Het Slaapfeestje - 21

Na de turbulente nacht waarin de wetten van de Roedel definitief hun intrek hadden genomen in de villa, zaten we de volgende ochtend gezellig aan het ontbijt in de woonkeuken. De geur van verse koffie en de kookkunsten van Chris zorgden voor een bedrieglijk normaal begin van de dag. Terwijl we daar zaten, werden de plannen voor de dag gesmeed.

Rianne en Eden waren vastberaden om de voorbereidingen voor het naderende verjaardagsfeest van Eden nu echt serieus aan te pakken. Ze besloten dat het tijd was om spijkers met koppen te slaan en zouden Floris en Suus erbij halen om de logistiek, de catering, de muziek, de gastenlijst en de financiën tot in de puntjes te regelen.

Tommie zat er nog een beetje beduusd bij, nagenietend van zijn nacht bij Rianne. Hij kreeg echter een appje van thuis; er stond een familiefeestje op het programma waar hij onmogelijk onderuit kon. Hoewel hij liever in de luxe van de villa was gebleven, stond de chauffeur al stand-by om hem in de limousine terug naar de dijk te brengen.

"En wat ga jij doen?" vroeg Eden, terwijl ze over haar koffiekopje naar me keek.

Met een big smile en de tablet van Jonas nog vers in mijn geheugen antwoordde ik dat ik vandaag hele goede vriendjes zou gaan worden met Joep. Ik vertelde hen dat al die techniek in het souterrain mijn interesse had gewekt en dat ik wel eens wilde zien hoe die zes monitoren en de digitale infrastructuur van de familie Mor nu precies in elkaar staken. Terwijl de meiden zich in de wereld van decoraties, muziek en gastenlijsten stortten, bereidde ik me voor op een duik in de kelder, vastberaden om de digitale poortwachter van dit imperium aan de tand te voelen.

Ik liep met Tommie mee naar de limousine die al op het grindpad voor de villa klaarstond. Hij wankelde nog een beetje van de korte nacht, maar zijn gezicht straalde aan alle kanten.

"Gast, wat een nacht," zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde en een brede grijns niet kon onderdrukken. "Dat was echt geen straf. En Rianne... ze heeft het uithoudingsvermogen van een tijger, ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan ." Hij keek nog eens omhoog naar de imposante kap van het enorme huis. "Maar dat jij hier nu zit in al deze luxe met die meiden, joh, ik benijd je echt."

Ik keek hem aan en bleef even serieus. "Weet je Tommie, al die luxe is ook een façade, maar ik moet toegeven: een hele mooie. Het gaat uiteindelijk om de mensen; zij brengen die façade tot leven, als acteurs in een toneelstuk met een heel duur decor. En let wel, die meiden zijn er nog lang niet na alles wat er gebeurd is, maar ik ga alles doen om ze te helen. En jij gaat daar ook een steentje aan bijdragen. Weet dat je hier altijd welkom bent."

Ik gaf hem een stevige boks. "Veel plezier op dat familiefeestje, Tommie!"

Hij keek me nog een keer bijna vernietigend aan, voor die laatste opmerking, en stapte toen in de wagen. De chauffeur sloot het portier en de Mercedes gleed geruisloos weg over het grind.

Nadat ik Tommie had uitgezwaaid, liep ik direct door naar het souterrain. Ik vond het kantoor van Joep; de deur stond op een kier. Ik bleef even geruisloos in de deuropening staan. Het was indrukwekkend. Over zes monitoren schoten binaire codes in een razend tempo voorbij, terwijl Joeps vingers blindelings over het toetsenbord dansten.

"Hé Joep, ik heb je even nodig," zei ik rustig. "Eden vertelde over die app die jij gemaakt hebt om het personeel op te roepen en ik heb het wifi-wachtwoord nodig."

Meteen schoten de schermen op zwart. Joep draaide zich met een ruk om. "Oh, meneer John! Ik hoorde u niet aankomen. Ja, ik ben een beetje druk en normaal zie ik hier geen mens in mijn domein." Hij haalde nerveus een hand door zijn haar. "Die app heb ik zo geïnstalleerd, geef me uw telefoon maar even."

Terwijl hij bezig was, liet ik mijn ogen door de ruimte dwalen. "Je hebt hier wel veel apparatuur zeg. Meer dan ik op mijn hobbykamertje. Man, die NAS... is dat niet de Synology RS4021xs+? Hoeveel petabytes kan dat ding wel niet opslaan?"

Joep keek op, en zijn wantrouwen maakte plaats voor verbazing. "Oh, meneer is een kenner? Die hebben we hier niet veel op het landgoed. Ik moet meestal opdraven voor elk wissewasje of omdat ze de afstandsbediening niet snappen."

Ik lachte. "Ja, die zakenmannen hebben natuurlijk een grote administratie. Gek dat ze die privé opslaan en niet gewoon op kantoor."

