Het Slaapfeestje 1

De mist hing nog laag over de Maas toen ik de keuken inliep. Het was zo’n typische grijze ochtend in het dorp waar de tijd lijkt stil te staan, behalve in ons huis. Mijn zus (16) zat al aan de houten tafel, de zon die net door de wolken brak scheen precies op haar gezicht. Ze zag er, zoals altijd, moeiteloos perfect uit, zelfs met haar haar nog in de war van het slapen.

"Je staart weer, John," zei ze zonder op te kijken van haar telefoon. Ze nam een hap van haar ontbijt terwijl ze haar tas alvast dichterbij trok.

Ik (15) negeerde haar opmerking en pakte een glas melk. "Heb je je tas al gepakt voor gym? Of moet ik weer je schoenen achterna brengen?"

Ze lachte kort, een geluid dat de stilte van de vroege ochtend brak. Buiten hoorde ik het verre gedreun van een binnenschip dat stroomopwaarts voer. Het was de start van weer een dag op de middelbare school, maar tussen ons hing er altijd die onuitgesproken competitie, die mix van irritatie en de wetenschap dat we de enigen waren die elkaar echt begrepen in dit gat aan de rivier.

We stapten de voordeur uit en de koude, vochtige rivierlucht sloeg meteen in mijn gezicht. De Maas lag er stil bij, bijna zilverachtig in het vroege licht. Mijn zus liep voor me uit, haar rugzak nonchalant over één schouder, terwijl ze haar fiets van het slot haalde.

"Schiet op, John," riep ze over haar schouder. "Als we de brug missen voor de eerste bel, ga ik niet op je wachten bij de conciërge."

Ik sprong op mijn fiets en haalde haar met een paar flinke trappen in. We reden het grindpad af, de dijk op. Het was het soort ochtend waarop het dorp nog sliep, afgezien van een paar vroege honden uitlaters. Terwijl we zij aan zij fietsten, zag ik hoe de wind haar haar alle kanten op blies, maar op een manier die bij haar nog steeds werkte. Het irriteerde me bijna hoe moeiteloos ze alles deed.

"Heb je geleerd voor Latijn?" vroeg ik, terwijl ik probeerde het tempo hoog te houden tegen de wind in die over het open water van de Maas sneed.

Ze keek me even aan, een ondeugende glinstering in haar ogen. "Leren? Dat is voor mensen die geen geluk hebben, broertje. Ik improviseer wel. Dat zou jij ook eens moeten proberen in plaats van altijd zo serieus te doen."

Ik lachte kort. "Improviseren werkt alleen als de leraar een zwak voor je heeft. En laten we eerlijk zijn, dat hebben ze bijna allemaal."

We draaiden de hoofdweg op, de kerktoren van het dorp werd kleiner achter ons. De weg naar school was lang, langs de uiterwaarden en de eindeloze rijen knotwilgen, maar met haar naast me voelde het nooit echt als een opgave.

De weg langs de uiterwaarden was verraderlijk glad door de ochtenddauw op de afgevallen bladeren. Ik probeerde haar bij te houden, een tikkeltje te fanatiek misschien, toen mijn voorwiel weggleed in een modderige geul naast het fietspad.

Voor ik het wist, kantelde de wereld. Met een doffe klap landde ik in het gras, mijn fiets kletterde met een metaalachtig geluid over het asfalt.

"John!" hoorde ik haar roepen. Het was een zeldzaam moment van oprechte schrik in haar stem.

Ik lag daar even, de geur van nat gras en rivierklei in mijn neus. Niets gebroken, alleen mijn ego had een flinke deuk opgelopen en mijn knie brandde door mijn spijkerbroek heen. Terwijl ik probeerde overeind te krabbelen, stond ze al naast me. Ze smeet haar eigen fiets zonder pardon in de berm.

"Blijf even zitten, idioot," zei ze, terwijl ze door haar knieën zakte. Haar perfecte uiterlijk maakte even plaats voor een geconcentreerde, bijna moederlijke blik. Ze pakte mijn hand vast om me te ondersteunen. Haar vingers waren koud van de wind, maar haar greep was stevig.

