John In Parijs - 2

Terug in suite 703 wierp hij zich op zijn eigen bed. De zon was nu volledig opgekomen over Parijs. Zijn vakantie was nog niet voorbij, maar de onschuld van de "meidenmagneet" was definitief achtergebleven op de achtste verdieping.

Terug in zijn eigen suite liet John zich op het onberispelijke bed vallen. De adrenaline van de betrapping door de oude man gierde nog door zijn lijf, maar de triomf won het van de schaamte. Hij pakte zijn telefoon en startte een videogesprek.

Het duurde niet lang voordat de gezichten van Thomas, Daan en Rick op zijn scherm verschenen. Ze zaten aan de lunch in Amsterdam, de sfeer uitgelaten.

"Daar is hij!" riep Rick, terwijl hij met een glas naar de camera zwaaide. "De man, de legende. Hoe is het in het paleis, John? Heb je de Parijse bodem al doen trillen?"

John lachte en ging rechtop zitten, de zijden lakens koel tegen zijn blote rug. Hij spaarde hen de details niet. Hij vertelde over de bar, de smaragden, de uitnodiging en de waanzinnige nacht in suite 805. Toen hij aankwam bij het moment dat de tachtigjarige echtgenoot in zijn gestreepte pyjama de kamer binnenkwam, viel het in Amsterdam even stil, waarna de jongens in luid gejuich uitbarstten.

"Je hebt het geflikt," zei Thomas met een mengeling van ongeloof en diep respect. "Een vijftigjarige ijskoningin ontdooien terwijl haar bewaker in de kamer ernaast ligt. Je bent echt een monster, John."

Nadat hij had opgehangen, voelde John een rusteloze energie. Hij wilde de stad in, de lucht van Parijs opsnuiven zonder de muren van het hotel om zich heen. Hij kleedde zich om in een nonchalante maar peperdure outfit: een wit linnen overhemd en een donkerblauwe pantalon.

Hij besloot naar de Jardin des Tuileries te lopen. De zon stond hoog en de parken waren gevuld met Parijzenaren en toeristen. Terwijl hij langs de grote vijver liep, zag hij twee jonge vrouwen die moeite hadden met een vintage camera. De ene was een opvallende brunette met een scherpe, intelligente blik, de andere een elegante blondine met een Parijse flair.

John liep op hen toe, de glimlach die hem overal deuren opende al op zijn lippen.

"Pardon," zei hij in vloeiend Frans, "het zou een zonde zijn als de schoonheid van deze middag verloren ging door een weigerende sluiter. Mag ik helpen?"

De brunette, Margot, keek hem met een schuin oog aan, terwijl de blondine, Camille, onmiddellijk straalde. Ze wisten nog niet dat dit de man was over wie de verhalen in de stad later die week zouden gaan. Ze zagen alleen een ongelooflijk knappe, blonde vreemdeling die met een vanzelfsprekend gemak hun middag kwam redden.

"Je bent een engel," lachte Camille, terwijl ze hem de camera overhandigde. "We proberen al tien minuten een fatsoenlijk portret te maken."

John nam de camera over, zijn vingers raakten de hare kort aan. Hij voelde de bekende elektrische spanning. De ontmoeting met de oude verzamelaar en zijn vrouw leek opeens een eeuwigheid geleden. De magneet was weer geactiveerd, klaar voor een nieuw hoofdstuk in de Parijse zon.

John nam de zware, mechanische camera over met een behendigheid die suggereerde dat hij vaker kostbare objecten in zijn handen had gehad. Hij stuurde de dames aan met korte, charmante instructies. Margot moest haar kin iets liften om het harde zonlicht op te vangen en Camille moest die spontane lach vasthouden die haar ogen deed fonkelen.

Nadat hij de sluiter had laten klikken, liep hij naar hen toe om de camera terug te geven, maar Camille hield zijn hand vast. Haar ogen gleden over zijn blonde haar en de manier waarop het witte linnen van zijn overhemd tegen zijn zongebruinde huid afstak.

"Nee, nee," lachte ze, "nu wij weten dat de camera werkt, kunnen we je niet zomaar laten gaan. De compositie van deze middag is pas compleet als jij er ook op staat. Het bewijs dat Parijs ons vandaag een cadeau heeft gestuurd."

Margot, die aanvankelijk nog wat gereserveerd was, knikte nu instemmend. Ze vroeg een voorbijgaande toerist om een foto te maken van het drietal. John nam plaats tussen de twee vrouwen in. Hij voelde de warmte van hun lichamen tegen de zijne; de zachte schouder van Camille aan zijn rechterkant en de zelfverzekerde aanwezigheid van Margot aan zijn linkerzijde. De foto legde een moment vast van pure, onbezonnen jeugdigheid: drie mooie mensen, badend in het gouden licht van de Tuilerieën.

