd heeft dat ze later van plan waren andere drugs toe te gaan dienen, dus wie weet. En zeg ik: “Hij was van plan om van Wilma een teefje te maken. Ik heb video’s of opnames gezien waar Wilma, wel of niet gedwongen, seks met honden heeft. En op internet heb ik gelezen dat men vrouwen wel eens met iets inspuit om hun ‘aantrekkelijker of toegankelijker’ voor honden te maken.”

Hij kijkt me geschokt aan en zegt dan: “Dat meent u toch niet?”, waarop ik bevestigend knik. En vervolgens: “Ok, dat verklaart misschien wel die vele krassen op haar lichaam en wellicht ook de vaginale verwondingen”. Wilma blijkt nog andere verwondingen op haar lichaam te hebben, zoals ernstige anale en vaginale letsels als gevolg van meervoudige verkrachtingen, littekens van uitgedrukte sigarettenpeuken en ten slotte een brandmerk, maar dat laatste wist ik al. Dan vraagt hij of Wilma die tatoeages al had van vroeger en ik ontken dat m.u.v. de tatoeage van de zwaan. En zeg dat we weten en gezien hebben hoe bij Wilma een grote tatoeage op haar borsten en buik gezet is, samen met een stuk tekst. En dat ze meerdere piercings gekregen heeft. Ik verzoek hem dit niet met mijn schoonmoeder te bespreken maar wil wel graag de tatoeage in het echt zien. En vraag als laatste of ik de nacht aan haar zijde kan doorbrengen en dat is gelukkig geen probleem. Hij belooft dat ze straks een bed erbij zullen plaatsen en we spreken af dat ik nog een half uurtje bij haar kan blijven alvorens naar huis te gaan.

Dan hebben we het even kort over de verdere behandeling. Daar kan nog weinig over gezegd worden want e.e.a. hangt mede af van de drugs die ze gekregen heeft, iets wat nu wordt onderzocht. Ook moet de psychische toestand van Wilma niet onderschat worden. Ze moet in ieder geval minimaal 1 week in het ziekenhuis blijven en wellicht nog langer om te herstellen van de hersenschudding en de andere lichamelijke kwetsuren. Hij stelt voor om daar morgen na het middaguur verder over te praten, zodra meer duidelijk is over de lichamelijke en geestelijke gesteldheid van Wilma.

Nu wil hij nog even mijn schoonmama bijpraten over de toestand van Wilma. In de tussentijd kan een verpleegster me dan wel e.e.a. laten zien. Ik vraag hem nogmaals niets te zeggen over de tatoeages en piercings en dat belooft hij. Bij terugkeer in de kamer van Wilma zeg ik tegen mijn schoonmoeder dat de arts op haar wacht. Ik ga bij Wilma aan bed zitten en we praten een beetje bij, m.n. over de kinderen. Ze geeft aan dat ze erg moe is en stekende hoofdpijn heeft. Op dat moment komt een verpleegster binnen en die controleert eerst het infuus. Ze vraagt aan Wilma of ze mij mag laten zien wat haar aangedaan is. Ik zie dat Wilma nog verre van bij is en niet direct door heeft waar de verpleegster het over heeft. Pas als deze haar arm pakt en mij de littekens van de spuiten laat zien dringt het tot haar door en begint ze erg hard te huilen. Ik neem haar voor zover mogelijk in mijn armen, laat haar uithuilen en zeg dat alles goed gaat komen en dat ook met de kinderen alles goed is en deze naar haar verlangen. Maar op dit moment haar gezondheid het belangrijkste is. De verpleegster vraagt aan Wilma of ze ook de andere zaken mag laten zien en Wilma kijkt me aan en knikt dan verdrietig. Ik zeg dat ik de tatoeages en piercings toch al gezien heb en houd haar hand vast terwijl de verpleegster haar een beetje ontbloot. Ik zie de tatoeage nu in echt en op zich is hij niet lelijk. Het is een soort bloem en de bladeren en stengels gaan onder haar borsten door tot aan de navel. De verpleegster attendeert me dan op verschillende andere littekens die het resultaat blijken te zijn van uitgemaakte sigaretten, en krassen van de honden. Deze vinden we terug op haar armen, buik, borsten, en onder haar voeten. Ze laat me ten slotte ook nog wat foto’s zien van onder meer haar bil waar een groot brandmerk te zien is en van littekens van zweepslagen op haar rug. Wilma zegt dat het brandmerk het ‘huismerk’ van de seksclub, waar ze ondergebracht was, is en dat het aangeeft dat ze daar eigendom van is. Ik zeg dat ik dat al wist van de video’s. Schijnbaar is ze daar niet helemaal van op de hoogte dus ik praat haar even bij.