"Je bent ook zo’n onhandige hannes," mompelde ze, terwijl ze voorzichtig de modder van mijn mouw veegde. Ze keek me recht in mijn ogen aan, de spot die er normaal in zat was even verdwenen. "Gaat het? Niks ernstigs?"

"Alleen mijn trots," grinnikte ik pijnlijk, terwijl ik haar hand gebruikte om mezelf omhoog te hijsen. Ze bleef even dichtbij staan, controleerde of ik niet wankelde, en voor een moment voelde het dorp en de school ver weg. Alleen wij twee aan de rand van de Maas.

"Kom op," zei ze, en ze gaf me een klein, bemoedigend duwtje tegen mijn schouder terwijl ze haar eigen fiets weer oppakte. "Ik zeg niks tegen de rest als we bij de groep komen. Maar je trakteert me wel op een reep uit de automaat in de pauze."

"Wacht," zei ze, terwijl ze mijn arm greep toen ik alweer op mijn zadel wilde springen. "Je ziet er niet uit, John. Als we zo het schoolplein oprijden, denkt iedereen dat je met een tractor hebt gevochten."

Ze wees naar een oud, vervallen pompstationnetje langs de dijk, een plek die al jaren buiten gebruik was maar waar nog een werkende buitenkraan zat voor de wielrenners die hier in het weekend langskwamen. We draaiden het grind op, de banden knisperden onder ons.

Ik zette mijn fiets tegen de bakstenen muur en keek naar de ravage. Mijn spijkerbroek zat onder de vette, zwarte Maas-modder en er zat een gemene scheur bij mijn knie waar het bloed langzaam doorheen sijpelde.

"Zit stil," beval ze. Ze pakte een pakje zakdoekjes uit haar tas en maakte ze nat onder de ijskoude straal van de kraan.

Ik leunde tegen de muur terwijl ze voor me neerknielde. Het was een vreemd gezicht: mijn zus, die normaal gesproken nog geen vinger uitstak als ik de afwas moest doen, was nu uiterst voorzichtig de modder van mijn been aan het deppen. De kou van het water deed me even tandenknarsen.

"Stel je niet aan," mompelde ze, maar haar ogen waren zacht. Ze keek even op, haar gezicht slechts een paar centimeter van het mijne. "Je hebt geluk dat ik erbij ben, anders had je daar nu nog in de greppel gelegen."

Ze lachte kort en veegde een verdwaalde pluk haar uit haar gezicht met de achterkant van haar hand. "Zo, dat is het ergste. Die scheur in je broek... tja, laten we maar zeggen dat het 'fashion' is. Grunge-look, toch?"

Ik keek omlaag naar haar. "Dank je, echt."

Ze stond op en gooide de vieze zakdoekjes in een prullenbak. "Geen punt. Maar onthoud: dit is ons geheim. Als je op school vertelt dat ik je heb 'verzorgd', ontken ik alles en zeg ik dat je huilend om je moeder riep."

Terwijl ik mijn broek nog even recht trok, boog ze zich plotseling naar voren. Voordat ik het doorhad, drukte ze een kort, zacht kusje op mijn wang. "Niet meer vallen, hè?" fluisterde ze met een ondeugende glimlach, alsof ze wist dat ik er even door uit het veld geslagen zou zijn.

We sprongen weer op de fiets en trapten stevig door richting de oude tramhalte. Dat was dé verzamelplek van het dorp: een scheefgetrokken, stenen hokje waar de graffiti de muren bedekte, maar waar de hele groep elke ochtend trouw samenkwam. De geur van nat asfalt en goedkope deo hing er altijd in de lucht.

Zodra we het grind van de halte opdraaiden, zagen we de rest al staan. Mijn zus stuurde haar fiets met een soepele beweging richting haar vriendinnen, die meteen begonnen te giechelen en te kletsen. Ik voegde me bij Tommie, die tegen een paal leunde en een hap van een appel nam.

"Zo, John, een beetje later dan gepland?" vroeg Tommie, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok. Zijn blik dwaalde meteen af naar mijn zus, die een paar meter verderop haar haar goed schudde in de wind.