Joep verschoof ongemakkelijk. "Op kantoor is voor de buitenwereld, meneer John. Wat hier staat... dat is de ruggengraat van de familie."

Mijn blik viel op een kratje achter een doos USB-sticks met het M&M-logo. "Ik zie ook allemaal processoren, losse grafische kaarten, decoders en... zijn dat piepkleine spy-cam's? Waar is al dat spul voor nodig, Joep?"

"Nou, dat zeg ik liever niet," mompelde hij. "Ik hoop dat ik die troep binnenkort in de container mag gooien."

"Kom op Joep," zei ik indringend. "Je weet waarschijnlijk al dat Mor en Max niet snel terugkomen. Wij moeten de zaak hier straks gaan runnen. En ik weet misschien niet alles van deze servers, maar een klein hackje om toegang te krijgen tot een betaalde site zonder te lappen, dat lukt me wel."

Joeps ogen klaarden op bij het woord 'hackje'. "Oh, u weet dus meer dan de rest van de kliek hier?"

"Jazeker. Ik struin ook wel eens fora af onder de avatar 'Adjo'."

"Adjo?!" riep Joep uit. "Dan heb ik u laatst nog voorbij zien komen op Reddit! Je gaf daar technisch advies waar de hele thread van onder de indruk was."

"Klopt," zei ik met een grijns. "Maar ik heb de naam Joep daar nooit gezien."

Joep leunde naar voren, zijn enthousiasme was nu ongeremd. "Nee, natuurlijk niet. Ik zit in de beheergroep onder de naam Blizzbyte."

Ik viel bijna om van verbazing. "Blizzbyte?! De man waar iedereen eerbiedig tegenop kijkt? De god van het forum? Geef me een boks, Joep! You are the greatest!"

"Ha! Ik heb zojuist een brother in crime gevonden," lachte Joep terwijl hij de boks beantwoordde. "Noem me maar John," zei ik. "Maar vertel eens... gebruik je ook tools als SubSeven?"

"SubSeven?" Joep glunderde van trots. "John, ik stond in de jaren negentig aan de wieg van dat programma. Ik heb het mede ontwikkeld."

Het gesprek werd serieuzer. Joep legde uit dat SubSeven tegenwoordig weinig kans meer maakt tegen moderne firewalls en dat ze nu op het darkweb in verborgen fora naar alternatieven zochten en tools uitwisselden.

"Maar als je wil John, dan wil ik je best wat kneepjes van het vak bijbrengen in de toekomst," zei Joep, terwijl hij zich weer wat meer ontspande in zijn bureaustoel. Hij bood aan om me de kunsten van het hacken en de digitale onderwereld te leren, nu we elkaar als vakbroeders hadden gevonden.

Maar hij stelde wel een duidelijke voorwaarde. "Ik wil je één ding vragen: mochten er problemen komen daardoor, dan wil ik dat je me uit de wind houdt," zei hij met een serieuze blik. Hij wilde dat ik hem zou beschouwen als de tool, en niet verantwoordelijk zou houden voor de uitkomsten van zijn werk.

"Gaan we doen Joep," zei ik, terwijl ik hem strak aankeek. "Als jij Blizzbyte bent, dan weet je dat deze NAS geen gewone opslag is. Ik wil weten wat jij voor de familie M&M uitspookt. Laat het me zien."

Joep aarzelde. "John, weet je dat wel zeker? Je gaat een beerput opentrekken. Ik heb zelf een procedure gemaakt zodat alles automatisch gaat, omdat ik misselijk werd van wat ik zag als ik handmatig bestanden moest overzetten. Ik zie nu alleen nog maar filenamen en nummers."

Toch zette hij de schermen aan. "Oké, ik open een willekeurig bestand. Ik loop even weg, jij mag kijken."

Hij drukte op enter en verliet het kamertje. Het scherm lichtte op. Wat ik zag was weerzinwekkend: Mor en Max op hun schip, zich misdragend met een heel jong meisje. Ik hield het vijf minuten vol en had genoeg gezien. De walging zat in mijn keel.

Toen Joep terugkwam, vroeg ik: "Waarom heeft de politie dit niet gevonden bij de inval?"

"Verstoppen in het volle zicht," zei Joep koeltjes. Hij liep de gang op en klapte de zware deur dicht waar simpelweg 'Opslag / Klusjesman' op stond. "De recherche verwachtte hier alleen oude verf en hout. En de deur was dicht. Ze zochten liever in de kluizen boven."

Hij werd samenzweerderig. "John, er is meer.