Toen de foto gemaakt was, was de sfeer tussen hen volledig opengebroken. De formele beleefdheid maakte plaats voor een natuurlijke nieuwsgierigheid. In plaats van afscheid te nemen, stelde Margot voor om een stukje samen op te lopen richting de Seine.

Terwijl ze over de grindpaden van het park wandelden, vertelde John hen dat hij hier was op uitnodiging van zijn vrienden. Hij liet de details van de vorige nacht in de hotelbar en de suite van Elara wijselijk achterwege, maar hij vertelde wel over de absurditeit van de luxe waarin hij was ondergedompeld.

Camille en Margot hingen aan zijn lippen. Ze waren gewend aan de arrogante rijkeluiskinderen van de Parijse Rive Gauche, maar John was anders. Hij bezat een nuchterheid die zijn rijkdom relativeerde, wat hem in hun ogen nog aantrekkelijker maakte.

Ze streken neer op het terras van een kleine, chique bistro aan de rand van de Place de la Concorde. De ober bracht onmiddellijk een gekoelde fles rosé en drie glazen. Het gesprek vloeide moeiteloos van het ene onderwerp naar het andere. Margot, de advocate in opleiding, daagde hem uit met scherpe vragen over de Nederlandse moraal, terwijl Camille, de mode- expert, zijn kledingkeuze met een kennersoog ontleedde.

John genoot van het contrast. De nacht met Elara was een spel van macht en bittere ernst geweest, een botsing van werelden. Maar hier, in de middagzon met Camille en Margot, voelde hij de lichte, speelse kracht van zijn eigen leeftijd. Hij was de magneet die niet alleen begeerte opwekte, maar ook een oprechte intellectuele vonk.

Terwijl de glazen leger werden en de schaduwen over het plein langer werden, merkte John dat de blikken van beide vrouwen vaker en langer op hem bleven rusten. Hij wist dat de dynamiek tussen de twee hartsvriendinnen aan het veranderen was; er ontstond een onuitgesproken competitie om zijn aandacht. John bespeelde het meesterlijk, door Margot te prikkelen met intellectuele debatten en Camille te verleiden met subtiele complimenten over haar smaak en uitstraling.

"Je bent een gevaarlijke man, John," zei Margot, terwijl ze naar de bodem van haar glas keek. "Je komt hier aanwaaien, redt onze foto's, drinkt onze wijn en zorgt ervoor dat we Parijs door een heel andere bril gaan bekijken."

John leunde naar voren, zijn ogen glinsterend van het spel. "Parijs is altijd hetzelfde, Margot. Het zijn alleen de mensen die je ontmoet die bepalen in welke kleur de stad die avond oplicht."

Het was Camille die uiteindelijk de knoop doorhakte. "Als dat zo is, dan willen wij niet dat de kleur van deze avond nu al vervaagt. We gaan vanavond naar Hôtel Costes. Er is geen betere plek om te zien wat Parijs werkelijk voor je in petto heeft."

De middagzon begon langzaam te zakken, waardoor de obelisken op de Place de la Concorde lange, dramatische schaduwen wierpen over het terras.

John leunde achterover in zijn rieten stoel, terwijl hij met zijn vingers langs de koude rand van zijn wijnglas gleed. De sfeer was veranderd van speelse nieuwsgierigheid naar een diepere, bijna filosofische verstandhouding.

Margot keek naar de horizon, waar in de verte de strakke, glazen silhouetten van La Défense als een futuristisch leger boven de historische skyline van de stad uitstaken.

"Kijk daar eens," zei ze, wijzend naar de moderne wolkenkrabbers. "Dat is het Parijs van de efficiëntie, van de kille cijfers en de stalen ambities. Het is een stad die nooit slaapt omdat ze te druk is met berekenen. En dan heb je hier," ze gebaarde naar de rijk gedecoreerde gevels om hen heen, "het Parijs van de ziel. Het Parijs dat weigert te veranderen omdat ze weet dat perfectie geen update nodig heeft."

John knikte langzaam. "Het is het contrast dat de stad tot leven wekt," antwoordde hij. "Zonder de kilte van die glazen torens daar in de verte, zouden we de warmte van dit terras niet zo waarderen. Het oude Parijs is als een ervaren minnares; ze weet precies welke verhalen ze moet vertellen om je te verleiden, maar ze heeft de dreiging van het nieuwe nodig om relevant te blijven."