Hij stootte me aan met zijn elle boog. "Lekker gewerkt met die broek trouwens, grunge-look staat je wel. Maar serieus man..." Hij liet zijn stem zakken zodat de meiden het niet konden horen. "Je zus... ze ziet er vandaag echt adembenemend uit. Echt niet normaal. Als zij mijn buurmeisje was, dan wist ik het wel. Dan hing ik elke dag over de schutting."

Ik wierp een blik op haar. Ze lachte om iets wat een vriendin zei, haar gezicht stralend in het waterige zonnetje. Ik voelde een vreemde mix van trots en beschermingsdrang, zeker na dat momentje bij het pompstation.

"Droom lekker verder, Tom," zei ik met een grijns, terwijl ik mijn stuur stevig vastpakte. "Ze vreet je rauw op."

Rianne keek precies op dat moment onze kant op en knipoogde onopvallend naar me, voordat ze zich weer tot haar vriendinnen wendde.

"Kom op," riep ze naar de hele groep. "Als we nu niet gaan, zijn we te laat voor het eerste uur!"

De hele stoet zette zich in beweging. Tommie fietste naast me en bleef maar onzin uitkramen over wat hij zou doen als hij een kans maakte bij haar, terwijl ik alleen maar kon denken aan dat kusje en de modder op mijn knie.

Het schoolplein van de regio-scholengemeenschap was zoals elke ochtend: een mierenhoop van fietsen, brommers en schreeuwende pubers. Zodra we de hekken passeerden, voelde je de onzichtbare scheidslijnen. De brugpiepers met hun veel te grote tassen bij de rekken vooraan, en de eindexamenkandidaten die stoer bij de hoofdingang hingen, alsof ze het

gebouw al bezaten.

Mijn zus en haar vriendinnen maakten een entree waar de gemiddelde filmster jaloers op zou zijn. Ze hoefde niet eens haar best te doen; ze stapte van haar fiets, schudde haar haar los en de halve eindexamenklas keek onopvallend – of heel opvallend – haar kant op.

Tommie bleef maar naast me ratelen terwijl we onze fietsen in de overvolle rekken propten. "Kijk dan, John. Zelfs die gasten uit vwo-6 staan te gapen. Ik zweer het je, als ik de ballen had..."

"Heb je niet, Tom," onderbrak ik hem met een grijns, terwijl ik probeerde de moddervlek op mijn knie een beetje te verbergen achter mijn tas. "Laten we gewoon naar binnen gaan voordat de eerste bel gaat."

Rianne liep voor ons uit, omringd door haar vriendinnen die druk aan het giechelen waren over een slaapfeestje komend weekend. Vlak voordat ze de zware glazen deuren van de school doorliep, draaide ze zich nog één keer om. Ze zocht mijn blik in de menigte, gaf me een korte, bijna onzichtbare knipoog en wees onopvallend naar haar eigen knie, een herinnering aan ons momentje bij het pompstation.

"Wat was dat?" vroeg Tommie meteen, zijn ogen groot. "Knikte ze nou naar jou? Of keek ze naar mij?"

"In je dromen, Tommie," zei ik, terwijl ik hem een duw gaf richting de ingang. "Laten we naar wiskunde gaan."

De muffe geur van boenwas en oude kluisjes kwam ons tegemoet zodra we binnenstapten. De dag was officieel begonnen, maar het geheim van die ochtend – de val, de zorgzaamheid en dat onverwachte kusje – zat veilig opgeborgen in mijn achterhoofd…

Na de laatste bel fietsten we in een rustiger tempo terug naar het dorp. De wind was gaan liggen en de Maas schitterde nu in het middaglicht. Thuis gooiden we onze tassen in de gang. Het huis vulde zich meteen met het geluid van stemmen; Rianne was met twee vriendinnen naar boven gestampt, hun gelach galmde door het trappengat.

Tommie en ik installeerden ons op mijn kamer. De gordijnen hingen half dicht tegen de laagstaande zon, en de geur van oude gympen en energydrink hing in de lucht. We hadden onze boeken voor ons liggen, maar van echt huiswerk kwam weinig terecht. Tommie zat met een pen te klikken terwijl hij met een schuin oog naar de muur staarde die grensde aan de kamer van Rianne.

