Donor Gezocht! - 3

3)

De golf van nerveuze spanning die door mijn lijf trok was nauwelijks te harden. In het besef dat je vanaf de parking het hele sportveld kon overzien, hoopte ik vurig dat Britt daar nog maar net stond.

"Ja..! Wat is er?" riep Mil naar zijn zus, ondertussen terug naar mij toe lopend.

"Ben je vergeten dat mam naar de fysio moet?" riep Britt ongeduldig, terwijl ze onze richting opkwam.

"Shit Ja! Verdorie, ik ben de tijd helemaal uit het oog verloren." Milan grijnsde naar me en ik grijnsde al even ondeugend terug.

Britt kwam dichterbij, luid mopperend. "Je weet dondersgoed dat pa de andere auto nodig had vandaag en jij…"Wat ze verder nog had willen zeggen, slikte ze in zodra ze mij zag. Verbaasd keek ze van haar broer naar mij en weer terug.

"Oh, is zij er ook?" Ze keek me fronsend aan, terwijl ik opstond en met een gespeelde nonchalance tegen de mat aan ging leunen.

"Ja," antwoordde Milan snel, "Saar helpt me met de techniek. Ik heb net een nieuw record gesprongen. Geweldig, toch?"

Dat laatste klopte niet, maar daar ging ik nu niet over zeuren.

Britt keek me met een blik vol wantrouwen aan en ik zette mijn meest charmante club-glimlach op. "Hoi Britt, leuk je te zien."

"Hetzelfde," antwoordde ze, al klonk het verre van oprecht. Ze bekeek me van top tot teen. "Sinds wanneer train jij mijn broer? Jij doet toch alleen de recreanten?"

"Heeft hij het je niet verteld?” vroeg ik, terwijl ik mijn dijen stevig tegen elkaar drukte. Ik voelde de vochtigheid in mijn slipje en bad tot de goden dat er geen natte plek door mijn sportbroekje zichtbaar was. “Sinds kort help ik hem bij het verfijnen van zijn kogelstoot-techniek. Hij kon wel wat extra coaching gebruiken."

"Oh, juist… Nou, verfijn die techniek dan maar, want hij bakt er meestal niet veel van," sneerde ze.

"Je onderschat je broer, Britt!” reageerde ik, waarschijnlijk feller dan nodig. ”Zijn techniek is... uitmuntend. Ik weet zeker dat ik nog veel meer uit hem kan halen."

De grijns op het gezicht van Milan verraadde dat hij mijn woorden anders interpreteerde dan ik ze bedoelde.

Niet veel later namen we netjes afscheid en reed ik naar huis. Onderweg tolden mijn gedachten. Ik hoopte dat niemand op de club iets had gezien. Dat was cruciaal. Ik vroeg me af hoe Milan hierop zou reageren. Ik moest hem morgen absoluut spreken. Mijn vruchtbare dagen kwamen eraan en ik moest dit moment benutten als ik echt zwanger wilde worden. Het grootste obstakel was me inmiddels duidelijk. Waar konden we elkaar ontmoeten zonder die argwanende zus van hem in de buurt?

De volgende middag was Milan niet op de baan. De dag daarna ook niet, maar toen kwam ik Britt wel tegen bij de kantine.

"Hoi Saar,” zei ze koeltjes. “Mijn broer vroeg me jou te zeggen dat hij overmorgen pas weer komt trainen. Hij heeft een beetje koorts. Hij zal wel kou gevat hebben tijdens jullie laatste... training." De manier waarop ze dat laatste woord uitsprak, droop van de minachting.

"Wat vervelend," antwoordde ik, zo beschaafd mogelijk. "Wens hem beterschap van mij. Zeg hem maar dat ik ernaar uitkijk om hem weer terug te zien op het sportveld."

"Waarom maak jij je eigenlijk zo druk om mijn broer!?" reageerde ze onverwacht fel. "Je bent zijn officiële coach niet eens. Heb je zelf dan geen privéleven?"