Camille lachte zachtjes en raakte met haar knie de zijne aan onder de kleine, ronde tafel. Het was een korte, bijna onmerkbare aanraking, maar de lading was onmiskenbaar. "Je praat over de stad alsof het een vrouw is, John. Is dat hoe je alles in het leven benadert? Als iets dat verleid en begrepen moet worden?"

John keek haar recht in de ogen, zijn blik rustig maar intens. "De mooiste dingen in het leven geven hun geheimen pas prijs als je de tijd neemt om naar hun fundamenten te kijken. Of het nu een stad is of een persoon. De meeste mensen zien alleen de buitenkant, de pracht en praal. Maar de echte schoonheid zit in de geschiedenis, in de littekens en de ambities die daaronder schuilgaan."

Margot observeerde hem nauwgezet. Ze was onder de indruk van de manier waarop deze tweeëntwintigjarige jongen, die eruitzag alsof hij rechtstreeks uit een modeblad was gestapt, moeiteloos schakelde tussen luchtige flirt en diepe observaties. "Je bent verrassend serieus voor iemand die hier op kosten van zijn vrienden de bloemetjes buiten zet," merkte ze op,terwijl ze haar glas naar hem hief.

"Serieus zijn is de enige manier om echt te kunnen genieten," zei John met een glimlach die de scherpte van zijn woorden verzachtte. "Als je de diepte niet kent, blijft het plezier oppervlakkig. Mijn vrienden hebben me hierheen gestuurd om de luxe te ervaren, maar ze weten ook dat ik de nuances zoek. Zij zien de prijzen op de menukaart; ik zie de passie van de chef. Zij zien de kamers in Le Bristol; ik zie de verhalen die de muren fluisteren."

De flirt werd subtieler, verweven in de woorden die ze kozen. Er hing een onuitgesproken spanning in de lucht, een besef dat ze alle drie donders goed wisten waar deze middag naartoe leidde, maar dat niemand de betovering van het gesprek wilde verbreken door te snel te gaan.

Camille leunde naar voren, haar blonde haar viel over haar schouder. "En wat fluisteren de muren van jouw suite je dan, John? Vertellen ze je over de toekomst, of over de mensen die er gisteren nog sliepen?"

John dacht even aan Elara, aan de smaragden en de bittere berusting van haar echtgenoot, maar hij liet niets merken. "Ze vertellen me dat Parijs een stad is van passanten. Dat je de momenten moet grijpen voordat ze veranderen in herinneringen die aan de muren blijven kleven."

Hij reikte over de tafel en legde zijn hand heel even op de hare. De aanraking was kort, maar de boodschap was duidelijk. De intellectuele uitwisseling over architectuur en historie was slechts het voorspel voor de nacht die komen ging.

"Ik denk," zei Margot terwijl ze haar tas pakte en de ober wenkte voor de rekening, "dat het tijd is om ons voor te bereiden. Het oude Parijs eist namelijk dat men er op zijn paasbest uitziet als de avond valt over de Place Vendôme."

John keerde terug naar Le Bristol met de stemmen van Camille en Margot nog naklinkend in zijn hoofd. De rustige, intellectuele middag had een contrast gecreëerd met de rauwe passie van de voorgaande nacht, waardoor hij zich scherper en alerter voelde dan ooit. In de privacy van suite 703 bereidde hij zich voor op de avond. Hij nam een lange douche, waarbij hij de gebeurtenissen van de dag de revue liet passeren. Hij wist dat de dynamiek bij Hôtel Costes anders zou zijn; daar telde niet alleen wie je was, maar vooral hoe je de ruimte bezat.

Hij koos voor een pak van donkerblauw zijde-wol, dat in het lamplicht bijna zwart leek. Hij droeg er geen das bij, maar een diepzwart overhemd waarvan hij de bovenste knopen openliet. Geen horloge, geen overbodige sieraden; zijn enige accessoire was de onverstoorbare zelfverzekerdheid die hem als een tweede huid paste.

Toen de taxi hem afzette bij de Rue Saint-Honoré, was de avondlucht van Parijs geladen met verwachting. Hôtel Costes was een wereld op zich. De entree was smal en discreet, maar eenmaal binnen werd je overspoeld door een sfeer van barokke decadentie. Het licht was gedimd tot een minimum, overal brandden kaarsen en de lucht was zwaar van de herkenbare huisparfum van het hotel – een mix van sandelhout en leer.

De binnentuin, waar de tafels tussen de pilaren en het weelderige groen stonden, was het kloppende hart van de Parijse beau monde. John zag Camille en Margot al zitten aan een kleine, ronde tafel in een halfschaduwrijke hoek. Ze zagen er adembenemend uit. Camille droeg een rugloze jurk van goudkleurige satijn die haar blonde haar deed oplichten als een aura. Margot had gekozen voor een strak, zwart pak met een diep decolleté, wat haar een krachtige, bijna gevaarlijke elegantie gaf.