"Hoor je dat?" fluisterde hij, terwijl hij zijn pen neerlegde. "Ze hebben het over dat feestje van aanstaande vrijdag. Ik zweer het je, John, als zij daar is, moeten wij er ook zijn."

Ik rolde met mijn ogen en probeerde me op een wiskundesom te concentreren. "Tom, ze is zestien. Wij zijn vijftien. Het is een slaapfeestje hier met haar vriendinnen. Ze vreten ons levend op."

Op dat moment ging de deur van mijn kamer open zonder te kloppen. Rianne stak haar hoofd om de hoek. Ze had haar haar in een nonchalante knot gegooid en droeg een oversized trui die over één schouder zakte. Ze zag er nog steeds belachelijk goed uit, zelfs na een lange schooldag.

"Heel even," zei ze, terwijl ze Tommie volledig negeerde—die acuut vergat hoe hij adem moest halen. Ze liep naar me toe en legde een hand op mijn schouder. "Hoe is het met je knie? Heb je er nog last van gehad tijdens de gym?"

Ik voelde Tommie’s brandende blik in mijn zij. "Valt wel mee," mompelde ik, een beetje ongemakkelijk door haar plotselinge aandacht. "Het is alleen een korstje nu."

"Mooi zo." Ze boog zich even voorover en keek naar mijn schrift. "Als je hulp nodig hebt met die formules, roep je maar. Die vriendinnen van mij zijn toch alleen maar aan het roddelen over jongens die ze nooit zullen krijgen."

Ze gaf me een klein kneepje in mijn schouder, wierp een snelle, spottende blik naar de versteende Tommie en liep de kamer weer uit, de deur achter zich dichttrekkend.

Het bleef zeker tien seconden stil.

"Gast," bracht Tommie er eindelijk uit. "Ze raakte je gewoon aan. En ze vroeg naar je knie? Wat heb ik gemist vanochtend? En serieus... hoe kun jij je concentreren als zij in de kamer hiernaast zit?"

Ik grijnsde en sloeg mijn boek dicht. "Gewenning, Tommie. Gewoon gewenning."

Ik legde mijn vinger op mijn lippen en wenkte Tommie. Hij sprong bijna van zijn stoel van de zenuwen. We slopen op onze tenen naar de muur die grensde aan Riannes kamer. In dit oude huis aan de Maas waren de muren niet bepaald geluidsdicht, zeker niet bij de ingebouwde kasten.

We drukten onze oren tegen het hout. Eerst hoorden we alleen het gedempte geluid van een playlist die zachtjes opstond, maar toen viel het gesprek stil en hoorden we Rianne’s stem heel duidelijk.

"...dus geen jongens, echt niet," zei ze beslist. "Gewoon een meidenavond. Alleen wij vijf. Mam en pap zijn toch weg, dus we hebben het hele rijk voor ons alleen."

"Saai!" hoorden we een van haar vriendinnen, waarschijnlijk de brutale Sophie, roepen. "Wat gaan we dan doen? Maskertjes opdoen en over nagellak praten?"

Rianne lachte, die bekende, uitdagende lach van haar. "Nee, natuurlijk niet. Ik heb de 'Do or Dare' kaarten al klaarliggen. En ik bedoel de extreme versie, niet die kinderachtige vragen over op wie je verliefd bent. We gaan kijken wie er echt lef heeft."

Tommie’s ogen werden zo groot als schoteltjes. Hij keek me aan en vormde met zijn mond de woorden: 'Do or Dare?'

"Stel je voor," fluisterde ze verder in de andere kamer, "als we opdrachten doen die we normaal nooit zouden durven... buiten op de dijk in het donker, of iets met die gasten uit de buurt."

In mijn kamer hield Tommie zijn adem zo lang in dat hij rood aanliep. Ik voelde een vreemde tinteling in mijn maag. Het idee dat mijn zus en haar beeldschone vriendinnen daar spellen gingen spelen waarbij alles kon gebeuren, terwijl wij er 'niet bij mochten zijn', maakte het alleen maar spannender.

