Het Slaapfeestje - 17

De knal van de kurk galmde nog na, maar het rinkelen van de telefoon van Frederique sneed door de kamer. Ze luisterde, knikte een paar keer kort, en hing dan op met een zeldzame glimlach. "Het is officieel," zei ze, haar jas al over haar arm hangend. "De officier heeft het sein op veilig gezet. Jullie mogen naar huis. Geen beveiliging meer nodig."

Er ging weer een gejuich op, maar bij Eden zag ik de kleur uit haar gezicht wegtrekken. Ze stond daar midden in de kamer, een half ingepakte tas in haar hand, en begon plotseling te trillen.

"Eden? Wat is er, lieverd?" vroeg mams bezorgd, een hand op haar schouder leggend.

Ik heb geen huis meer om naar terug te gaan. Mijn vader zit vast. De rechercheurs hebben alles overhoop gehaald. Het is daar leeg. Ik kan daar niet alleen zijn, John. Niet na alles wat er gebeurd is."

De realiteit dat haar veilige haven nu een plek was van nare herinneringen en eenzaamheid, sloeg in als een bom. Ze keek van mij naar Rianne, en de angst in haar ogen was hartverscheurend.

Mijn vader draaide zich om, de autosleutels al in zijn hand. Hij zag de paniek in Edens ogen. "Luister, meid," zei hij vastberaden, "we gaan niet zomaar naar huis en jou daar in jouw huis in je eentje achterlaten. We rijden eerst met z'n allen naar jouw huis. We nemen poolshoogte, kijken hoe de vlag erbij hangt en of alles veilig is. En als het niet goed voelt, ga je gewoon met ons mee."

Eden knikte dankbaar, al trilden haar handen nog steeds haar tas dichtritsend.

Buiten bij de auto's was het even passen en meten. Omdat we de heenweg met twee auto's kwamen, maar nu als één groep teruggingen, schoven we allemaal in de wagen van pa. Pa achter het stuur, ma naast hem op de passagiersstoel.

"Dat wordt dringen," grijnsde pa met een knipoog naar mij, in de achteruitkijkspiegel kijkend.

Ik stapte als eerste in en schoof naar het midden. Rianne klom aan de ene kant naast me, Eden aan de andere. De achterbank van de middenklasser was niet berekend op drie mensen, zeker niet met de brede schouders van ons, maar niemand klaagde. Integendeel.

De motor kwam ronkend tot leven en we verlieten het terrein van het safe house definitief. Ik voelde hoe Eden zich tegen me aan drukte. Haar dijbeen warm tegen het mijne, haar schouder stevig tegen mijn borst. Aan mijn andere kant pakte Rianne mijn hand vast en vlocht haar vingers in de mijne.

De sfeer in de auto was geladen met een mengeling van bevrijding en zenuwen. We reden de snelweg op, richting de stad waar Edens leven een paar dagen geleden volledig op zijn kop was gezet.

De anderhalf uur op die krappe achterbank vlogen voorbij, bijna sneller dan we wilden. Pa concentreerde zich op de snelweg en ma neuriede zachtjes met de radio mee. Wij drieën achterin vormden een eigen kleine bubbel. De fysieke nabijheid — Eden die haar hoofd op mijn schouder liet rusten en Rianne die mijn hand geen seconde losliet — zorgde voor een rust die we in het safe house nauwelijks hadden durven toelaten.

Naarmate de navigatie aangaf dat we de bestemming naderden, voelde ik Eden verstijven. "Nog vijf minuten," zei pa rustig.

Toen we de brede, met bomen omzoomde oprijlaan opdraaiden, viel de mond van mijn moeder bijna open. "Zo, dat is niet mis," mompelde ze.

Het huis van Eden was inderdaad een verademing vergeleken met het kille, hypermoderne fort van Max. Het was een prachtig, enorm, rietgedekt landhuis dat verscholen lag in een parkachtige tuin. De warme bakstenen, de houten luiken en de zachte lijnen van het rieten dak straalden een klassieke luxe uit, maar ook een enorme geborgenheid. Het was een plek waar geleefd werd, of in ieder geval geleefd was.

Pa parkeerde de auto op het grind voor de dubbele garage. Het geluid van de banden op de steentjes klonk luid in de verder doodse stilte van het landgoed. Het huis oogde verlaten. Er brandde geen enkel licht, en de gordijnen waren op sommige plekken nog half gesloten, precies zoals de rechercheurs ze waarschijnlijk hadden achtergelaten na hun inval en doorzoeking.

Eden bleef even zitten, haar blik strak op de voordeur gericht. "Het ziet er zo... vreemd uit," fluisterde ze. "Alsof de ziel eruit is."

"We gaan samen naar binnen," zei ik stevig, haar hand nog eens extra aanknijpend. "We blijven bij je."