Hij toetste een code in. Mor wilde meer: hij wilde hun slaapkamergeheimen hebben. Tijdens die feestjes wist Mor altijd wel een sleutelbos van een van de gasten te vinden in de kleding die achteloos was weggesmeten. Die sleutels kreeg Joep van hem, waarna hij op pad moest. Hij verschafte zich toegang tot de woningen en plaatste een of meer cameraatjes in hun huis. Joep wees naar de doos die ik al had gezien en benadrukte dat het hoogwaardig, professioneel spul was, heel wat anders dan een standaard Ring-camera.

Als hij na een uurtje weer terug was, stopte Mor de sleutel weer terug waar hij hem had gevonden; soms deed Joep wel drie adresjes op een avond. "En dit is het resultaat," zei hij. “Live vanuit bijna alle huizen in de buurt.”

Er verscheen een slaapkamer in beeld, maar deze was leeg en er gebeurde niets. Bij de volgende camera zag ik een dienstmeisje dat de gewassen kleding in de kast aan het leggen was. Maar bij het derde beeld dat hij opriep, zag ik een oude, behaarde baas.

De oude baas in beeld was bloot, dik en patserig, te zien aan de Rolex om zijn pols, een man van rond de zestig. Er was een jonge vrouw bij hem, gekleed in een zwart jurkje. Joep draaide de volumeknop open, waardoor we ook de audio konden horen.

"Zo Chantal, dus jij wil meer verdienen dan een dienstmeid met benefits?" hoorde ik de man zeggen. De jonge vrouw antwoordde resoluut: "Ja meneer Klok, en anders ga ik rondvertellen wat u allemaal met me gedaan heeft. Tegenwoordig is alleen een aangifte al voldoende om iemands reputatie onherstelbaar te beschadigen, nog afgezien van uw huwelijk".

Ik keek naar het scherm en besefte hoe diep de corruptie in deze buurt geworteld was. " Mor was niet de enige chanteur in deze wijk," fluisterde ik met een grimmig lachje naar Joep. Het was een schouwspel van roofdieren die elkaar in de tang hielden, vastgelegd door de verborgen lenzen van de familie Mor. Terwijl de beelden van meneer Klok en Chantal doorgingen, zag ik hoe deze informatie voor Mor goud waard was; hij had niet alleen de rijken in zijn zak, maar ook degenen die hen probeerden te chanteren.

"Oké, hoeveel wil je?" vroeg Klok, waarop de vrouw antwoordde dat ze er honderd euro per maand bij wilde. Ik zag Klok even nadenken voordat hij vroeg of vijfenzeventig ook goed was. De vrouw keek direct verheugd en stemde toe met een uitbundige "deal meneer Klok!", waarna ze hem een blij kusje gaf.

Hij sloeg zijn arm om haar heen, maar niet om haar te liefkozen; hij opende de rits op haar rug waardoor het jurkje op de grond viel. Ze droeg geen chique lingerie, maar een degelijke onderbroek en beha. "Oh meneer Klok, wat doet u nu?" hoorde ik haar met een tikje sarcasme zeggen terwijl de beelden op de monitor onverstoorbaar doorgingen.

Klok gooide haar op het bed, trok haar beha naar beneden en viel aan op haar borsten. "Voor die gunst van u ga ik u heel erg verwennen meneer Klok," hoorden we haar nog zeggen voordat we genoeg hadden gezien en we het beeld weg klikten.

"Joep," zei ik vastberaden, "kunnen we ook specifieke beelden terugvinden? Of staat het in de cloud?"

"Nee, de cloud vertrouwden ze niet. Alles is lokaal op de NAS. Met een filenaam of nummer is het een koud kunstje, anders duurt het eeuwen."

Ik haalde de iPad van Jonas tevoorschijn die ik had meegenomen. "Ik heb de lijst." Ik zocht de bestanden van mevrouw Van den Berg, de lerares Duits. "Wacht, ik bel haar eerst."

Toen ze op nam legde ik uit dat we haar beelden gevonden hadden in de opslag, we konden ze wissen of bewaren voor een eventueel proces. "Nee John, maak alsjeblieft dat alles verdwijnt!" smeekte ze. "Alleen al een proces zou mijn einde zijn. Ik zal je eeuwig dankbaar zijn, en zal je rijkelijk belonen hiervoor."

"Nou, mevrouw Van den Berg," zei ik met een knipoog naar Joep, "misschien later eens, tot een andere keer?"

"Deal!" riep ze opgelucht.

Ik keek Joep aan. "Je hoort het. We gaan deleten. Op de NAS én de iPad. Jonas heeft ze waarschijnlijk voor eigen plezier van de server gedownload naar deze tablet."

Joep typte een reeks commando's en drukte op enter. Een voortgangsbalk verscheen. We keken toe hoe de bestanden die haar leven konden ruïneren één voor één werden overschreven en vernietigd.

"Alles ist hiermit verschwunden," appte ik haar. Bijna direct verscheen er een hartje op mijn scherm.