Toen John naar hen toe liep, merkte hij hoe de hoofden van andere gasten draaiden. De "Magneet" was in zijn element. Hij groette de dames met een ingetogen hoffelijkheid, zijn lippen raakten hun wangen net iets langer dan de etiquette voorschreef.

"Jullie hebben jezelf overtroffen," zei hij zacht, terwijl hij plaatsnam tussen hen in. De stoelen stonden hier zo dicht op elkaar dat hun knieën elkaar onvermijdelijk raakten.

"Parijs dwingt ons tot deze uitersten, John," antwoordde Margot, haar ogen glinsterend in het kaarslicht. "In een stad waar alles al eens is gezien, moet je de kijker dwingen om stil te blijven staan."

De ober bracht een fles zilverkleurige champagne en een selectie van verfijnde amuses. De muziek op de achtergrond was een hypnotiserende lounge-beat die het tempo van de avond bepaalde. Terwijl ze dineerden, werd de flirt die in de middag nog subtiel was, nu openlijk en provocerend. De diepzinnige gesprekken over architectuur hadden plaatsgemaakt voor een spel van aanrakingen onder tafel en veelzeggende blikken over de rand van hun glazen.

John voelde hoe hij de spil was waar hun aandacht omheen draaide. Hij verdeelde zijn aandacht meesterlijk, maar de spanning tussen de drie groeide per minuut. De geur van de bloemen, de zware wijn en de decadente omgeving van Costes zorgden voor een roes waarin de grenzen van de vriendschap tussen de twee vrouwen langzaam begonnen te vervagen ten gunste van de aantrekkingskracht van de man in hun midden.

"Weet je," fluisterde Camille, terwijl ze haar glas neerzette en haar hand op Johns bovenbeen legde, "Margot en ik hebben vanmiddag, nadat jij weg was, een afspraak gemaakt. We besloten dat deze avond geen verliezers mag kennen."

John keek van de een naar de ander. De uitdaging was duidelijk. De decadentie van Parijs en de gulle gift van zijn vrienden hadden hem naar dit moment geleid, waar de regels van de dag niet langer golden.

De sfeer aan de tafel in Hôtel Costes was inmiddels zo verzadigd van spanning dat de lucht bijna trilde. De zware, rode gordijnen en de flakkerende kaarsen creëerden een cocon van privacy in de drukte van de binnentuin. John voelde de hand van Camille nog steeds op zijn bovenbeen, terwijl Margot hem uitdagend aankeek over de rand van haar glas, haar lippen licht geopend in een zwijgende uitnodiging.

"Een afspraak zonder verliezers," herhaalde John langzaam, terwijl hij de woorden op zijn tong liet smelten. "Dat is een ambitieus streven, zelfs voor Parijs."

Hij merkte hoe de twee vrouwen elkaar kort aankeken. Er was geen jaloezie in die blik, maar een gedeelde verstandhouding, een verbond dat was gesmeed in de uren dat hij weg was geweest. Ze waren hartsvriendinnen, maar vanavond waren ze bondgenoten in een verkenningstocht waar hij het middelpunt van vormde.

"We hebben het gevoel," zei Margot, haar stem nu een octaaf lager en heser, "dat jij niet het type man bent dat genoegen neemt met de helft van het verhaal. En wij zijn niet de vrouwen die de rest onverteld willen laten."

De rekening werd voldaan met de nonchalance die bij Johns vakantie hoorde; de zwarte kaart van zijn vrienden gleed geruisloos door de machine.

Buiten, in de koelte van de Parijse nacht, hield John een taxi aan. De rit terug naar Le Bristol was kort, maar de stilte in de auto was geladen met de geur van hun drie verschillende parfums en de warmte die van hun lichamen afstraalde. John zat in het midden, zijn armen rustend op de rugleuning achter hen, terwijl de straatverlichting van de Rue de Rivoli in ritmische flitsen over hun gezichten trok.

Bij het hotel aangekomen, knikte de portier hen discreet toe. De lift bracht hen naar de zevende verdieping. Toen de zware deur van suite 703 achter hen in het slot viel, veranderde de sfeer onmiddellijk. De klassieke elegantie van de kamer vormde nu het decor voor een spel dat net was begonnen.

John liep naar de bar in de suite en ontkurkte de tweede fles Dom Pérignon die de koeler nog steeds op temperatuur hield. Hij schonk drie glazen in.

Camille en Margot waren de suite in gelopen en bekeken de pracht van de ruimte met een mengeling van bewondering en een groeiende onrust.