"Kijk Britt, binnen deze club helpen we elkaar,” zei ik, haar meewarig aankijkend. “Je broer is erg dankbaar voor de hulp en ik help hem graag in de aanloop naar de kampioenschappen."

“Hmm,” reageerde ze nietszeggend, waarna ze zich omdraaide en bij me weg liep.

‘Nou… Overmorgen dan maar,’ dacht ik, iets van teleurstelling verbijtend.

Op de laatste dag van de week had ik geen trainingstaken, maar er was wel die vrijwilligersvergadering waarop ik verwacht werd. Omdat ik wist dat ik Milan weer zou zien, had ik mezelf extra mooi gemaakt. Een elegante rok, een zijdezachte, licht doorschijnende chiffon-blouse die mijn buste accentueerde en mijn haar in een losse, jeugdige vlecht. Een beetje make-up en halfhoge zwarte hakken maakten het helemaal af.

Toen ik de bestuurskamer van de club binnenliep voor wat administratie, glimlachte Mario me goedkeurend toe.

"Hallo, mooie dame,” grapte hij. “Wat zie je er vandaag stralend uit, Saar. Is er een speciale reden voor deze transformatie?"

Sinds Mario me had verteld dat hij op mannen viel, was onze vriendschap op de club alleen maar sterker geworden. We dronken vaak samen koffie en kletsten over van alles. Hij was de enige man op de club bij wie ik me honderd procent op mijn gemak voelde, maar dan nog ging ik hem niet helemaal in vertrouwen nemen.

"Dank je, Mario… Zei jij me onlangs niet dat ik meer mijn best moest doen om op te vallen?" grapte ik terug. "Ik denk dat het bij één man in ieder geval aan het lukken is."

Nu ja, als Mario het zag, dan zag iedereen het. Misschien had ik vandaag een beetje overdreven, dacht ik, zeker omdat ik dat evaluatiegesprek had met de vrijwilligersgroep.

Vlak voor dat gesprek, kwam Britt direct op me af in de gang van het clubhuis.

"Saar, ik moet je eigenlijk iets vertellen..."

"Is Mil nog steeds ziek?" onderbrak ik haar direct.

"Hé, laat me uitpraten! Je bent wel erg wanhopig, zeg!” merkte ze fijntjes op. “Hij laat weten dat hij vanaf één uur in de krachtruimte beneden gaat trainen. Aan je outfit te zien heb jij blijkbaar heel andere plannen voor vandaag."

"Mijn kledingkeuze gaat je niets aan, Britt!" zei ik streng.

"Bah nee, maar ik hoef echt niet de hele tijd jullie loopjongen te zijn," mompelde ze terwijl ze van me weg draaide en verder de gang in liep.

Gelijk besefte ik dat Britt gelijk had. Ik moest een andere manier vinden om met Mil te communiceren. Hoe vaker zij onze tussenpersoon was, hoe groter de kans dat het vroeg of laat fout zou lopen.

Tijdens het overleg met de vrijwilligers was ik er totaal niet bij met mijn hoofd. Ik raakte de draad meermaals kwijt en reageerde soms te kortaf. Eindelijk, om één uur, was de vergadering voorbij. Een golf van opluchting spoelde over me heen. Eindelijk kon ik naar het ‘krachthonk’ onder de tribune, maar natuurlijk liep dat plannetje ook weer in het honderd.

Bij het verlaten van het vergaderlokaal werd ik staande gehouden door twee bezorgde ouders die klaagden over de nieuwe kantineprijzen. Daar had ik totaal geen vat op, maar dan nog luisterde ik beleefd knikkend, terwijl ik alleen maar weg wilde. Toen ik eindelijk verder kon lopen, kwam ik de voorzitter van de club tegen.

"Ah, Saar, heb je vijf minuten?” vroeg hij. “Ik heb nieuws over je overplaatsing."

Mijn hart sloeg een slag over. Had iemand ons gezien of gehoord? Trillend nam ik plaats in zijn kantoortje.