Al heb ik de video’s gezien toch ben ik nog altijd meer dan verbijsterd om te zien wat mensen anderen kunnen aandoen en neem Wilma opnieuw in mijn armen. Deze Valmir heeft zijn bijnaam “Het Beest” niets voor niets gekregen en ik hoop dat hij voor eeuwig achter de tralies gaat.

Ik ben niet in staat iets te zeggen en kan alleen maar Wilma stevig vasthouden terwijl ze weer in huilen uitbarst. Ze vraagt me dan of ik haar nu nog mooi vindt met al die tatoeages en piercings. Ik antwoord dat mooiheid niet van buiten maar van binnen zit. En dat ze deze tatoeage moet zien als een soort aandenken, een vorm van een medaille, voor de grote opoffering en kracht die ze getoond heeft om haar geliefdes te beschermen. Ik zal het altijd als zo blijven zien en haar nooit van mijn leven lelijk vinden. Dat ik trots op haar ben en zal blijven. Ze kijkt me aan en vraagt: “Meen je dat echt ook na alles wat ik gedaan heb en die mensen met mij”. En zo zegt ze: “Je begrijpt niet wat het met me deed die drugs. Ik voelde niets, er waren geen gevoelens. Je gaat gewoon door met leven. En de seks, of wat dat ook was, bedreef ik met mijn klanten maar de liefde met jou, mijn liefste man. En vraag me alsjeblieft niet naar die honden schat, ik voel me zo vies. Kun je ook ondanks dat nog wel van me houden en misschien ooit weer met me vrijen?” Ik voel aan wat ze wil zeggen en kan alleen maar een dikke zoen geven en zeggen dat ik ondanks alles van haar houd en haar nooit alleen zal laten of verlaten. En zeer zeker de liefde met haar zal bedrijven. Dat stelt haar gerust.

Hardop denkend zeg ik dan: “Het is wel een wreed aspect van het leven, he, dat onze net hervonden liefde samenvalt met deze absurde en zinloze wraakoefening. Maar gelukkig is onze geest, onze liefde ongebroken gebleven”. Wilma glimlacht en zegt: “Ja he schat en wat zeg je dat mooi.”

Zo zitten we een tijdje samen, en valt ze weer in slaap, totdat de arts en mijn schoonmoeder binnenkomen. Ik kan aan haar zien hoe erg ze geschrokken is en maak plaats voor haar aan het bed. De arts zegt een paar minuten later dat het tijd is afscheid te nemen. Enerzijds omdat Wilma rust nodig heeft anderzijds omdat dadelijk de politie komt. Wilma huilt een beetje en wil niet dat ik wegga. Ik zeg haar dat ik straks terugkom en vannacht bij haar blijf slapen en dan overhandigt oma haar de tekeningen en brieven van de kinderen. Dat stelt haar op haar gemak en we vertrekken richting huis.

Mijn schoonmoeder is erg geschokt na het gesprek met de arts en zit in de auto zachtjes te huilen. Ik weet niet precies wat hij haar allemaal verteld heeft. Bij navraag blijkt het min of meer hetzelfde te zijn als wat ik gehoord heb en ja we staan beiden versteld van de meedogenloosheid en perversiteit van deze mannen. Dat gaat ons begrip te boven en het is ook moeilijk voor te stellen hoe Wilma dat ondervonden moet hebben en hoe ze hieronder geleden heeft. Ik zeg haar: “Je kunt ook trots op je dochter zijn. Op haar moed om dit risico te nemen om ons allemaal te beschermen. Ik weet niet of er veel mensen zijn die diezelfde stap zouden zetten. Ze wist het risico en is er toch mee doorgegaan. Petje af en ik ben erg blij haar mijn vrouw te mogen noemen.” Oma kijkt me dan aan en zegt: “Meen je dat werkelijk dat laatste?” Ik knik en ze zegt dan: “Ja ik ben meer dan trots op haar, maar ben zo bang geweest dat jij haar niet meer kon vergeven na alle gebeurtenissen. Dat het voor jou een keertje zou ophouden.” Ik antwoord: “Hoe kom je op die gedachte? Ken je mij zo slecht. Er is geen haar op mijn hoofd die er ook maar over nadenkt Wilma en jullie te verlaten, niet nu en in de toekomst al helemaal niet meer. In mijn ogen heeft Wilma ons een erg mooi geschenk gegeven door haar eigen leven in de waagschaal te zetten voor mij en onze kinderen. Hoe kan ik in godsnaam zo iemand verlaten?” Daarmee is dit punt afgesloten. Oma kijkt me dankbaar aan, en knijpt me even in mijn arm. Dan praten we rustig over hoe nu verder te gaan.