John reikte hen de glazen aan. De aanraking van hun vingers was elektrisch. Hij bleef voor hen staan, de twee vrouwen flankeerden hem.

"Op de nacht die geen verliezers kent," proostte hij.

Ze dronken de champagne, maar hun ogen bleven op hem gefocust. Camille zette haar glas als eerste neer op een marqueterie-tafeltje. Ze liep naar hem toe en begon met trage, bedachte bewegingen de knopen van zijn zijden overhemd los te maken. Margot volgde haar voorbeeld en begon zijn colbert van zijn schouders te stropen.

John liet het gebeuren, zijn ademhaling werd dieper. Dit was het voorspel van de magneet; hij hoefde niet te jagen, hij was de kern waar alles naartoe werd getrokken. Camille schoof het overhemd van zijn borst en liet haar handen over de strakke contouren van zijn spieren glijden. Margot boog zich naar voren en drukte haar lippen in de holte van zijn hals, haar warme adem een scherp contrast met de koele lucht in de suite.

Het was een choreografie van verleiding. Ze kusten hem om de beurt; de kus van Camille was zacht en vragend, die van Margot eisend en diep. John voelde hoe zijn eigen verlangen tot een kookpunt kwam, maar hij hield vast aan de regie van de avond. Hij pakte hen beiden bij hun middel en trok hen naar de grote, fluwelen sofa bij het raam.

"Nog niet," fluisterde hij, terwijl hij tussen hen in ging zitten en hun handen vastpakte. "De nacht is nog jong, en de suite heeft ons nog veel meer te vertellen voordat de lakens aan de beurt zijn."

Hij begon hen te strelen, zijn handen dwaalden over de zijde van hun jurken en de blote huid van hun ruggen, terwijl ze hem vertelden over hun diepste verlangens en de manier waarop ze hem die middag in het park al hadden geanalyseerd. De diepe gesprekken over architectuur en geschiedenis waren nu slechts de brandstof voor de fysieke spanning die de kamer vulde.

De sfeer in de suite was inmiddels zo dik van de lust dat de koele lucht uit de airconditioning geen enkel effect meer had. John zat achterovergeleund op de fluwelen sofa, zijn handen rustend op de leuningen, terwijl de twee vrouwen voor hem gingen staan. De overgang van de chique, intellectuele gesprekken naar deze rauwe, visuele provocatie was bijna overweldigend.

Synchroon, alsof ze het urenlang voor de spiegel hadden geoefend, brachten ze hun handen naar de sluiting in hun nek. Met een kort, ritselend geluid gleden de goudkleurige zijde van Camille en het diepzwarte satijn van Margot tegelijkertijd omlaag. De jurken hoopten zich op rond hun enkels als een glanzende herinnering aan de fatsoenlijke wereld die ze zojuist definitief achter zich hadden gelaten.

Johns adem stokte in zijn keel. Daar stonden ze, twee godinnen van vlees en bloed, in een uitrusting die zo uit een high-end pornoproduktie leek te zijn weggelopen. Hun tieten waren volledig onbedekt, fantastisch gevormd en glanzend in het zachte lamplicht. Camille had zware, volle borsten met roze, fier rechtopstaande tepels die getuigden van haar opwinding. Margot’s borsten waren iets steviger, met donkerdere tepelhoven die scherp afstaken tegen haar olijfkleurige huid.

Onder die naakte pracht droegen ze slechts een flinterdunne kanten gordel en een zijden string die vrijwel niets aan de verbeelding overliet. Hun benen, eindeloos lang en gehuld in glimmende zwarte kousen die tot hoog op hun dijen kwamen, eindigden in torenhoge, zwarte pumps die hun kuiten strak en begeerlijk maakten.

Ze genoten van de uitwerking die ze op hem hadden. In plaats van op hem af te stappen, begonnen ze hem te teasen. Ze bleven net buiten zijn bereik staan, terwijl ze langzaam en uitdagend hun eigen lichamen begonnen te verkennen. Camille liet haar handen over haar eigen borsten glijden, waarbij ze haar tepels tussen haar vingers rolde en ze hard kneep terwijl ze John met een uitdagende blik aankeek. Margot liet haar handen over de gladde stof van haar kousen omhoog glijden naar de plek waar de kanten randen van haar gordeltje in haar huid sneden.

Ze begonnen om elkaar heen te draaien, hun lichamen langs elkaar schurend, waarbij hun naakte tieten tegen elkaar aan botsten. Camille boog haar hoofd achterover en liet Margot haar hals kussen, terwijl ze haar eigen vingers laag bij de rand van haar string bracht. De geur van hun opwinding en de glimmende kousen vulde Johns zintuigen. Hij wilde opstaan, hen vastgrijpen en deze visuele marteling beëindigen, maar Margot hief een waarschuwende vinger.