"Saar, goed nieuws voor jou, maar jammer voor onze club. Je verzoek van begin dit jaar om overgeplaatst te worden naar de regio van je ouders is nu toch goedgekeurd. Door structurele wijzigingen kun je aan het eind van het semester daar aan de slag als regiocoördinator. Je wilde dichter bij je familie wonen na je breuk met Sander, weet je nog? Denk er dit weekend rustig over na en laat het me maandag weten, oké?"

Een overplaatsing naar 120 kilometer verderop, midden in het seizoen dan nog! Na mijn breuk met Sander was dat mijn grote ontsnappingsplan geweest, maar nu voelde het als een blok aan mijn been. Ach, ik zou er het hele weekend over nadenken, maar nu had ik andere prioriteiten.

Ik opende de zware deur van de krachtruimte onder de tribune. Het geluid van rammelende schijven en het ritmische gepiep van een fitnesstoestel kwamen me tegemoet. Milan was al volop aan het trainen en kijkend naar hem voelde ik per direct de bekende warmte in mijn schoot. Ik sloot de deur zachtjes en liep zo stil als mogelijk naar hem toe.

Hij lag op de ‘drukbank’ en deed zijn schouderoefeningen. Ik keek gefascineerd naar de samentrekking van zijn spieren onder zijn bezwete huid terwijl hij de gewichten telkens opnieuw omhoog duwde. De kracht die uitging van zijn sterke nek was adembenemend. Hij had zijn haar vandaag in een sportieve staart en droeg enkel een kort, strak trainingsbroekje en sportschoenen. Uiteindelijk stapte ik in zijn gezichtsveld en bleef staan.

“Hallo, Mil," zei ik, allerliefst glimlachend.

De sfeer in de krachthonk veranderde compleet op het moment dat Milan opstond van de bank. Woorden waren overbodig. De emotie sprak voor zich en de fysieke aanwezigheid van deze prachtige, jonge atleet was gewoonweg overweldigend. In de beslotenheid van de sportruimte, tussen de halters en de gewichtsbanken, leek het alsof de tijd even stil stond.

Mil kwam dichterbij en bij elke stap werd de connectie tussen ons tastbaarder. De bewondering in zijn ogen was oprecht toen hij me aankeek en gelijk vervaagden onze rollen van coach en atleet naar een verre achtergrond. Er was alleen nog de wederzijdse aantrekkingskracht en de spanning van het moment. Vanzelf liet ik de dagelijkse realiteit en de bekommernis over mijn overplaatsing varen en gaf me over aan de aandacht van de jonge man, wiens kracht en vitaliteit een bijzonder diepe indruk op me maakten. Het was een moment van pure intimiteit en ontdekking. Zelfs zonder dat we elkaar fysiek aanraakten, voelde ik een intense rilling door me heen gaan.

In deze omgeving, omringd door het koude staal en het leer van de fitnessapparatuur, vonden we zonder woorden bij elkaar een warmte die niets met sportprestaties te maken had. De bewondering die Milan mij zo openlijk toonde, gaf mij een gevoel van eigenwaarde wat ik al tijden mistte. Ergens had ik heel sterk het gevoel dat Milan op precies dezelfde manier in het moment zat, waardoor de grenzen van onze werelden voorgoed leken te verdwijnen.

Milan legde zijn handen op mijn schouders en leidde me behoedzaam naar de zitting van de drukbank, waarop hij net zijn krachtoefeningen had gedaan. Het leer voelde frisjes aan toen hij me liet neerzitten en dat bezorgde me vanzelf een nieuwe rilling.

"Saar, je bent zo mooi," fluisterde hij, zodra hij tussen mijn gespreide benen stond. “Vandaag nog zoveel mooier dan anders.”

Zijn compliment, in combinatie met de goed zichtbare zwelling vooraan in zijn strak zittend sportbroekje verwarmde me tot in mijn kern. Vanzelf gleden mijn handen vanaf zijn lichtjes bezwete blote borst naar de bovenrand van zijn broek en ik haakte mijn vingers achter de stof.

“Mag ik?” vroeg ik, naar hem opkijkend.