"Begrijp je nu waarom ik me liever als 'de tool' zie en niet als de gebruiker?" vroeg Joep terwijl hij de schermen weer uitschakelde. Ik knikte. We hadden een pact. De lerares Duits was vrij, en ik had de sleutel tot de rest van de beerput in handen.

"Weet je John," zei Joep terwijl hij achterover leunde in zijn bureaustoel, "ik zal vanavond de bestanden open laten staan op de server. Jij gaat erdoorheen en markeert precies wat naar de politie mag. Ik zet die selectie morgen dan voor je op USB-sticks, want je kunt niets direct kopiëren vanaf deze Nas, veiligheidsprotocol. Jonas vroeg me er vorige maand naar en voor hem had ik een scriptje geschreven waarmee hij bestanden naar zijn iPad kon kopiëren."

Hij keek me indringend aan, de waakzaamheid van de hacker weer even terug in zijn blik. "Maar ik wil niet dat je alles hier in één keer dumpt bij de recherche. Er staat ook veel spul van mij op — tools, scripts, persoonlijke data — en dat hou ik liever geheim. Ik wil niet dat ze via mijn werk bij mij uitkomen of mijn ‘collega’s’."

Ik begreep hem direct. Joep was de digitale motor van dit huis, maar hij wilde geen bijkomende schade. "Geen zorgen Joep, ik filter alleen de rotzooi van Mor en Max eruit. Jouw spullen blijven onder de radar."

Ik stak mijn vuist uit voor een laatste groet. "Weer een boks. Deal," zei ik resoluut. De doffe klap van onze vuisten tegen elkaar bezegelde de afspraak. Ik had nu niet alleen een bondgenoot met de juiste kennis, maar ook onbeperkte toegang tot het digitale geheugen van de familie.

Terwijl ik het kantoortje uitliep en de gang van het souterrain in stapte, voelde ik de iPad zwaar in mijn hand. De beerput stond open, en vannacht zou ik degene zijn die besliste wie er ten onder ging en wie er gespaard bleef. De machtsverhoudingen in de villa waren die ochtend definitief gekanteld.

Het was inmiddels lunchtijd en ik had voorlopig wel even genoeg digitale rotzooi gezien. Mijn hoofd tolde van de beelden en de wetenschap hoe diep de chantage in deze wijk geworteld was. Ik nam afscheid van Joep en liep de trap op, terug naar de bewoonde wereld.

Boven was de sfeer een wereld van verschil. In de zonovergoten eetkamer zaten de meiden al aan een uitgebreide lunch: vers brood, salades en schalen vol lekkers. Het was bijna bizar hoe "normaal" het leven hierboven leek, terwijl een verdieping lager de ene na de andere reputatie vernietigd kon worden.

Eden keek op van haar bord en haar ogen lichtten op toen ze me zag. "En?" vroeg ze nieuwsgierig. "Heeft je queeste in de krochten van de villa nog wat opgeleverd, John?"

Ik schoof aan en pakte een glas water, terwijl ik probeerde de beelden van meneer Klok en de lerares Duits uit mijn hoofd te bannen. Ik keek haar ernstig aan.

"Meer dan me lief is, meissie," zei ik met een zware zucht. "Meer dan me lief is."

Rianne legde haar bestek neer en keek me onderzoekend aan. "Zo erg?"

"Erger," antwoordde ik kortaf. "Laten we eerst eten. Ik heb wat tijd nodig om alles te sorteren, maar geloof me: de 'verzekeringspolis' van je vader en Jonas is een bodemloze put."

Eden knikte langzaam, de vrolijkheid van de feestplanning even weggeëbd. Ze wist dat ik nu de bewaker was van de geheimen die haar familie jarenlang had beschermd — en ging gebruiken tegen hen. De stilte aan tafel was even tastbaar, totdat de praktische kant van de meiden het weer overnam en de plannen voor het feest weer over tafel vlogen. Ik at werktuiglijk mee, wetende dat mijn werk in de kelder vannacht pas echt zou beginnen.

Ik vroeg nog even naar de gastenlijst, Eden gaf me de voorlopige uitdraai, Ik liep de namen na, de leden van de roedel natuurlijk, de Jongens van de muur, mijn ouders, de groep Zwitserland, De dames van kantoor, en een aantal mensen uit het verleden van Eden. Ik schatte het aantal op een man of veertig, “Is het een idee om nog wat extra mensen uit te nodigen, veertig mensen, is dat een groot feest, zoveel heb ik er ook ongeveer op mijn gewone verjaardagsfeestjes. Je zou het ook kunnen gebruiken om wat goodwill in de omgeving te kweken.”

‘Wie had je dan in gedachten John, ik ken hier niet zoveel mensen.” Vroeg Eden.