"Blijf zitten, John," fluisterde ze hees, terwijl ze haar benen wijd spreidde en haar bekken lichtjes naar voren kantelde. "We hebben je verteld dat Parijs haar geheimen pas prijsgeeft als je het geduld kunt opbrengen om te kijken."

Ze draaiden hun rug naar hem toe, waardoor hij een perfect zicht kreeg op hun strakke konten in de strings en de glimmende naad van de kousen die recht omhoog liep. Ze bogen diep voorover, hun handen steunend op hun knieën, en keken tussen hun benen door naar hem terug. Het was een schouwspel van pure, onversneden lust, een visuele aanval op zijn zelfbeheersing. John voelde hoe zijn eigen lul tegen de stof van zijn pantalon drukte, pijnlijk hard door het constante getease van deze twee roofdieren.

De spanning in de suite was inmiddels zo ondraaglijk dat de lucht bijna knetterde. Camille en Margot, die precies zagen hoe John met ingehouden adem naar hun lichamen staarde, besloten de afstand eindelijk te overbruggen. Ze liepen op de bank toe, de hoge hakken van hun pumps ritmisch tikkend op het parket tussen de zachte tapijten door.

Ze kwamen aan weerszijden van hem zitten, waardoor John letterlijk werd ingesloten door warm, geurend vlees en de gladde sensatie van glimmende kousen. De geur van hun opwinding was nu zo sterk dat het de geur van de champagne volledig verdrong.

Margot legde haar hand in zijn nek en trok zijn hoofd naar zich toe, terwijl Camille haar volle, naakte tieten tegen zijn bovenarm drukte. Ze begonnen hem niet te kussen, maar te kwellen. Camille liet haar harde tepels langzaam langs zijn wang glijden, terwijl Margot haar tong zachtjes in zijn oor stak en daar obscene woorden fluisterde over wat ze van plan waren met hem te doen.

Onder tafel, of eigenlijk onder de rand van de bank, ging het getease onverminderd hard door. Margot tilde haar been op en legde haar voet, nog steeds in die torenhoge pump, op zijn kruis. Met de hak van haar schoen begon ze gericht druk uit te oefenen op zijn stijve lul, die nu bijna door de stof van zijn pantalon heen barstte. Tegelijkertijd gleed de hand van Camille naar zijn riem. Ze gespte hem niet los, maar wreef met haar vlakke hand over de harde bobbel in zijn broek, haar vingers zoekend naar de contouren van zijn eikel.

John voelde hoe het bloed in zijn slapen bonsde. De combinatie van de visuele prikkels – de vier naakte borsten die vlak voor zijn ogen dansten – en de fysieke druk op zijn geslachtsdeel bracht hem naar een kritiek punt. Hij probeerde zijn bekken weg te draaien om de druk te verminderen, maar Margot klemde hem vast met haar kousenbenen, terwijl Camille haar nagels lichtjes in zijn bovenbeen zette.

"Nog niet, John," fluisterde Camille, terwijl ze hem aankeek met ogen die donker waren van de lust. "Je mag nog niet gaan. We zijn nog maar net begonnen met kijken."

Ze begon zijn rits heel langzaam naar beneden te trekken, tandje voor tandje, terwijl Margot zijn gezicht tussen haar handen nam en hem dwong om te kijken naar hoe Camille haar tong langs de rand van zijn boxershort liet glijden. De vochtige hitte van haar adem door de dunne stof heen was de genadeklap. John voelde de onstuitbare golf in zijn onderbuik opkomen. De samentrekkingen begonnen al diep in zijn liezen; hij stond op het punt van een ongecontroleerde ontlading, midden op de bank, onder de meedogenloze regie van deze twee Parijse roofdieren.

Hij greep hun polsen vast, zijn knokkels wit van de inspanning om niet nu al te spuiten. "Stop," perste hij eruit, zijn stem schor en gebroken. "Als jullie nu niet stoppen, verpest ik de hele nacht."

Margot lachte, een laag en triomfantelijk geluid. Ze haalde haar hak van zijn kruis en leunde achterover, terwijl ze haar glimmende kousen over elkaar sloeg. "Goed dan," zei ze, terwijl ze een lok haar uit haar gezicht streek. "Laten we de 'Magneet' een moment geven om op adem te komen voordat we hem echt gaan gebruiken."