Milan humde, waarna ik zijn broek over zijn billen naar omlaag stroopte en vandaar verder naar beneden, zodat hij er probleemloos uit kon stappen. Omdat ik daarbij voorover moest buigen, was het niet te vermijden dat zijn warme erectie langs mijn wang streelde… Al zou ik ook weer niet met de hand op het hart durven beweren dat ik er niet zelf voor gezorgd had dat zijn mooie, trotse pik contact maakte met mijn gezicht…

Even dacht ik eraan om zijn trots in mijn mond te nemen, maar omdat Milan me recht trok en me in zijn armen sloot, kwam ik daar niet aan toe. De vurigheid waarmee hij me kuste, verraste me niet echt meer. Milan had mij ook gemist, dat was duidelijk.

“Mag ik ook, Saar? vroeg hij, zodra hij een einde maakte aan onze korte maar opzwepende kus. Met zijn vingers al bij het bovenste knoopje van mijn blouse was het niet moeilijk snappen wat hij bedoelde.

“Heb je al eens een vrouw uit de kleren geholpen dan?” vroeg ik plagerig.

“Nee… Ik zou het fijn vinden als ik jou mag… mag uitpakken,” zei hij, lichtjes blozend.

“Nou… Ga je gang,” knipoogde ik, gelijk mijn armen alvast in de lucht stekend. “Pak me maar uit, Mil… Als je ergens hulp bij nodig hebt, dan hoor ik het wel.”

Het duurde me soms wat lang, maar ik hield me in. Soms een beetje onhandig nog, maar hij genoot er zichtbaar van om mij uit de kleren te helpen.

“Mag dit ook..?” vroeg hij, met allebei zijn handen op de zijkanten van mijn slipje.

“Die keuze is aan jou,” giechelde ik.

“Laten we dat dan maar doen, want dat maakt me zo…” Hij maakte zijn zin niet af, maar enkele tellen later stapte ik al uit mijn piepkleine broekje.

“Heet..? Bedoelde je dat misschien, Mil?” vroeg ik alsnog, mezelf ondertussen op de zitting van de bank neer vleiend.

“Ja, precies… Djezus, Saar…” stamelde Milan. “Je bent zo ongelofelijk… sexy!”

Daar lag ik dan, volledig overgeleverd aan de jonge atleet die normaal gesproken mijn instructies op de baan opvolgde, maar die nu de volledige controle overnam. Zijn handen gleden via mijn heupen naar mijn buik en vandaar naar mijn borsten. Zonder woorden begreep hij mijn uitnodiging toen ik mijn dijen verder spreidde. Zijn hete adem tegen mijn schaamlippen deed me dan ook naar adem happen.

"Ooh… Jaa!" hijgde ik, terwijl ik de realiteit van de krachthonk en de angst om betrapt te worden volledig losliet.

Mijn benen waren wijd gespreid, terwijl hij van me dronk. Ik voelde zijn tong zoeken, verkennend op en neer gaand over mijn gevoelige vlees, totdat hij mijn clitoris vond. Deze jongen, voor wie ik zijn eerste echte ervaring was, genoot van elke seconde en van elke stukje vrouwenlichaam wat ik voor hem in de aanbieding had. De hitte golfde door me heen. Terwijl hij me met zijn mond verwende, masseerden zijn handen mijn borsten, zijn duimen behendig cirkelend rond mijn tepels. Ik trok zijn hoofd dichterbij, mijn vingers verstrengeld in zijn haar, terwijl ik mijn tenen tegen de stangen van de halterbank klemde voor houvast. Met zijn sterke handen greep hij mijn dijen vast en spreidde ze nog verder, elke sensatie in zich opnemend terwijl zijn vingers mijn glanzende, bleke huid verkenden.

Mijn golven van ongebreidelde lust waren intenser dan ooit, waarschijnlijk omdat ik wist dat mijn vruchtbare dagen eraan kwamen. De gevoeligheid was bijna pijnlijk lekker. Milan kreunde bij de aanblik van mijn heet verlangen en gebruikte zijn duimen om me nog verder te openen. Hij keek gefascineerd toe hoe mijn lichaam op hem reageerde terwijl hij me met zijn mond naar een hoogtepunt dreef.