“Nou we zouden een aantal buren kunnen uitnodigen, Je moeder en Bas mogen ook niet ontbreken, en de familie van den berg, onze lerares Duits bijvoorbeeld, die heeft ook wel wat extra aandacht verdiend.” Rianne keek verbaasd, mevrouw van den Berg? Hoezo John. “Dat leg ik later nog wel eens uit Rian, ik heb daar een speciale reden voor.” Eden werd meteen geïnteresseerd. “Goed idee John, je kunt je buren maar beter kennen als je een probleempje hebt. Maar mijn moeder en Bas?” “Ik vind dat ze erbij horen, hun dochter wordt ten slotte achttien, dat is een mijlpaal.” Zei ik. Oké dan gaan we dat doen, dat zijn dan ongeveer vijfentwintig mensen erbij.” Zei eden.

Ik zag Rianne bedenkelijk kijken. “Wat komt er dan terecht van onze ‘Roedel activiteiten’ John?”

“Ook daar heb ik over nagedacht, We kunnen in de uitnodiging zetten dat het feest uiterlijk half elf is afgelopen, dat we er daarna een besloten jongerenfeest van willen maken. De gewone gasten, ouderen, buren, inclusief onze ouders gaan dan weg, en we appen degenen die mogen blijven dat ze welkom zijn op de afterparty.”

“Geniaal idee, John, want ik zat ook al in mijn maag met die ouderen, we willen ons eigen feestje toch ook vieren?” zei Rianne. Ik zette een aantal vinkjes bij de mensen voor de afterparty.

"En dan heb ik nog een voorstel. Is het een idee om de Roedel morgen hier uit te nodigen?" stelde ik voor, terwijl ik een stukje brie op een stokbroodje smeerde. "Voordat het feest over drie dagen losbarst. Dan kunnen we even wennen aan elkaar, onze huidige woonsituatie en kunnen we officieel aankondigen dat we in het vervolg hier domicilie kiezen voor onze activiteiten."

Eden veerde direct op, haar ogen fonkelden. "Oh, absoluut! Wat een geweldig plan, John. Dit huis is er groot genoeg voor en we hebben de privacy die we nodig hebben."

Ze leunde over de tafel met een ondeugende blik. "Zeg, is Eva er dan ook bij? Ik begreep van de verhalen dat zij een arsenaal aan pijptechnieken heeft die ik heel graag van haar wil leren. Ik heb zo'n vermoeden dat ik die op ons feest nog hard nodig ga hebben, met al die knappe gozers die we hebben uitgenodigd," zei ze plagerig, terwijl ze haar lippen tuitte.

Ik keek haar even ongelovig aan, pakte een hard bolletje uit de mand en gooide het met een precies boogje tegen haar voorhoofd. "Slet!" riep ik lachend.

Eden dook weg, maar de aanval was al geslaagd. Rianne schoot in de lach en even later schaterden we het alle drie uit aan de lunchtafel. De zware sfeer van de kelder was voor even naar de achtergrond verdwenen; de Roedel kwam naar de villa, en dat beloofde een legendarische generale repetitie te worden voor het grote feest.

"Ik zal ze direct een berichtje sturen," zei Rianne, terwijl ze haar telefoon al tevoorschijn haalde. "De limo kan ze morgenmiddag ophalen. Dan maken we er een onvergetelijke middag en avond van…"

De stilte in het souterrain was bijna tastbaar, alleen onderbroken door het zachte gezoem van de servers en het getik van mijn vingers op het toetsenbord. Terwijl de rest van de villa diep in slaap was, zat ik in het blauwachtige licht van de schermen door de digitale beerput te waden.

Ik was methodisch te werk gegaan. Ik zocht uitsluitend naar beelden die direct bewijs vormden voor strafbare feiten: seks met minderjarigen, beelden van grove mishandelingen waarbij de slachtoffers smeekten om genade, en keiharde chantagegesprekken die mensenlevens hadden verwoest, en kinderporno. Het was een uitputtingsslag voor mijn morele kompas. Na het bekijken van vijftig filmpjes had ik er al twintig geselecteerd die zo belastend waren dat geen enkele advocaat de broers hier nog uit zou kunnen lullen.

En het ergste was: ik was nog niet eens op een derde van het totaal aantal bestanden. Mijn maag draaide zich om bij de gedachte aan wat er nog meer op die schijven stond.

Ik keek op de klok en besefte dat het diep in de nacht was. Drie uur eerder had ik Floris al langs horen komen; ik had zijn voetstappen herkend toen hij naar zijn eigen kamer in het souterrain liep. Het was tijd om te stoppen. De beelden begonnen in elkaar over te lopen en mijn concentratie verslapte.

Ik sloot de schermen af, liet de bestanden gemarkeerd klaarstaan voor Joep, en wreef in mijn branderige ogen. Terwijl ik de trap op liep naar de donkere woonkamer, voelde ik de last van de geheimen die ik nu droeg. Morgen zou de Roedel komen en zou het leven weer draaien om lust en vrijheid, maar hier beneden, in het hart van de villa, lag de duisternis die ik stukje bij beetje aan het blootleggen was.