John probeerde zijn ademhaling onder controle te krijgen, maar de dames hadden andere plannen. De genade van een moment rust was slechts een illusie. Margot gleed behendig met haar billen naar de rand van de sofa en schopte haar torenhoge pumps uit. Haar voeten, gehuld in de flinterdunne, zwarte zijde van de kousen, zagen er in het zachte lamplicht bijna gevaarlijk uit.

Terwijl Camille zich over hem heen boog, spreidde Margot haar benen en klemde ze Johns lul stevig tussen haar voetzolen. De sensatie van de gladde, glimmende zijde die langs zijn gloeiende eikel wreef, was waanzinnig. Ze bewoog haar voeten met een trage, ritmische precisie omhoog en omlaag, waarbij ze de druk precies zo varieerde dat John elk detail van de kousenstof voelde schuren over zijn gevoelige huid.

Tegelijkertijd nam Camille de regie over zijn zintuigen aan de bovenkant. Ze begon hem te kussen, eerst heel voorzichtig, bijna schuchter. Ze raakte zijn lippen slechts lichtjes aan met de hare, waardoor hij naar meer verlangde. Maar al snel veranderde haar tactiek. Haar kussen werden dieper, gepassioneerder. Haar tong gleed dwingend zijn mond binnen en verkende de zijne met een honger die hem de adem benam. John proefde de champagne en de zoete smaak van haar lippenstift, terwijl zijn handen onvrijwillig naar haar naakte, zware tieten grepen die tegen zijn borstkas aan schuurden.

Het was een aanval op twee fronten. Margot’s voeten werkten onvermoeibaar door, de wrijving van de zijden kousen bracht John naar een hoogtepunt dat hij niet langer kon onderdrukken.

Haar tenen krulden zich om de basis van zijn lul, terwijl de zachte holte van haar voet over zijn eikel gleed. Camille’s handen dwaalden nu over zijn buik, haar nagels krasten lichtjes over zijn huid, wat de opwinding tot een kookpunt dreef.

"Kijk naar me, John," fluisterde Camille tussen twee diepe kussen door, haar ogen groot en donker.

John opende zijn ogen en zag hoe Margot, met een triomfantelijke blik, de snelheid van haar voetwerk opvoerde. De glimmende kousen bewogen als een zwarte waas tussen zijn benen. Hij voelde hoe de eerste schokken van zijn ontlading zich diep in zijn liezen aankondigden. Hij wilde zich terugtrekken, de regie heroveren, maar hij was volledig overgeleverd aan hun meesterlijke spel.

Met een rauwe kreet, die gesmoord werd door de mond van Camille, kwam John klaar. Het sperma spoot met grote kracht tussen de zijden kousen van Margot uit, de witte vloeistof vormde een scherp contrast met de glimmende zwarte stof van haar voeten. Camille verbrak de kus niet, ze bleef hem diep en gulzig kussen terwijl zijn lichaam schokte van de ontlading, genietend van de rauwe, ongefilterde kracht van de man die ze zojuist volledig hadden getemd.

De sfeer in de suite was nu totaal ontaard in een schouwspel van decadente lust. Terwijl John nog nahijgde van de explosieve ontlading tussen de zijden kousen van Margot, veranderde de houding van de twee vrouwen. Ze keken naar de witte sporen op de zwarte stof en naar zijn lul die nog nazinderde van de gevoeligheid, en als een roofdier dat bloed had geroken, dook Camille erop af.

Zonder enige schroom bogen ze zich allebei over zijn schoot. De aanblik van hun vier naakte, zware tieten die boven zijn kruis samenkwamen, was waanzinnig. Met haar tong begon ze het zaad van de kousen en van zijn huid op te likken, elk druppeltje gulzig opvangend alsof het een kostbaar elixer was. Toen ze klaar was, richtte ze zich op. Ze keek John recht in zijn ogen, haar lippen glanzend en wit besmeurd. Met een uitdagende blik liet ze hem haar volle mond zien, voordat ze Margot intens kuste en een deel van zijn zaad in haar mond overbracht. Waarna ze synchroon en met een duidelijke beweging van hun kelen de vloeistof doorslikten. Het was een ultiem gebaar van bezit en overgave aan de lust van het moment.

Maar John kreeg geen tijd om te herstellen. Margot viel onmiddellijk zijn mond aan. Haar kus was rauw, bijna agressief, haar tong verkende zijn mondholte met een bezetenheid die hem de adem benam. Ze klemde haar handen achter zijn hoofd en dwong hem de nasmaak van zijn eigen ontlading op haar lippen te proeven.