We stapten uit en de frisse buitenlucht rook naar dennennaalden en vochtige aarde. Pa liep voorop, maar hij wachtte bij de drempel tot Eden haar sleutel tevoorschijn haalde. Haar hand trilde zo erg dat ze het slot bijna niet vond.

De rust van het landgoed stond in schril contrast met de chaos die we in ons hoofd hadden verwacht. De rechercheurs hadden hun werk inderdaad met respect gedaan; geen overhoop gehaalde kasten of gebroken sloten, maar een serene, bijna bevroren stilte hing door het hele huis.

Pa en ma bleven zachtjes in de hal staan. Wij liepen met z'n drieën de immense woonkamer in. De ruimte ademde een warme, klassieke luxe: zachte tapijten, eikenhouten balken en grote raampartijen lieten het zonlicht binnen.

Ik liep naar de glazen schuifpui en mijn adem stokte even. Het terras met de uitnodigende ligstoelen glinsterde in het licht, en het azuurblauwe water van het zwembad lag er rimpelloos bij. Het uitzicht daarachter raakte me echt. Het glooiende gazon liep over in een parkachtig landschap dat langzaam afdaalde naar de rivier. In de verte schitterde de Maas in de middagzon, en een traag varend binnenschip trok een rimpeling in het water. Het was een levend schilderij.

Eden kwam naast me staan. Ze zag er zo klein uit in deze grote ruimte, haar schouders nog steeds opgetrokken. "Eden... dit is fenomenaal," zei ik zacht, naar de horizon wijzend. "Het is hier werkelijk prachtig." Ze staarde naar buiten, maar haar blik leek ergens anders te zijn. "Ja," fluisterde ze, "het is mooi. Maar de ziel is eruit, John. Het is nu alleen nog maar steen en gras. Zonder mijn vader... zonder de mensen die het vullen, is het een leeg omhulsel."

Ik draaide me naar haar toe en legde mijn hand op haar wang. Rianne kwam aan haar andere kant staan en sloeg een arm om haar middel. Ik boog me naar haar toe en fluisterde direct in haar oor, zodat alleen zij het kon horen:

"Dan gaan wij er samen voor zorgen dat we die ziel weer terugbrengen de komende tijd. Wij laten je niet alleen in dit grote huis. We gaan dit weer een thuis maken, stap voor stap."

Een kleine rilling trok door haar heen, en voor het eerst sinds we uit de auto stapten, zag ik de spanning in haar gezicht een heel klein beetje wegtrekken. Ze leunde zwaar tegen me aan, de verre hoorn van het schip op de Maas maakte een diep, geruststellend geluid.

De kus die Eden me gaf was zacht, maar de dankbaarheid die erin doorklonk was tastbaar. De zwaarte van de afgelopen dagen gleed voor een heel klein moment van haar schouders door mijn belofte.

"Laten we hier blijven vannacht," stelde Eden voor, haar blik door de kamer dwalend. "Met z'n allen. Ik denk niet dat ik het aan kan om dit huis nu alweer af te sluiten en te vertrekken. En morgen... morgen gaan we dan naar de dijk."

Mijn ouders keken elkaar even aan en knikten vrijwel tegelijkertijd. "Kind, dit is inderdaad beter dan welk vijfsterrenhotel dan ook," zei ma met een bewonderende blik op de marmeren schouw. "Als jij het goed vindt, blijven we heel graag."

De verdeling van de kamers volgde snel. Het huis was zo groot dat er ruimte zat was. Pa en ma kregen de master bedroom van haar vader toegewezen — een kamer die groter was dan hun hele huis. Eden nam mij mee naar haar eigen vertrouwde kamer, een plek die gelukkig nog helemaal naar haar rook en niet naar rechercheurs.

Maar dan viel de beslissing voor Rianne: "En Rianne, jij kunt in de blauwe logeerkamer, die zit aan het einde van de gang," zei Eden gastvrij.

Ik zag de teleurstelling over Riannes gezicht trekken. Na de nachten in het safe house, waar we letterlijk op elkaars lip zaten en de grenzen tussen ons drietjes vervaagden, voelde deze 'officiële' verdeling als een stap terug. Ze trok een klein pruillipje, maar ze knikte dapper. Ze begreep dat we hier te gast waren Eden en dat de sociale conventies in dit grote, statige huis ineens weer een rol speelden.

"Is goed hoor," zei ze met een lichtjes geforceerde glimlach. "Ik red me wel."

Om de sfeer weer wat luchtiger te maken, pakte pa zijn telefoon. "Goed, we gaan niet koken in deze vreemde keuken. Wie heeft er zin in pizza?"

Niet veel later zaten we in de enorme, gezellige woonkeuken. De geur van verse pizza vulde de ruimte en verdreef de muffe lucht van het leegstaande huis. De sfeer was bijna weer als vanouds, maar ik zag Rianne af en toe met een schuin oog naar mij en Eden kijken. De hiërarchie was verschoven: Eden was hier de gastvrouw, en Rianne voelde zich even het 'derde wiel', ondanks de innige rit op de achterbank.