We besluiten dat ze eerst even bij ons thuis van alle emoties tot rust moet komen voordat ik haar naar huis breng. Ik bel even met Liesbeth en hoor dat ze alweer thuis zijn. Ik zeg dat we onderweg daarnaartoe zijn en oma even bij ons blijft. En stel voor om wat Chinees te bestellen ook voor mijn schoonouders.

Eenmaal thuis wilt iedereen weten hoe het met Wilma gaat. Ik geef de kinderen een zeer korte versie en zeg dan dat mama nog wel zeker 2 weken en misschien wel 3 in het ziekenhuis moet blijven. En dat ze haar helaas niet mogen opzoeken vanwege de pandemie. Ze zijn erg teleurgesteld maar ik beloof nogmaals te kijken of ze met mama kunnen beeldbellen en dat vrolijkt hun een beetje op. Inmiddels heeft schoonmama Karin, Liesbeth en Corine al bijgepraat die ook meer dan geschokt zijn door het verhaal. Karin wil vanzelfsprekend naar het ziekenhuis gaan en ik spreek af dat ik haar aan het begin van de avond zal brengen en ophalen. Dan willen de andere vrouwen ook mee. Gelukkig is er nog altijd de agente aanwezig om op te passen en wordt e.e.a. met haar afgestemd en gaat ze akkoord. Iedere vrouw krijgt maximaal een kwartier en ik ben de chauffeur.

In gedachten wandel ik even later in gezelschap van Corine naar het huis van mijn schoonouders om opa op te halen. Op de terugweg praten we hem even bij over de overval. Ik zeg dat het een inbraak poging is geweest, dat ik gelukkig thuis was en de politie ook erg snel ter plekke was. En dat Wilma een hersenschudding hieraan overgehouden heeft en nu ter controle in het ziekenhuis ligt. Hij is meer dan geschokt door het verhaal en zegt dat wij ook een goede waakhond moeten aanschaffen. Ik beloof hem erover na te denken maar wil dat ook met Wilma bespreken zeg ik dan, in mijn achterhoofd denkende aan het feit dat ze tot seks met honden gedwongen is geweest en daar kan ze zomaar een trauma aan over gehouden hebben.

Tijdens het avondeten praten we even bij. Ik vertel dan dat ik zeker vannacht in het ziekenhuis zal overnachten en misschien ook nog wel andere nachten. Opa is van mening dat er minimaal 1 man in huis moet zijn, ook s ’nachts. We kunnen hem niet van dat standpunt afbrengen, dus wordt unaniem besloten dat Opa en Oma deze periode bij ons logeren. Dat is ook wel zo fijn voor de meisjes want die durven s’nachts niet alleen te slapen. En zo hebben we een waakhond in huis wat ook weer meegenomen is.

Voordat ik die avond naar het ziekenhuis ga praat ik nog even met de kinderen. Leg hun uit dat ik vannacht bij mama blijf slapen omdat mama ook erg bang is. En vertel hun dat de politie ons huis bewaakt en dat ze nergens bang voor hoeven te zijn. En m.n. tegen de meisjes zeg ik dat als ze willen allebei bij Liesbeth, Karin en Corine in bed mogen slapen, of 1 van hun bij opa en oma. Dat moeten ze zelf maar beslissen en geef hun een nachtkusje. Ik begeef me dan met de vrouwen naar het ziekenhuis en gun hun, zoals afgesproken, een kwartier per persoon met Wilma. Bij het verlaten van de kamer vang ik hun op en loop even een klein rondje met ieder buiten zodat ze kunnen uithuilen en bijkomen. Na een klein uur breng ik ze allen naar huis en rijd daarna terug naar het ziekenhuis.

Wanneer ik Wilma’s kamer binnenga zie ik dat ze al ligt te slapen. Op zich logisch omdat ze een zware en enerverende dag of beter periode achter de rug heeft en de stress er uitkomt. Maar ook, volgens de verpleging, doordat ze erg lichte ontwenningsverschijnselen vertoond. Ik heb geen idee dat dit al zo snel gebeurt. Die nacht is Wilma in ieder geval erg angstig, onrustig en heeft meerdere nachtmerries. Ik houd haar stevig vast, aai en praat zachtjes tegen haar tijdens dit soort aanvallen wat haar tot rust brengt. Ze ligt wel erg te rillen en de verpleging heeft op mijn verzoek een extra deken op haar gelegd. Zo komen we de nacht samen door en in de vroege ochtend schijnt ze eindelijk wat dieper te slapen. Tegen 7.30 komt de verpleging en wordt Wilma verzorgd en gewassen. Ze krijgt een beetje te eten maar dat houdt ze niet echt binnen. Ik moet haar dan verlaten wat ze niet leuk vindt maar zeg toe snel terug te zijn.

Trefwoord(en): Ontvoerd, Ziekenhuis, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!