Ik sloop op mijn tenen onze kamer binnen. Het enige licht kwam van de maan die door de kieren van de gordijnen naar binnen viel. Geruisloos trok ik de kleren van mijn lijf en liet me voorzichtig naast Eden tussen de koele lakens zakken.

Ik wilde haar absoluut niet wakker maken, maar de lichte beweging van het matras was genoeg. Ze roerde zich, draaide zich half naar me toe en opende haar ogen een spleetje.

"John..." mompelde ze schor van de slaap. "Wat heb je zo lang gedaan?"

"Gewoon... wat administratie met Joep doorgenomen," fluisterde ik terug, terwijl ik mijn arm om haar heen sloeg en de geur van haar haar inademde om de stank van de digitale beerput te verdrijven.

Ze was te slaperig om door te vragen. Ze nestelde zich dieper tegen me aan, gaf me nog een zachte, warme kus op mijn wang en binnen een minuut voelde ik haar ademhaling weer rustig en diep worden. Terwijl zij alweer in dromenland was, duurde het bij mij nog even voordat de flitsen van de schermen uit mijn hoofd verdwenen, maar uiteindelijk eiste de vermoeidheid zijn tol en vielen we samen in een diepe slaap.

De volgende dag hing er een elektrische spanning in de villa; het was eindelijk tijd voor play time en de komst van de Roedel hield ons allemaal bezig. Tijdens het ontbijt werd er aan de lange tafel al druk gespeculeerd over hoe de dag zou verlopen en wat de dynamiek zou zijn nu we voor het eerst in deze luxe setting samenkwamen. We waren opgetogen en de sfeer was uitgelaten, een schril contrast met de duisternis waar ik de nacht daarvoor nog in had gezeten.

Eden nam direct de leiding over de buitenboel en riep de tuinmannen bij zich. Ze gaf ze de opdracht om een groot kampvuur aan te leggen op het gazon, als een soort compensatie voor het strandje dat we hadden moeten achterlaten. Het zou niet zo gigantisch worden als een traditioneel paasvuur, maar het was groter dan de bescheiden kampvuurtjes die we gewend waren te stoken. Ze liet de mannen sjouwen met dikke stammen en snoeiafval tot er een indrukwekkende berg hout verrees die het middelpunt van de avond zou vormen.

Rianne regelde om de omgeving van het vuur in te richten. Er werden zware loungebanken naar buiten gesleept en in een ruime cirkel om de stapel gezet, zodat we comfortabel konden "loungen" terwijl de vlammen later die avond de hemel zouden verlichten. De kussens werden opgeschud en er werden tafeltjes geplaatst voor de drankjes; het moest een plek worden waar de Roedel zich direct thuis zou voelen, maar dan met de decadente extra's die bij dit landgoed hoorden.

Terwijl ik toekeek hoe de tuinmannen de laatste hand legden aan de vuurplaats, dacht ik aan de rest van de groep die inmiddels onderweg zou zijn. Het idee dat we hier in de tuin van de familie Mor onze eigen vrijheid zouden vieren, voelde als de ultieme overwinning. Eden kwam naast me staan en sloeg haar arm om mijn middel. Ze keek trots naar het resultaat van haar regiewerk en fluisterde dat ze niet kon wachten om te zien hoe de rest zou reageren op hun nieuwe hoofdkwartier.

Ik kuste haar op haar voorhoofd en wist dat dit de start was van een nieuw tijdperk voor ons allemaal. De voorbereidingen waren bijna klaar, de koelkasten stonden vol, Chris was druk in de keuken en de zon scheen fel op het landgoed. Het enige wat nu nog ontbrak, was het geluid van de limousine die over het grindpad zou komen aanrollen om de rest van de roedel te brengen. De middag lag open voor ons, vol mogelijkheden en nieuwe ontdekkingen binnen de muren van de villa…

De Mercedes limousine gleed geruisloos het grindpad op en stopte voor de imposante trappen van de villa. Het was een indrukwekkend gezicht; de verlengde wagen bood meer dan genoeg ruimte voor de hele groep, die ten slotte met z'n zessen waren. Zodra de chauffeur het portier opende, barstte de energie van de Roedel los over het landgoed.

Amber was de eerste die naar buiten stapte. Ze zag er stralend uit, haar donkere huid had een prachtig diepgekleurd zomers tintje gekregen dat perfect afstak tegen haar luchtige, witte zomerjurkje. Zodra ze mij zag staan, zette ze het op een rennen. "John!" riep ze enthousiast. Ze vloog me om de hals met een kracht die me bijna uit mijn evenwicht bracht.