Pa opende nog een fles wijn die hij in de kelder van Edens vader had gevonden ("Hij zal het niet erg vinden, toch?"). Hij proostte op de goede afloop.

Terwijl zij praatten over hoe mooi het park erbij lag, voelde ik de spanning op de achterbank nog na ijlen. Ik keek naar Rianne, die wat stil in haar pizza prikte. Haar blik dwaalde steeds af naar mij en Eden. De "officiële" logeerkamer die op haar wachtte, voelde voor haar als een verbanning.

De vaatwasser draaide, mijn ouders maakten aanstalten om naar boven te gaan. Pa sloeg me op mijn schouder. "Prachtig huis, John. Wees er zuinig op vannacht." Ze liepen de trap op, en het werd stil in de immense keuken.

Rianne stond bij het aanrecht, haar rug naar me toe. Ze pakte haar tasje op om naar haar eenzame logeerkamer te gaan. Ik zag aan haar schouders dat ze vocht tegen de tranen. Eden keek naar haar, en dan naar mij. De "Eed van de Dijk" echode door de ruimte.

De vaatwasser gaf een zacht eindsignaal, een eenzaam piepje dat de stilte in de immense woonkeuken benadrukte. Rianne klemde haar tasje nog iets steviger vast, haar ogen gericht op de donkere gang die naar de logeerkamer leidde.

Eden zette haar glas neer en stapte op Rianne af. Ze pakte Riannes vrije hand vast, maar haar blik dwaalde even naar John.

Eden zei, zacht, maar beslist. "Rianne... ik moet iets zeggen. Ik vind het vreselijk om je alleen te laten, zeker nu, in dit huis dat nog zo dood aanvoelt. Ik zou je dolgraag vannacht bij ons hebben, zoals in het safe house..."

Rianne keek haar vragend aan, een sprankje hoop in haar ogen. Maar Eden hield haar hand vast en slikte even.

"Maar... zou je het erg vinden om vannacht toch een nachtje alleen te slapen? Ik wil John bij me. Alleen met hem." Vroeg Eden.

Er viel een korte stilte. John zag hoe Riannes gezicht betrok, de angst voor de eenzaamheid vocht met haar liefde voor Eden en haar broer.

"Ik heb het gevoel dat dit... dat dit vergelijkbaar is met een huwelijksnacht, Rianne. Na alles wat we hebben meegemaakt, na de dreiging van Max en Jonas... ik heb nog nooit een hele nacht met John alleen doorgebracht. Ik heb die geborgenheid nu nodig. Alleen hij en ik." Zei Eden:

John zag hoe een traantje over Riannes wang ontsnapte. Ze pinkte het snel weg met haar vrije hand. De lading van Edens verzoek kwam binnen; dit ging niet over uitsluiting, maar over het bezegelen van iets nieuws.

"Ja... ja, natuurlijk. Ik dacht teveel aan mezelf. Ik was even bang voor de stilte hier, geloof ik." Zei Rianne met een brok in haar keel, maar een flauwe glimlach.

Ze keek van Eden naar John en knikte dapper.

"Natuurlijk moeten jullie deze nacht samen vieren. Dat hebben jullie verdiend na die hel. Ik gun het jullie zo."

Ze rechtte haar schouders, de koningin van de dijk die haar trots herpakte.

"Maar... we moeten morgen wel echt praten. Met z'n drieën. We moeten kijken hoe we dit gaan oplossen voor de toekomst. " Zei Rianne.

Eden, was opgelucht, terwijl ze Rianne even stevig vastpakte. "Dat vind ik een heel goed idee, Rianne. Dat beloof ik je. Morgen is voor ons drieën."

De sfeer in de villa was nu sereen. Nadat Rianne haar dapperheid had getoond en met een laatste, weemoedige blik naar haar logeerkamer was vertrokken, bleven Eden en ik alleen achter in de enorme hal.

We liepen de brede trap op naar de vleugel waar Edens domein zich bevond. Haar kamer was eigenlijk geen kamer, maar leek meer op een appartement. Het ademde de luxe van Mor, maar met de zachte, persoonlijke touch van Eden. De kamer had een grote, zeer luxe eigen badkamer, zoals dat bij alle slaapkamers en logeerkamers het geval was, al waren die bij de logeerkamers iets minder groot.

Zodra de zware deur achter ons in het slot viel, voelde het alsof de buitenwereld definitief ophield te bestaan. Geen rechercheurs, geen Max, geen Jonas. Alleen wij. We kleden ons uit in haar kamer.