"Zou ze..." fluisterde Tommie tegen me, terwijl hij nog steeds tegen de muur geplakt zat, "zou ze ons erbij laten als we haar een heel goed aanbod doen? Of moeten we gewoon... toevallig 'inbreken'?"

Ik dacht aan die knipoog op het schoolplein en de manier waarop ze mijn schouder aanraakte. Rianne hield van machtspelletjes. Ze wist dondersgoed dat wij hier zaten te luisteren.

"Ze laat ons nooit zomaar toe," fluisterde ik terug. "Tenzij ze denkt dat ze ons ergens voor kan gebruiken in die spelletjes van haar."

Het avondeten was de perfecte setting. De geur van verse soep vulde de keuken en de sfeer leek ontspannen genoeg. Mijn moeder schepte op terwijl de Maas buiten in het schemerlicht langzaam zwart kleurde.

"Mam," begon ik, terwijl ik probeerde zo nonchalant mogelijk naar mijn bord te kijken, "is het goed als Tommie vrijdagavond hier blijft slapen? We willen die nieuwe game uitspelen en hij mag van zijn ouders."

Mijn moeder glimlachte afwezig. "Natuurlijk schat, gezellig. Als jullie het maar niet te laat maken en de meiden niet wakker houden."

Ik voelde een overwinning opkomen, maar die werd direct de kop ingedrukt toen ik opkeek. Rianne zat recht tegenover me. Ze hield haar vork halverwege haar mond stil. Haar ogen, die een paar uur geleden nog zo zacht stonden bij dat pompstation, waren nu veranderd in twee ijskoude lasers.

De blik die ze me wierp was vernietigend. Het was een waarschuwing zonder woorden: 'Ik weet precies wat je van plan bent, en als je het waagt om mijn avond te verpesten, ben je nog niet jarig.'

"Gezellig," zei ze met een stem die dreef van het sarcasme, terwijl ze haar blik niet van de mijne afwendde. "Tommie en John in één huis terwijl wij onze meidenavond hebben. Wat kan er in vredesnaam misgaan?"

Mijn moeder merkte de spanning niet eens op en begon over iets anders, maar onder de tafel voelde ik hoe Rianne me een harde trap tegen mijn scheenbeen gaf—precies naast de plek waar mijn knie al kapot was. Ik vertrok geen spier, maar ik wist dat de oorlog verklaard was. Ze wist dat we hadden geluisterd, en ze was niet van plan het ons makkelijk te maken.

Nadat ze haar glas water had leeggedronken, leunde ze iets naar voren, zodat alleen ik haar kon horen boven het gekletter van het bestek uit. "Zorg maar dat jullie op je kamer blijven, broertje. Sommige spelletjes zijn niet voor kleine jongens."

Ik stuurde Tommie snel een berichtje onder de tafel: “Geregeld. Vrijdag bij mij.” De trilling van zijn directe antwoord in mijn broekzak was genoeg om te weten dat hij al plannen aan het smeden was.

Na het eten trok ik me terug op mijn kamer. Het geluid van de vaatwasser beneden en het gedempte gegiechel uit Rianne's kamer vormden de achtergrondmuziek van mijn avond. Ik probeerde nog wat te gamen, maar mijn focus was weg. De beelden van die ochtend bleven zich maar herhalen: de manier waarop ze over me heen boog bij het pompstation, die vluchtige kus op mijn wang, en die uitdagende blik aan de eettafel.

Rond elf uur ging het licht in de gang uit. De stilte in het huis aan de Maas werd alleen onderbroken door het zachte tikken van de regen tegen het raam.

Ik kroop onder de dekens, maar de adrenaline van de aankomende vrijdag hield me klaarwakker. In het donker zag ik de contouren van mijn kamer, maar in mijn hoofd was ik ergens anders. Ik dacht aan de 'Do or Dare' spelletjes die zij en haar vriendinnen beneden zouden gaan doen terwijl ik en Tommie boven zaten. De gedachte aan Rianne die de leiding nam, die alles onder controle had met die zelfverzekerde glimlach van haar, maakte me onrustig.