Zonder aarzelen volgde een dikke, hartstochtelijke tongzoen die me meteen weer deed herinneren aan de band die we hadden opgebouwd. De geur van haar zonnebrandcrème en haar vertrouwde parfum vulden mijn zintuigen. Toen ze eindelijk iets losliet, keek ze me met glinstertjes in haar ogen aan.

"Ik heb je zo gemist, mijn redder," fluisterde ze, terwijl ze haar armen nog stevig om mijn nek hield. Ze keek even over mijn schouder naar de enorme façade van het huis en de tuinmannen die in de verte nog bezig waren. "Maar ik ben ook vreselijk benieuwd hoe het er hier nu echt aan toe gaat in dit paleis."

Na Amber was het de beurt aan Sophie, die er zoals altijd weer gevaarlijk verleidelijk uitzag. Ze had gekozen voor een outfit die weinig aan de verbeelding overliet: een strak, elastisch rokje dat haar rondingen perfect omsloot en een dito topje van een flinterdunne stof. De stof spande zo nauw over haar borsten dat haar donkere tepelhoven er duidelijk doorheen schenen in het felle zonlicht.

Zodra ze bij me was, pakte ze mijn gezicht vast en drukte haar lippen vurig op de mijne. Na een diepe tongzoen liet ze me slechts een paar centimeter los, haar adem warm in mijn gezicht. "John, je gaat me toch wel lekker neuken vandaag hè?" fluisterde ze met een hese, uitdagende stem. "Ik sta alweer een week droog en ik kan aan niets anders denken."

Ik grijnsde en kneep even stevig in haar zij. "Ik beloof dat ik zal doen wat in mijn macht ligt, Sophie. We hebben de hele dag en nacht nog voor ons en we zijn met velen."

Terwijl ik haar losliet, keek ik over haar schouder heen naar de rest van de groep. De integratie van de Roedel in de villa was al in volle gang. In mijn ooghoek zag ik hoe Tommie en de atletische Mark hun plek in de hiërarchie direct weer opeisten; ze stonden afwisselend hartstochtelijk te tongen met Rianne en Eden, alsof ze nooit waren weggeweest. Even zag ik de hand van Rianne verdwijnen in het sportbroekje van mark en keurde hem met een veelbetekenende blik goed. Het contrast tussen de strakke, chique gevel van de villa en de rauwe, ongecompliceerde lust van de groep die daar op het grind stond, kon niet groter zijn. De energie was direct weer terug op het oude niveau, en de middag was nog maar net begonnen.

Eva kwam op me af met uitgestrekte armen en een brede grijns op haar gezicht die haar hele gezicht deed oplichten. "Oh John, zo blij je weer te zien!" riep ze uit terwijl ze me stevig tegen zich aan drukte. "Ik moest me behelpen met die knul van de muur, je weet wel, die van de parkeerplaats bij de buurtsuper. Maar ik ben zo blij dat mijn neukertje met super Powers weer beschikbaar is."

Terwijl we daar stonden te zoenen en de bekende elektrische stroom weer tussen ons voelde vloeien, kwam Tommie met een grijns op ons af gelopen. "Ik hoorde super Powers?" lachte hij, terwijl hij me een schouderklopje gaf. "Nou John, je moet flink aan de bak vandaag, denk ik. De dames hebben hoge verwachtingen."

Ik keek hem aan en herinnerde me zijn vertrek van gisteren. "Zeg Tommie, heb je je nog een beetje geamuseerd gisteren op dat familiefeestje?" vroeg ik hem met een knipoog. In plaats van een verbaal antwoord kreeg ik een vriendschappelijke, maar rake stomp in mijn maag.

"Niet meer over beginnen," gromde hij lachend, terwijl hij de herinnering aan saaie ooms en tantes van zich afschudde.

De laatste meid die uit de limo stapte was Tess, en ze had duidelijk alles uit de kast getrokken om indruk te maken. Ze droeg een strakke, wit leren legging die werkelijk om haar benen gegoten zat, met een flinke camel toe in haar kruis die geen ruimte liet voor de verbeelding.

Daaronder droeg ze laarsjes met moordend hoge hakken en een topje dat zo strak om haar borsten gespannen stond dat ik bij mezelf dacht: kijk uit bij de rozenstruiken, één scherpe doorn en de boel knapt uit elkaar.

"Hee Sjonnepon, lekkere jongen van me!" riep ze met haar schorre lach. "Ga je me vandaag eens lekker verwennen? Dit is wel even wat beter dan ons strandje hè, man wat een keet is dit!" Ze keek met grote ogen om zich heen naar de oprijlaan en de enorme gevel van de villa. "Kom, ik wil even lekker knuffelen," zei ze terwijl ze op me afstapte.