We gingen naar de badkamer waar een jacuzzi stond en wasten elkaar daarin. Het warme water en het schuim hielpen om de laatste restjes spanning van de afgelopen dagen van ons af te spoelen. We genoten van de aanraking van elkaars natte huid, terwijl de krachtige stralen van de jacuzzi onze vermoeide spieren masseerden. Het was een intiem moment van herstel en tederheid.

Na ons afgedroogd te hebben ging ik naakt op het enorme bed liggen. Eden zei me even geduld te hebben en verdween in de kledingruimte. Na een minuut of tien kwam ze weer binnen en mijn adem stokte. Ze had zich heel mooi opgemaakt, haar haar geföhnd en de meest pikante lingerie aan die ik me kon voorstellen. Ze zag eruit als een godin.

Ik stond op uit het bed met mijn mond openhangend en omhelsde haar. Ook haar parfum was helemaal toegespitst op haar outfit; het werkte bedwelmend. Ik kuste haar eerst in haar nek, waarin ik die geur helemaal tot me nam, en daarna belandden we in een felle, minutenlang durende kus. Ik voelde haar borsten tegen mijn blote lijf drukken en ze sloeg een been om me heen. Het was een epische liefdeskus. Daarna zei ze: "En nu mag je me heel langzaam, heel voorzichtig afpellen."

Ik pakte haar hand en geleidde haar als een koningin naar het bed en ze ging er verleidelijk op liggen. Ik bekeek haar nog even heel intensief; mijn mond begon zelfs te kwijlen en ze zag dat alleen de aanblik mijn lul deed steigeren tot de derde macht. Met een vingertje lokte ze me naar de rand van het bed, nam mijn pook in haar handen en streelde hem zachtjes.

Ze drukte me langzaam achterover en ik lag op mijn rug. Ze gaf een kusje op de eikel en streelde hem met haar tong. Dan likte ze de schacht en de ballen. En toen nam ze hem tussen haar lippen, en liet hem een heel klein stukje naar binnen en bewerkte de eikel zoals ze tongzoende. Ze liet hem heel even met rust, dan kwam het puntje van haar tong heel zacht kwispelend voelbaar. Ik moest nu al moeite doen om niet te komen. Ze merkte dat en stopte even om na enkele ogenblikken weer die handeling te herhalen. Dan legde ze haar tong plat tegen de bovenkant en maakte likkende bewegingen. Weer moest ze stoppen omdat ze de spanning voelde. Ze zette het puntje ertegenaan en maakte nu trillende bewegingen; man, wat voelde dat lekker. Mijn ademhaling verdiepte zich in een zwaar gekreun.

Terwijl ik daar lag te trillen van genot, kwam Eden langzaam overeind. Ze zat op haar knieën boven me, de zwarte lingerie spande om haar borsten. Ze glimlachte toen ze zag hoe ik naar adem hapte. "Nog niet komen, John," fluisterde ze. "We zijn pas net begonnen met het afpellen."

Eden genoot zichtbaar van de totale macht die ze op dat moment over me had. Ze streek met een dwingende traagheid door haar perfect geföhnde haren en keek me met die diepe, donkere ogen aan waarin het verlangen als een brandend vuur smeulde. Het kleine, uitdagende lip gliplipje dat ze trok, maakte me helemaal gek; het was een gebaar dat ik kende van het eindexamenfeest, maar nu was het geladen met een volwassen erotiek die ik nog nooit zo intens had ervaren. Haar mondje straalde een belofte uit die me deed duizelen.

Terwijl ze daar op haar knieën boven me zat, begon ze aan haar eigen 'afpelritueel'. Ze bracht haar hand sensueel naar haar rechterschouder. Haar vingers gleden onder het zijden bandje van de body. Ik hield mijn adem in terwijl ze het bandje heel langzaam over de ronding van haar schouder naar beneden schoof. Mijn ogen waren gefixeerd op de centimeter huid die bij elke beweging vrijkwam.

Daarna herhaalde ze de handeling aan de andere kant. Ze liet haar armen even rusten, terwijl de bandjes nu slap langs haar bovenarmen hingen. Toen pakte ze met beide handen de kanten rand van het bovenstuk vast. Ze keek me triomfantelijk aan en begon het lijfje van de body millimeter voor millimeter naar beneden te duwen.

Haar borsten kwamen stukje bij beetje zichtbaar. Eerst zag ik de volle, witte welvingen aan de bovenkant, die zwaar op en neer gingen door haar versnelde ademhaling. Het kant week verder en gaf steeds meer prijs van haar goddelijke lichaam. De spanning in de kamer was bijna tastbaar; het enige geluid was het zachte ritselen van de stof en mijn eigen zware, onregelmatige ademhaling.

Eindelijk gleden de randen van het kant over de toppen van haar borsten heen. De tepels, die door de koude lucht en de opwinding keihard waren geworden, sprongen fier tevoorschijn. Ze liet de body tot aan haar middel zakken, waardoor ze daar nu in haar volle glorie boven me zat, slechts gekleed in het zwarte kant om haar heupen en de kousen die met de jarretels aan haar benen vastzaten.