Mijn hand gleed als vanzelf omlaag onder de elastische band van mijn boxershort. De beelden werden scherper: haar haar dat in de wind danste, de aanraking op mijn schouder in de middag. Terwijl ik mezelf zachtjes begon af te trekken, mengde de spanning van het verbodene zich met de stilte van de nacht. Het idee dat ze slechts een paar meter verderop lag te slapen, onwetend van mijn gedachten—of misschien juist dondersgoed wetend wat ze met me deed—maakte elke beweging intenser.

Met een diepe zucht liet ik de beelden varen en staarde ik naar het plafond. Vrijdag zou alles veranderen.

Op het moment dat de ontlading door me heen schoot, was er geen houden meer aan. Ik verkrampte terwijl een dikke straal zaad met een enorme kracht zeker een halve meter uit mijn lul omhoog schoot. De witte vloeistof boog in de lucht en landde met een warme plof midden op mijn buik.

Mijn ademhaling was zwaar en mijn hart bonsde in mijn keel, maar plotseling bevroor ik. Een koude tocht vlaagde over mijn benen. Ik draaide mijn hoofd met een ruk naar de deur, die ik toch echt dicht dacht te hebben gedaan.

In de deuropening, verlicht door het zwakke schijnsel van de overloop, stond Rianne. Ze leunde nonchalant tegen de post, gekleed in alleen een minuscuul onderbroekje en een strak topje waar haar contouren duidelijk doorheen kwamen. Ze maakte geen aanstalten om weg te gaan. In plaats daarvan stond ze daar te gniffelen, terwijl haar ogen spottend over mijn bezwete lichaam en de ravage op mijn buik gleden.

"Zo, John," fluisterde ze, terwijl ze een stap de kamer in zette en de deur achter zich zachtjes in het slot liet vallen. "Ik dacht al dat ik iets hoorde dat niet op een videogame leek. Dat was een behoorlijke straal, broertje. Heb je aan mij gedacht?"

Ik lag daar volledig verlamd, met mijn lul nog kloppend in mijn hand en de modder van vanochtend vergeten, terwijl mijn bloedmooie zus daar in haar ondergoed de macht over de kamer overnam.

Ze kwam langzaam dichterbij, haar bewegingen soepel en zelfverzekerd, terwijl de vloerplanken zachtjes kraakten onder haar voeten. Zonder enige schroom ging ze op de rand van mijn bed zitten. De geur van haar shampoo vulde mijn neus en ik durfde me nauwelijks te verzetten.

Haar blik gleed omlaag, gefocust op mijn lichaam dat nog nahijgde van de ontlading. "Wauw, John," fluisterde ze, terwijl een ondeugende glimlach om haar lippen speelde. "Ik wist niet dat je zo'n geweldige lul had. Je mag er best trots op zijn."

Ik voelde de hitte naar mijn wangen stijgen, maar ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Ze boog zich iets verder naar voren, waardoor haar topje strak kwam te staan, en stak langzaam haar hand uit. Met de top van haar wijsvinger streek ze door de dikke, warme plas zaad die nog op mijn buik lag. Ze keek me recht in de ogen aan terwijl ze haar vinger langzaam door de witte vloeistof haalde, alsof ze de textuur wilde proeven.

Toen bracht ze haar vinger naar haar mond. Ze keek me uitdagend aan en likte het zaad er in één langzame, smakelijke beweging vanaf. Ze sloot haar ogen even, een zacht genietend geluidje makend achter in haar keel.

"Lekker," mompelde ze, terwijl ze haar lippen aflikte en weer naar me keek. "Veel te zonde om dat in een handdoek te laten verdwijnen, vind je niet?"

Ik lag daar met mijn hart in mijn keel, totaal overgeleverd aan haar grillen, terwijl de grens tussen broer en zus die nacht in dat huis aan de Maas voorgoed vervaagde.