Ze greep me stevig bij de nek en trok me naar zich toe. Voor Tess betekende 'knuffelen' gewoon een tijdje heerlijk en ongecontroleerd zoenen. Haar lippen waren zacht maar veeleisend, en ik voelde de spanning van de strakke legging tegen mijn benen aan. Ik streelde nog even door die lipjes van haar camel toe wat bij een blij verrast kreetje opleverde. De hele groep was nu op het terrein en de sfeer was in één klap omgeslagen van de rustige luxe van de ochtend naar de ongefilterde chaos van de Roedel.

Toen ze me eindelijk losliet, keek ze me uitdagend aan. "Zo, de eerste is binnen.”

En dan was er nog Mark. Hij was weliswaar de laatste telg die zich bij de Roedel had gevoegd, maar hij was er niet minder geliefd om bij de meiden, hij had dan ook het lichaam van een body builder. Ik zag hem met een brede grijns de rij afgaan; hij gaf elke dame een hartelijke begroeting die er niet om loog, voordat hij met stevige pas op mij afstapte. Hoewel ik hem nog niet zo lang kende als de rest, was het duidelijk dat hij zijn draai in de groep al helemaal had gevonden.

"Hé gast," zei hij terwijl hij me recht in de ogen keek, "ik heb vanmorgen wel tien eieren gegeten, dus jullie gaan wat beleven vandaag! Ik zal jullie niet teleurstellen, reken daar maar op." Hij lachte vol zelfvertrouwen en gaf me een knallende high five die door de verstilde voortuin echode.

Ik kon niet anders dan lachen om zijn bravoure. "Dat is de instelling, Mark. We kunnen de mankracht hier goed gebruiken." De sfeer was nu compleet; de hele groep stond op het grind voor de villa, een bonte verzameling van leer, hoge hakken en een onstuitbare bewijsdrang.

Gezamenlijk liepen we de brede stenen trap op naar de enorme dubbele voordeuren. Waar Floris strak in de houding hen begroette. De groep keek hun ogen uit toen we de marmeren hal binnenstapten. Het gelach en de luide opmerkingen over de rijkdom van de familie Mor galmden tegen de hoge plafonds. Het was een bizar gezicht om deze rauwe, ongepolijste bende door de chique gangen te zien trekken, maar het voelde goed. De villa was vanaf nu officieel ons domein en de 'pook' van de dijk was klaar om zijn gasten de tijd van hun leven te bezorgen.

Na de korte rondleiding door de marmeren hal en langs de enorme kunstwerken, streken we met z’n allen neer op het riante terras. De zon stond hoog aan de hemel en de sfeer was opperbest. Tommie, die de weg inmiddels kende, was direct naar de grote buitenijskast gelopen. Hij begon blikjes cola aan te geven die we als een geoefende brandweerploeg in een lange rij aan elkaar doorstuurden, tot iedereen een ijskoud drankje in zijn hand had.

Ik nam het woord en heette de groep officieel welkom. Ik nam de tijd om hen uitgebreid bij te praten over hoe we in deze bizarre, luxueuze situatie verzeild waren geraakt. Ik vertelde over onze avonturen in en om het safehouse en hoe we Eden stap voor stap aan de Roedel hadden toegevoegd. "Als er iemand bezwaar tegen heeft, laat hem dat nu zeggen of zwijg voor altijd," sprak ik op plechtige, bijna ceremoniële toon. Maar van bezwaren was geen sprake; Eden werd door de meiden, en zeker door de mannen met open armen en uitbundig gejuich ontvangen.

Toen ik de groep met een knipoog vroeg of ze vandaag een beetje voorzichtig met haar wilden doen, omdat ze immers mijn officiële vriendinnetje was, zag ik in mijn ooghoek hoe Eden weer theatraal met haar hoofd nee zat te schudden naar de rest. Ze trok een gezicht van 'luister niet naar hem', wat bij de hele groep leidde tot een enorm lachsalvo. De toon voor de rest van de dag was gezet: hier werd niet aan voorzichtigheid gedaan.

Ik besloot mijn praatje met de grote aankondiging: het enorme feest van overmorgen ter ere van Edens achttiende verjaardag. "En jullie zijn natuurlijk allemaal de eregasten en uitgenodigd voor de afterparty!" riep ik boven het rumoer uit. Er steeg een oorverdovend gejoel op van het terras en er werd spontaan een driewerf hoera geroepen die tot diep in de bossen rondom het landgoed te horen moet zijn geweest. De Roedel was klaar om de villa te claimen en de voorpret voor het feest was nu officieel begonnen…

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Afterparty, Chantage, Dienstmeisje, Dwang, Erotisch, Gluren, Internaat, Klaarkomen, Klusjesman, Lingerie, Macht, Mysterie, Nerd, Neuken, Opdracht, Passie, Pijpen, Porno, Slaapkamer, Spelletje, Straf, Tepel, Terras, Tuin, Tuinman, Werk, Zomer, Zwembad, Zwemmen, Zwitserland, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!