"Vind je ze nog steeds zo mooi als in je dromen, John?" fluisterde ze, terwijl ze haar borsten met haar eigen handen een klein beetje omhoog duwde om ze aan me te presenteren.

Ik kon geen woord uitbrengen. Ik reikte met trillende handen naar voren om die prachtige, warme rondingen eindelijk aan te raken en de ziel van het huis echt weer tot leven te wekken.

Ik nam haar volle, warme borsten zachtjes in mijn handen en streelde de zijdezachte huid, om ze daarna met behoedzame bewegingen te masseren. Het was een onbeschrijflijk gevoel om de stevigheid en de warmte van haar lichaam nu eindelijk zonder enige barrière te voelen. Haar tepels, die als kleine, harde knopjes tegen mijn handpalmen kriebelden, getuigden van de intense opwinding die ook door haar lijf gierde.

Eden slaakte een diepe, trillende zucht toen mijn vingers haar gevoelige toppen beroerden. Ze boog zich langzaam verder over me heen, haar blonde haren vielen als een gordijn van zijde langs mijn gezicht, waardoor de wereld buiten ons bed definitief verdween.

Terwijl ze op haar knieën boven me bleef zitten, nam ik een van haar borsten in mijn mond. De geur die ervan afkwam, een mengeling van haar bedwelmende parfum, de frisse geur van de jacuzzi en de subtiele, opwindende geur van haar eigen borst, was overweldigend. Het was de geur van de overwinning, van veiligheid en van een diepe, onderlinge passie die in het safe house alleen maar sterker was geworden.

Ik zoog zachtjes op haar harde tepel en speelde er met mijn tong omheen, precies zoals zij dat even daarvoor bij mij had gedaan. Eden boog haar rug hol en klemde haar handen vast in mijn schouders, terwijl ze zachtjes mijn naam kreunde. Het geluid echode door de grote, stille kamer van de villa, een kamer die door onze aanwezigheid eindelijk de ziel terugkreeg die ze zo lang had moeten missen.

"John..." fluisterde ze, terwijl ze haar andere borst tegen mijn wang drukte. "Je hebt geen idee hoe lang ik hiernaar heb verlangd. Alleen jij en ik, in mijn eigen huis."

Ik liet haar borst even los om haar diep in de ogen te kijken. De kwetsbaarheid was er nog steeds, maar daaronder brandde nu een vuur dat niet meer te doven was. Ik gleed met mijn handen naar beneden, naar de rand van de zwarte body die nog steeds om haar heupen gespannen zat.

Eden genoot van de aanblik die ze me bood. Ze wipte even op van het matras en trok met een handige, geoefende beweging haar zijden slipje uit, dat ze achteloos over de rand van het grote bed liet glijden. Terwijl ik haar bewonderde, kantelde ik haar voorzichtig op haar rug. Ze liet zich gewillig leiden en spreidde loom haar benen uit elkaar, waardoor de laatste barrière tussen ons wegviel.

Haar kutje kwam tevoorschijn als een prachtige roze roos die geduldig wachtte om geplukt te worden. De zachte, roze lippen glansden in het gedempte licht van de kamer, vochtig van haar eigen verlangen dat gedurende de avond alleen maar was toegenomen. De geur die nu van haar afkwam, was nog intenser dan haar parfum; het was de rauwe, eerlijke geur van een vrouw die zich volledig overgaf aan de man van wie ze hield.

Ik bleef even onbeweeglijk boven haar hangen, steunend op mijn ellebogen, terwijl ik het schilderij dat ze vormde in me opnam. De zwarte kousen en de jarretels accentueerden de witheid van haar dijen en vormden een prikkelend kader rondom haar vrouwelijkheid. Eden keek me met een dromerige, maar hongerige blik aan en spreidde haar benen nog iets verder, waarbij ze haar bekken lichtjes omhoog duwde om me uit te nodigen.

"Pluk me dan, John," fluisterde ze hees, terwijl haar handen weer de weg naar mijn haar vonden om me naar beneden te trekken. "Maak dit huis weer levend."

Ik boog me voorover en liet mijn gezicht tussen haar dijen zakken, waar de hitte van haar lichaam me tegemoet kwam.

Eden boog haar rug zover dat haar hele lichaam van het matras tilde. Mijn zachte zuchtje was de genadeklap voor haar zelfbeheersing; ik voelde de rillingen over haar dijen trekken nog voordat ik haar echt had aangeraakt. Ik begon haar kutje te verkennen, waarbij ik de geur van haar opwinding en haar parfum diep opsnoof.