Ze boog zich langzaam verder over me heen, haar haren vielen als een zacht gordijn langs mijn zij. Ik hield mijn adem in toen ik haar warme adem op mijn huid voelde. Zonder enige aarzeling begon ze met haar tong de rest van het zaad van mijn buik op te likken en naar binnen te zuigen, alles met uiterste precisie en aandacht.

Het was een onwerkelijk gezicht: mijn beeldschone zus die daar op haar knieën over me heen gebogen zat, genietend van wat ik net had geproduceerd. Het was duidelijk dat de smaak haar bekoorde; ze leek er geen genoeg van te kunnen krijgen.

Toen mijn buik helemaal schoon was, gleed ze met haar tong langzaam omhoog, richting de eikel van mijn lul die nog gevoelig was van het klaarkomen. Ze keek me met grote, donkere ogen aan vanonder haar wimpers, terwijl ze de laatste restjes die uit de opening kwamen wegzoog.

"Dit blijft tussen ons, John," fluisterde ze hees, terwijl ze haar lippen even stevig om de top van mijn lul sloot. "Maar ik denk, nu ik de jouwe gezien en geproefd heb dat we vrijdagavond heel veel plezier gaan hebben met die 'Dare' opdrachten van mij. Misschien dat Tommie mag kijken... of misschien houden we het wel privé."

Ze rechtte haar rug, veegde met haar duim nog een laatste spoortje van haar mondhoek en stond op. In haar onderbroekje en topje liep ze terug naar de deur, draaide zich nog één keer om met een triomfantelijke blik, en verdween geruisloos in de donkere gang…

Vrijdagavond. De sfeer in het huis aan de Maas was geladen, bijna elektrisch. Mijn ouders gaven ons nog een laatste lijstje met instructies terwijl ze hun tassen in de auto laadden. "Niet te laat maken, braaf zijn, en bel als er iets is," riep mijn moeder nog vanuit de oprit.

De achterlichten van hun auto verdwenen langzaam in de nevel die boven de rivier hing.

Zodra de straat stil werd, veranderde de energie in huis. Ik stond in de gang toen de bel ging. Het was Tommie. Hij zag eruit alsof hij drie liter koffie op had; zijn ogen schoten alle kanten op. "Is het zover? Zijn ze er al?" fluisterde hij hees.

"Nog niet allemaal," zei ik, terwijl ik hem binnenliet. "Maar ze druppelen nu binnen."

Op dat moment hoorden we gelach op de oprit. Een groepje meiden kwam aanfietsen: Sophie en de rest. Ze sjouwden met tassen vol snoep, flessen frisdrank en hun slaapzakken. Rianne deed de deur open. Ze droeg een kort, zijden shortje en een strak topje dat geen ruimte liet voor de verbeelding. Ze wierp een blik op Tommie, die bijna over zijn eigen voeten struikelde, en daarna op mij. Haar ogen stonden uitdagend, een herinnering aan wat er die nacht in mijn kamer was gebeurd.

"Zo, de heren zijn er ook," zei ze koeltjes, terwijl ze de meiden naar binnen loodste. "Gaan jullie maar naar boven, naar je eigen domein. Wij gaan de woonkamer inrichten voor onze avond."

Terwijl de meiden hun slaapzakken op de vloer van de woonkamer uitrolden en de flessen open knalden, trokken Tommie en ik ons terug op de trap. We zaten op de bovenste treden, buiten het zicht, maar met een perfecte akoestiek.

"Gast," fluisterde Tommie, terwijl hij zijn rugzak met snacks stevig vasthield. "Die vriendinnen van haar... die Sophie is ook echt niet normaal. Maar je zus... ze kijkt naar je alsof ze je levend wil opeten."

Beneden hoorden we het geluid van kaarten die werden geschud. Rianne's stem klonk boven de rest uit: "Oké meiden, de regels zijn simpel. Eerlijk antwoorden of de opdracht doen. En geloof me, de 'Dares' van vanavond zijn niet voor mietjes."

Ik voelde mijn hart in mijn keel bonzen. Ik wist dat Rianne wist dat wij daar zaten. En ik wist dat het maar een kwestie van tijd was voordat ze ons in haar web zou trekken.