"Saar, ik hou van je. Je voelt zo geweldig... Zo mooi," bracht hij uit, met in zijn stem een mix van zowel innigheid, als hartstocht én begeerte. Milan leek zo gefocust, bijna alsof hij aan de startlijn stond van een allesbeslissende wedstrijd. Hij wilde zijn lichaam beheersen, zijn prestatie tot in de puntjes perfectioneren, net zoals hij dat op de atletiekbaan pleegde te doen.

"Leg jezelf geen druk op, Mil," moedigde ik hem aan. "Je was al een keer in mij, maar deze keer laat ik het initiatief aan jou. Neem me, Mil… Laat het gewoon gebeuren."

Milan aarzelde nog even, waarbij ik begreep dat de discipline van de sporter in hem vocht tegen de ongetemde lust van de jongeman die hij uiteraard nog altijd was. Milan wist uiteraard zelf ook wel dat onze eerste keer bij de polsstok-mat niet perfect was. Hij wilde het anders en beter. Milan wilde op zijn best zijn voor mij en dat sierde hem.

Na een paar momenten van pure verbondenheid, waarin we elkaars ademhaling deelden in een felle kus, begon hij alsnog langzaam aan de belangrijkste ‘prestatie’ van zijn nog jonge leven. Een oefening die niet gericht was op het halen van nieuwe records, maar om de pure overgave aan mij.

Met een beheersing die bijna aandoenlijk om zien was, zocht Milan zijn weg. Toen hij zijn geslacht de eerste keer tegen me aandrukte, kon ik me met moeite bedwingen. De coach in mij wilde hem sturen, hem vertellen hoe hij moest bewegen, maar de vrouw in mij kon alleen maar achteroverleunen en de controle aan hem laten. Deze keer ging ik hem niet leiden en uiteindelijk had hij mijn hulp ook niet echt meer nodig.

Tergend langzaam gleed hij bij me naar binnen. Het was een nieuwe, overweldigende sensatie van ‘gevuld worden’ die me even alle woorden deed vergeten. Ik sloot mijn ogen en klemde mijn vingers in zijn gespierde schouders, terwijl ik voelde hoe mijn schede zich aanpaste aan zijn omvang. De strakke discipline die we normaal op de baan deelden, was ver weg en had plaats gemaakt voor een rauwe, instinctieve verbinding.

Een zachte zucht ontsnapte uit mijn keel toen hij zichzelf volledig in mij verloor. Het was geen kille, technische perfectie, maar een warme invasie die me tot in mijn diepste kern raakte. Ik voelde zijn hartslag tegen de mijne bonzen, een ritme dat sneller ging dan elke sprint die we ooit hadden geklokt. In zijn blik zag ik de jongeman die eindelijk zijn bestemming had gevonden. In mijn eigen reactie voelde ik de bevrijding om eindelijk niet de leiding te hoeven hebben, maar simpelweg te worden genomen door de atleet die ik sinds kort zelf mee had gevormd.

Zijn eerste stoten waren nog voorzichtig, bijna zoekend, alsof hij bang was de breekbare grens tussen respect en begeerte te overschrijden. Maar toen ik mijn benen nauwer om zijn heupen sloot en hem met een dwingend kreunen dieper in me trok, veranderde zijn ritme. De atleet nam het over. Zijn bewegingen werden krachtiger, trefzeker en beheerst, in een perfect uitgevoerde cadans waar geen einde aan mocht komen.

"Je bent zo ongelooflijk... mooi," fluisterde hij schor tegen mijn hals, terwijl hij met elke wipstoot de laatste restjes van mijn ‘coach-masker’ leek weg te blazen. Ik boog mijn hoofd achterover, mijn nagels diep in de spieren van zijn rug begravend.