Heel behoedzaam nam ik haar buitenste lippen tussen mijn eigen lippen, zoog er zachtjes op en liet mijn warme adem over de natte huid glijden. Eden kreunde mijn naam, een smekend geluid dat door de grote, stille kamer echode. Daarna begon ik met mijn tong te kwispelen, snelle en plaagstootjes gevende bewegingen die haar tot waanzin dreven, totdat ik eindelijk haar klitje raakte.

Het was alsof er een elektrische schok door haar heen ging. Ze begon meteen te sidderen en haar handen grepen zich vast in de lakens, haar knokkels wit van de spanning. Ik voelde dat ze op het punt van breken stond en ik hield niet meer in. Ik begon harder te drukken en te likken, mijn tong ritmisch en dwingend over haar gevoelige knopje bewegend terwijl ik haar met mijn handen stevig bij haar heupen vasthield.

Toen gebeurde het. Met een rauwe oerkreet die diep uit haar tenen leek te komen, kwam ze explosief klaar. Haar hele lichaam spande zich aan als een snaar en ze schokte onbeheersbaar onder mijn mond. De ontlading was zo heftig dat ze even vergat adem te halen, terwijl de muren getuige waren van haar totale overgave.

Ik bleef haar vasthouden, genietend van de naschokken die door haar lijf trokken, totdat ze langzaam weer slap in de kussens wegzakte. Ze hapte naar lucht, haar gezicht glanzend van het zweet en haar ogen nog steeds weggedraaid van puur genot.

"John..." bracht ze er met een schorre stem uit, terwijl ze haar hand uitstak om mijn hoofd weer omhoog te trekken. "Man... wat flik je me nu..."

Ze keek me aan met een blik vol ongeloof en mateloze liefde. De "huwelijksnacht" had zijn eerste hoogtepunt bereikt, maar in haar ogen zag ik dat ze nog lang niet klaar was met mij.

Ik liet haar nog even bijkomen van de schok en kuste haar teder op haar vochtige lippen. Ze beantwoordde de kus met een hernieuwde passie, waarbij haar tong de mijne zocht als een teken dat ze klaar was voor het volgende deel van onze verbintenis. Ze liet haar hand langzaam naar beneden glijden, pakte ze mijn stijve staaf vast en geleidde hem met een trefzekere beweging naar haar introïtus.

Het was op dat moment dat het leek alsof ik trompetgeschal in mijn hoofd hoorde; een triomfantelijk signaal dat de barrières tussen ons definitief waren gevallen. Heel voorzichtig, bijna behoedzaam, ging ik bij haar naar binnen. Ik liet eerst alleen de top van mijn eikel over de drempel glijden en hield toen even stil, genietend van de ongelooflijke hitte en de strakke omsluiting die me daar ontvingen.

Eden werd ongeduldig door mijn aarzeling. Ze klemde haar benen strakker om mijn heupen en smeekte me met een hese stem om verder te gaan. Ik gaf gehoor aan haar wens en drukte langzaam maar beslist door, millimeter voor millimeter, totdat ik er helemaal in zat en mijn bekken tegen het hare rustte.

Een diepe, langgerekte zucht ontsnapte aan haar lippen, een geluid dat ergens tussen een verlossing en pure extase in zat. "Oh John," fluisterde ze in mijn oor terwijl ze haar nagels in de spieren van mijn rug zette, "hij vult alles precies goed op... ik voel hem in alle kiertjes daarbinnen."

We lagen daar enkele momenten doodstil, diep in elkaar verstrengeld in het grote bed van de villa. Ik voelde de hartslag van haar kutje rondom mijn schacht kloppen, een ritme dat perfect synchroon liep met het bonzen van mijn eigen hart.

Ik begon me heel langzaam terug te trekken, bijna tot ik haar weer verliet, om daarna weer diep naar binnen te stoten. Bij elke beweging hoorde ik haar ademhaling versnellen en voelde ik hoe ze zich steeds meer overgaf aan het ritme dat ik aangaf. De luxe kamer met het hoge plafond en het uitzicht op de Maas was het decor van een vereniging die veel dieper ging dan alleen de lust; het was de bezegeling van onze overwinning op de monsters die ons hadden geprobeerd te breken.

Ik begon langzaam te stoten, eerst heel voorzichtig om te voelen hoe ze me omsloot, maar al rap versnelde ik het tempo. De intensiteit nam met elke beweging toe en de vering van het enorme bed kraakte zachtjes mee in ons ritme. Eden wierp haar hoofd achterover in de kussens, haar geföhnde haren waaiden wild over het witte linnen.

"Ja John," riep ze uit, haar stem hees van puur verlangen. "Neem me helemaal... maak me gek!"

Ik zag de spanning oplopen in haar prachtige ogen, die nu wijd openstonden en alleen nog maar mij zagen. Ze hield haar adem in, haar hele lichaam stond strak als een snaar, om daarna een diepe, langgerekte kreun te slaken die door de kamer van de villa galmde. Dit beeld, deze totale overgave van de vrouw die ik had gered, deed me kantelen. Ik voelde de spanning in mijn eigen lijf opbouwen, precies gelijk met die van haar.