Het geluid van de ritselende kaarten stopte en er viel een korte, gespannen stilte in de woonkamer. Tommie en ik zaten als bevroren op de bovenste traptreden, onze oren gespitst.

"Oké," hoorden we Rianne zeggen, haar stem laag en vol bravoure. "De eerste vraag van de stapel. Geen geheimen meer. Wie van ons heeft er al eens echt geneukt?"

Er volgde een golf van gegiechel en nerveus gefluister. Sophie, de brutaalste van de groep met haar blonde haren en korte rokje, brak als eerste de stilte. "Nou, ik ga niet liegen. Afgelopen zomer met die gast van de camping."

"Vertel!" riepen de andere twee vriendinnen, Isa en Tess, tegelijkertijd.

"Het was achter de duinen," begon Sophie, en we hoorden haar een slok van haar drankje nemen. "Hij had me de hele avond al lopen opfokken. Op een gegeven moment trok hij mijn slipje opzij en duwde hij hem er zo in. Zijn lul was echt flink, en hij bleef maar stoten terwijl ik met mijn rug tegen het koude zand lag. Ik voelde zijn warme zaad tegen mijn baarmoeder spuiten toen hij klaarkwam. Het was zo geil dat ik de hele nacht heb liggen natspuiten."

Tommie naast me liet een zachte kreun ontsnappen en greep zijn kruis stevig vast, zijn ademhaling werd zwaar.

"Ik ook," zei Isa plotseling, de rustigste van de groep. "Maar bij mij was het gewoon in bed. Mijn vriendje vorig jaar, op vakantie in Italië... hij kon er geen genoeg van krijgen. Hij liet me op zijn gezicht zitten zodat ik hem helemaal nat kon maken, en daarna moest ik op hem gaan zitten. Ik voelde die stijve paal van hem helemaal diep in mijn kut glijden. Ik hield zijn handen vast terwijl ik op en neer ging tot we allebei schreeuwden."

Beneden klonk luid gejoel. Rianne lachte uitdagend. "Kijk aan, de helft van de groep is dus al ontmaagd. Tess, Amber en ik zijn dus de enige 'brave' meisjes hier?"

"Nog wel," antwoordde Tess met een mysterieuze ondertoon.

Ik voelde de spanning tussen mijn benen toenemen. Het idee dat die meiden daar beneden zaten te praten over zaad, stoten en natte kutten, terwijl ze wisten dat wij boven alles konden horen, maakte de sfeer in huis ondraaglijk geil.

"Oké," zei Rianne toen, en ik hoorde haar opstaan. "Genoeg gepraat. Tijd voor een Dare. En ik denk dat ik wel weet wie we daarvoor nodig hebben."

Ik hoorde haar voetstappen richting de trap komen. Tommie keek me met grote ogen aan, zijn hand nog steeds in de buurt van zijn gulp.

De voetstappen op de houten trap klonken langzaam en doelgericht. Tommie probeerde zich nog kleiner te maken tegen de muur, maar het was zinloos. Rianne verscheen in de deuropening van de overloop. Ze leunde tegen de post, haar armen over elkaar geslagen, waardoor haar borsten in dat strakke topje nog meer geaccentueerd werden.

"Dachten jullie echt dat we niet wisten dat jullie hier zaten te luisteren?" zei ze met een venijnige, maar geile glimlach. "Zit je lul al klem in je rits, Tommie?"

Tommie stamelde wat, maar Rianne negeerde hem en keek mij recht aan. "Kom mee naar beneden. Allebei. De meiden willen wat actie zien, en aangezien Sophie en Isa net zulke smerige verhalen hebben opgehangen, zijn ze behoorlijk opgewonden geraakt. Ze hebben besloten dat jullie onze 'speeltjes' zijn voor de volgende ronde…"

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Aftrekken, Badkamer, Broer, Conciërge, Droom, Eerste Keer, Gamen, Huiswerk, Klaarkomen, Maagd, Moeder, Ontmaagd, Oraal, Slet, Slikken, Sperma, Sport, Stiekem, Vader, Vrienden, Vriendinnen, Zoon, Zus, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!