"Niet stoppen, Mil!" bracht ik uit, tussen twee afgekapte ademteugen door. "Precies zo... Ja..! Laat me voelen hoe hard je me wil!"

“Djezus… Saar…” kreunde hij.

De combinatie van zijn fysieke kracht en de kwetsbaarheid in zijn stem was bedwelmend. Hij versnelde, zijn huid glanzend van het zweet, terwijl hij me met een bijna bezitterige intensiteit aankeek. Er was geen coach meer en geen jonge atleet. Wat ons dreef was de opjuttende wrijving van twee naar elkaar smachtende lichamen die elkaar vonden in een tempo dat we samen bepaalden. Elke keer dat hij zich diep in me begroef, voelde ik hoe de spanning in mijn onderbuik me gevaarlijk dicht naar het kookpunt toe dreef.

Plotseling stopte Milan zijn bewegingen, maar hij bleef wel diep in mij. Zijn armen trilden van de inspanning en hij leunde op zijn ellenbogen zodat hij me recht in de ogen kon kijken. De pure lust in zijn blik had plaats gemaakt voor iets veel diepers.

"In mijn fantasie heb ik dit de voorbije dagen al honderd keer in mijn hoofd voorbij zien komen," bekende hij, met een stem die bijna brak van emotie. "Ik wil en kan dit niet zien als jou gewoon even lekker neuken, Saar. Ik wil alles voor je zijn."

Zijn woorden raakten me zo mogelijk nog harder dan de fysieke sensatie. De coach in mij smolt volledig weg. Ik voelde me kwetsbaar en schuldig omdat ik hem zonder zijn medeweten gebruikte als donor voor mijn kinderwens. Tegelijkertijd drong echter ook het besef tot me door dat ik tot over mijn oren verliefd was op deze knappe, jonge atleet. Daar hoefde ik voor mezelf toch niet persé te ontkennen?

"Je bent mijn alles, Milan," fluisterde ik hees, terwijl ik mijn handen om zijn gezicht klemde en hem naar me toe trok voor een kus waarin ik mijn totale overgave legde. "Je hoeft jezelf niet te bewijzen, lieverd. Ik ben de jouwe."

Die bekentenis was het laatste zetje wat mijn jonge minnaar nodig bleek te hebben. De spanning die zich in hem had opgebouwd, brak los als een dam die bezweek. Milan begon weer te bewegen, maar dit keer met een bezetenheid die alle techniek achter zich liet. Het was instinctief, krachtig en volkomen synchroon.

Ik voelde hoe de golven van genot vanuit mijn kern naar buiten straalden, precies op het moment dat zijn eigen lichaam zich aanspande en hij mijn naam kreunde tegen mijn lippen. We vonden elkaar in een explosieve ontlading. Een gezamenlijk hoogtepunt waarbij ik me zo kon voorstellen dat het voor hem aanvoelde als de finish van de belangrijkste race die hij tot dan toe had gelopen.

Na de fysieke intensiteit op de gewichtsbank, lagen we uitgeput tegen elkaar aan, waarbij het koele leer van de bank een scherp contrast vormde met onze bezwete lichamen. Milans ademhaling werd langzaam weer rustig in mijn nek en zelf kwam ik zijn armen ook tot rust. We bleven zo een tijdje liggen nagenieten, afgesloten van de buitenwereld, in onze eigen cocon, die de krachthonk op dat moment voor ons was.

Terwijl we zachtjes bleven kussen en strelen, verschoof de focus langzaamaan naar de praktische en risicovolle kant van onze situatie. Ik maakte Milan met klem duidelijk dat absolute discretie onze enige bescherming was. De muren van de sportvereniging hadden immers oren, en onze relatie vereiste absolute geheimhouding. Geen enkel woord mocht hem ontsnappen richting zijn vrienden of trainingskameraden. Hij gaf me zijn woord en de ernst in zijn ogen bevestigde dat hij begreep hoe precair onze positie wel was. Tegen de tijd dat we onze kleren aantrokken, was ik er honderd procent van overtuigd dat ons grote geheim ook bij hem veilig was.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!