Ik slaakte een dierlijk geluid en mijn pook begon te spuiten. De ontlading was explosief en leek eeuwig te duren. Eden lag kronkelend en happend naar adem onder me, terwijl ze met haar inwendige spieren krachtig samentrok en elke druppel diep naar binnen perste. Haar nagels groeven zich een laatste keer in mijn rug voordat de laatste schokgolven door ons heen trokken.

Totaal uitgeput en badend in het zweet vielen we naast elkaar neer in de zijden lakens. Het enige wat nog te horen was, was het zware, onregelmatige ademhalen van ons beiden, terwijl de stilte van de villa ons als een warme deken omhulde.

Na de explosieve ontlading bleef het een lange tijd stil in de kamer, afgezien van onze zware ademhaling die langzaam weer rustiger werd. Eden verslapte in mijn armen en nestelde haar hoofd op mijn borst, terwijl de geur van onze liefde en haar bedwelmende parfum nog zwaar in de lakens hing.

Ze keek me met grote, vochtige ogen aan en fluisterde: "John, blijf je voor altijd bij me?"

Ik streek een pluk van haar blonde haar achter haar oor en keek haar diep in de ogen. "Ik doe niets liever, Eden," zei ik schor, maar ik voelde de zwaarte van mijn geheim in mijn borst branden. "Maar... er is iets wat ik je moet vertellen. Iets wat je moet weten voordat we verdergaan."

Ze merkte de verandering in mijn stem en schrok; ze kwam een klein stukje overeind, haar naakte borsten tegen mijn zij aan drukkend. "Wat is er? Is het Jonas?"

Ik schudde mijn hoofd. "Nee, dit gaat over wie ik ben. Naast dat ik een intieme relatie heb met Rian, hebben we ook een club: de Roedel van het Strandje. We zijn met vijf meiden en drie jongens. Het is een vriendenclub die is ontstaan na een eerste slaapfeestje bij ons thuis."

Eden bleef doodstil liggen, haar ademhaling stokte terwijl ze me aankeek.

"We hebben regelmatig feest met elkaar," vervolgde ik, de woorden nu onstuitbaar over mijn lippen latend rollen. "Op dat strandje tussen de kribben van de Maas, of elders waar we veilig zijn. Ik heb een eed gezworen dat wij elkaar zullen blijven dienen. We zijn een eenheid, Eden. En... we hebben regelmatig seks met elkaar, in alle mogelijke combinaties. Het is onze manier om de wereld buiten te sluiten."

Ik zag de verwarring en de verbazing over haar gezicht trekken. De luxe van haar appartement in de villa leek even heel ver weg van de rauwe, modderige werkelijkheid van de dijk en het strandje. Ze probeerde de informatie te verwerken—het feit dat de jongen die haar net zo intens had bemind, onderdeel was van een collectief dat zij nog niet kende.

"De Roedel heeft niets te maken met het huis van Max of de praktijken van Jonas," verduidelijkte ik snel, terwijl ik haar hand stevig vastpakte. "Het is onze eigen wereld, ontstaan uit onze eigen vrijheid. Maar als je bij mij wilt zijn, moet je weten dat de Roedel een deel van mij is. Dat Rian, Tommie, Eva, Tess, Mark, Sophie en Amber mijn familie zijn."

De stilte in de kamer werd bijna tastbaar na mijn bekentenis, maar Eden keek me ineens met een ondeugende, bijna glimlachende, mysterieuze blik aan. Ze kwam iets overeind, haar naakte huid glanzend in het zachte licht van de nachtlampjes.

"Dan moet alles ook maar meteen op tafel," zei ze met een stem die verrassend kalm klonk. "De afgelopen jaren zat ik op een privé-kostschool voor meisjes in Zwitserland, John. Dat is waarschijnlijk de reden dat we elkaar nooit eerder hebben ontmoet in het verleden."

Ik luisterde ademloos terwijl ze haar eigen verleden begon open te leggen. De sfeer in de kamer veranderde; de afstand die ik even vreesde, smolt weg door haar eerlijkheid.

"Ik was daar ook lid van een hechte vriendengroep," vervolgde ze, terwijl ze met haar vingers over het laken dwaalde. "Mijn hartsvriendinnen: Josephine uit Parijs, Maria, een Italiaanse, en Nora uit Zweden. Ook dat was niet onschuldig. Wij hadden regelmatig seks onder elkaar en leerden Fritz, Frank en Stephan uit het dorp kennen. Met hen hadden we ook regelmatig seks in onze slaapzaal als ze daar inbraken, maar ook in de paardenstallen en in de kleedkamer van de tennisbanen."