Ondertussen nam Camille de controle over zijn onderlichaam over. Ze was een meester in de pijpkunst en dat liet ze merken. Ze begon niet zomaar te zuigen; ze gebruikte geavanceerde technieken die John nog nooit had ervaren. Ze omsloot zijn lul met haar warme, vochtige mond en creëerde met haar tong een vacuüm dat aan de basis van zijn zintuigen trok. Met haar vingers masseerde ze zijn ballen en de plek net daarachter, terwijl ze haar mondritme varieerde van langzame, diepe slagen tot snelle, fladderende bewegingen van haar tong rond de rand van zijn eikel.

Ze gebruikte de techniek van de "deep throat" met een gemak dat suggereerde dat ze precies wist hoe ze haar kokhalsreflex moest omzeilen om hem volledig te kunnen ontvangen. John voelde hoe zijn lul, ondanks de eerdere ontlading, door haar meesterlijke techniek weer razendsnel keihard werd. De wrijving van haar gehemelte en de behendigheid van haar tong zorgden voor een sensatie die door zijn hele ruggengraat schoot.

Camille keek hem aan terwijl ze hem diep in haar keel nam, haar ogen wijd open en vol overgave, terwijl Margot hem bleef bestormen met kussen die zijn zintuigen aan de bovenkant volledig uitschakelden. De "Magneet" was in deze Parijse nacht veranderd in een prooi die door twee meesterlijke verleidsters tot het uiterste werd gedreven in de beslotenheid van zijn eigen luxe suite.

De rollen werden met een vloeiende, bijna dierlijke gratie gewisseld. Margot, die John zojuist nog de adem had ontnomen met haar agressieve kussen, liet zich nu op haar knieën tussen zijn benen zakken. Camille nam haar plaats in aan zijn bovenlichaam, haar naakte lichaam tegen hem aan gedrukt, terwijl ze zijn handen pakte en ze naar haar eigen borsten leidde.

Margot bewees onmiddellijk dat zij in de kunst van de verleiding de gelijke was van haar vriendin. Ze was een ware kunstenares met haar tong. Ze begon met een ongekende precisie de contouren van zijn lul te verkennen, waarbij ze elke zenuwbaan leek te kennen. Haar tong was smal en gespannen, bijna speervormig, en ze gebruikte de punt ervan om met trillende, vlijmscherpe bewegingen rond de rand van zijn eikel te spelen.

Toen John dacht dat hij de intensiteit niet meer aankon, ging Margot een stap verder. Met een meesterlijke techniek concentreerde ze zich op de gevoelige opening aan de top. Ze spitste haar tong en drong met kleine, ritmische stootjes diep het spleetje binnen. De sensatie van die natte, warme spier die in zijn urinebuis leek te prikken, zorgde voor een schokgolf die rechtstreeks naar zijn ruggengraat schoot. Het was een vorm van stimulatie die zo direct en rauw was dat John zijn rug boog en zijn nagels in de bank zette.

Terwijl Margot daar beneden haar kunsten vertoonde, eiste Camille zijn aandacht voor haar eigen genot op. Ze drukte haar zware, naakte tieten in zijn handen en dwong hem om ze hard te kneden. De tepels waren inmiddels zo hard als steentjes en staken vurig uit. John begon haar borsten te masseren en te draaien, waarbij hij zijn duimen hard over de tepelhoven liet glijden.

Camille slaakte hese, ongecontroleerde kreten. Ze boog haar hoofd achterover, haar blonde haar zwiepend door de kamer, terwijl ze haar bekken ritmisch tegen zijn schouder aan wreef. De stimulatie van haar tieten was voor haar zo intens dat ze bijna zelf tot een hoogtepunt kwam; haar ademhaling werd een serie van korte stoten en haar huid werd rood en vlekkerig van de pure opwinding. De combinatie van de kunstzinnige tong van Margot en de bijna bezeten overgave van Camille bracht de sfeer in de suite naar een punt waar geen terugkeer meer mogelijk was.

John voelde hoe de spanning in zijn onderlichaam zich weer tot een pijnlijk, heerlijk kookpunt opbouwde. Zijn lul, die nog nazinderde van de meesterlijke technieken van Margot, was inmiddels zo hard dat de huid gespannen stond. Hij verbrak de betovering van de bank en keek de twee vrouwen aan, zijn blik donker en vastberaden.

"Het bed," zei hij hees, zijn stem niet meer dan een bevel. "Nu…"

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Blond, Brunette, Deepthroat, Douche, Flirten, Frankrijk, Hakken, Hotel, Klaarkomen, Kousen, Lingerie, Lust, Model, Naakt, Naaldhakken, Parijs, Park, Passie, Pijpen, Spuiten, String, Tepel, Terras, Tieten, Trio, Uitdagen, Vakantie, Verlangen, Verleiden, Voeten, Voorspel, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!