Ze keek me aan, een flauwe, wetende glimlach om haar lippen. "Volgens mij is dat vergelijkbaar met jullie Roedel. Wij hadden geen eed, maar werden toch een hele hechte groep. Ik had geen specifieke liefde, maar de seks was heerlijk, zowel bij de meiden als bij de jongens."

Ik staarde haar aan, met stomheid geslagen. De kloof tussen de 'chique dochter van de rijke Mor' en de 'jongen van de dijk' was in één klap gedicht. Onze achtergronden verschilden totaal, maar onze ervaringen en de honger naar seksuele vrijheid waren bijna identiek. De schaamte die ik even had gevoeld over mijn eed aan de Roedel en mijn relatie met Rian, verdween als sneeuw voor de zon.

"Dus..." bracht ik uit, terwijl ik haar weer stevig tegen me aan trok, "we zijn eigenlijk uit hetzelfde hout gesneden. Alleen was jouw decor de Zwitserse bergen en het mijne de zanderige Maasdijk."

Eden lachte zachtjes en nestelde zich weer tegen me aan. "Precies. En misschien is dat wel waarom ik me vanaf de eerste seconde zo veilig voelde bij jou. Je bent de eerste man bij wie ik de liefde voel, John, maar de vrijheid... die kende ik al."

Ze bleef even stil en keek toen weer op. "Maar we hebben Rian morgen wel wat te vertellen, denk je niet? Als we het gaan hebben over hoe we dit 'oplossen', zoals zij dat noemde."

De opluchting die door mijn lichaam trok, was bijna net zo intens als de ontlading van even daarvoor. Ik had daar op de rand van het grote bed in de villa gelegen, me afvragend hoe ik deze twee werelden ooit met elkaar kon verenigen zonder Eden te verliezen of de Roedel te verraden. Maar Eden, met haar eigen verleden in de Zwitserse bergen, dacht al stappen vooruit.

"Zullen we dan meteen maar afspreken dat we elkaar de vrijheid blijven gunnen in de toekomst?" zei Eden, terwijl ze zich weer tegen me aan vlijde, haar warme huid nog nagloeiend van onze vrijpartij. "Ik kan eigenlijk ook nog geen afscheid nemen van mijn verleden en misschien is er nog een plekje vrij bij de Roedel en kun jij meedoen met mijn groep."

Mijn hart maakte een sprongetje. Het was alsof de zware gordijnen van het appartement ineens openschoven en de horizon zich kilometers verbreedde. Ik had al een tijdje zitten piekeren op dit probleem, bang dat ik moest kiezen tussen de diepe liefde voor mijn 'anker' en de loyale, seksuele verbondenheid met Rian en de anderen.

"Eden, er valt een pak van mijn hart," zei ik, terwijl ik mijn armen stevig om haar heen sloeg en haar tegen me aan drukte. "Ik wilde je niet kwijt, maar ik kon de Roedel ook niet loslaten. Dat jij hetzelfde hebt meegemaakt in Zwitserland... dat verandert alles. En ik wil dolgraag ook eens met jullie groep kennismaken."

Ik stelde het me al voor: de rauwe, vrijheid van de Maasdijk die samensmolt met de internationale allure van haar vriendinnen Josephine, Maria en Nora.

"Het zou een ontmoeting van twee werelden zijn," vervolgde ik met een glimlach, terwijl ik haar over haar rug streelde. "De Roedel van de Dijk en jouw internationale gezelschap. Dat we elkaar die ruimte geven, betekent dat we elkaar echt vertrouwen. Dat is meer waard dan welk safe house dan ook."

Eden knikte en kuste me teder. "Morgen gaan we het Rian vertellen. Ze was zo bang dat ze me zou verliezen aan een 'normaal' leven, maar ze heeft geen idee dat de Roedel alleen maar groter gaat worden."

De rust keerde terug in de kamer, maar het was nu een rust van zekerheid. We vielen die nacht in een diepe, slaap, wetende dat de volgende ochtend het begin zou zijn van een heel nieuw hoofdstuk voor ons drieën in de rietgedekte villa.

De zon scheen de fel door de hoge ramen van Edens appartement toen we wakker werden. De geur van verse koffie en gebakken eitjes trok langzaam naar boven—mijn moeder was blijkbaar al druk in de weer in de enorme keuken.

Beneden hoorden we het gedempte geluid van stemmen. De stem van mijn vader die lachte, en de zachtere stem van Rian. Ik keek Eden aan, die er zelfs met verward haar en zonder make-up nog steeds uitzag als de godin die ze was.

"Klaar voor de confrontatie bij het ontbijt?" vroeg ik met een knipoog…

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Bad, Badkamer, Billen, Borsten, Broer, Douche, Hotel, Jacuzzi, Kousen, Lingerie, Naakt, Pik, Politie, School, Slipje, Tepel, Vader, Zus, Zwembad, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!