Het Slaapfeestje - 18

Het ontbijt was een gezellige, bijna surrealistische bedoening. Terwijl de geur van versgebakken eitjes en sterke koffie door de keuken van de villa trok, werd er aanvankelijk alleen over koetjes en kalfjes gesproken. Maar de lucht was zwanger van de beslissing die we die nacht hadden genomen.

Ik keek Rianne en Eden even aan en nam toen het woord. "Pa, Ma... Rianne en ik hebben besloten dat we voorlopig hier op uitnodiging van Eden blijven wonen. Ze kan na alles wat er gebeurd is niet alleen in dit grote huis blijven, en wij willen er voor haar zijn."

Mijn vader zette zijn koffiekopje met een hoorbare tik neer en haalde diep adem, klaar om weer een spervuur aan bezwaren op te werpen over fatsoen, studie en 'hoe het hoort'. Maar nog voordat hij een woord kon uitbrengen, legde mijn moeder haar hand op de zijne en snoerde hem effectief de mond.

"Henk, luister naar me," zei ze beslist. "Eden gaat dit heel hard nodig hebben. Samen met haar lotgenoten. Ik geloof oprecht dat vrienden onder elkaar de allerbeste therapeuten zijn die je je kunt voorstellen. Ze hebben samen zoveel meegemaakt, dat begrijpen wij niet eens. Dus wat mij betreft blijven ze hier. Of dat voor 'voorlopig' is of voor langer, dat kunnen we later altijd nog beslissen."

Het bleef even stil. Mijn vader keek naar de vastberaden blik van mijn moeder en daarna naar de hoopvolle gezichten van ons drieën. Hij bond in, zoals hij vaker deed wanneer mijn moeder echt een punt maakte. "Vooruit dan maar," mompelde hij, terwijl hij formeel zijn toestemming gaf. "Als jij denkt dat dat het beste is, Elly."

Nadat de laatste kopjes waren afgeruimd, en ze ingepakt hadden, liepen we met hen mee naar buiten. De rust op de oprit was een schril contrast met de hectiek van de afgelopen dagen. We zwaaiden ze uit tot de auto uit het zicht was verdwenen.

Eden slaakte een diepe zucht van verlichting en sloeg haar armen om ons heen. "Dank je, John. Dank je, Rian. Ik had niet gedacht dat het zo makkelijk zou gaan."

"De kracht van mams," lachte ik. "Maar ze heeft gelijk. Wij zijn de Roedel, en we blijven bij elkaar."

We liepen terug naar binnen, de villa in die nu echt als ons gezamenlijke thuis voelde. De zon scheen door de hoge ramen en de dag lag voor ons.

We gingen naar het zonovergoten terras. De lucht was nog fris, maar de sfeer was geladen met de plannen van de vorige nacht. Ik nam plaats tegenover haar, terwijl Eden naast me kwam zitten en mijn hand zocht.

"Rian," begon ik, terwijl ik haar recht aankeek, "we hebben gisternacht lang gepraat. Eden heeft een internationale groep vriendinnen uit Zwitserland van haar kostschool – Josephine, Maria en Nora en drie vrienden. Het is in wezen ook een roedel, precies zoals wij die hebben op de Maasdijk."

Rianne trok een wenkbrauw op en zette haar kopje langzaam neer. "Een internationale roedel? Hoe bedoel je dat precies?"

"Nou," legde ik uit, "ze delen dezelfde waarden als wij. Vrijheid, vertrouwen en er voor elkaar zijn. We willen hen ook bij de Roedel betrekken."

Rianne bleef even stil, haar blik dwalend over de uitgestrekte tuin van de villa. "Ja, maar John," zei ze toen met een zweem van twijfel in haar stem, "wordt de Roedel dan niet veel te groot? Dan komen er ineens zes personen extra bij. Verliezen we dan niet die hechte band die we nu hebben?"

Ik schudde mijn hoofd en boog me naar haar toe. "Rianne, luister. Die meiden wonen over de hele wereld. Ze vliegen constant, van hot naar her, alsof ze een Uber bestellen. Ze zullen er maar af en toe zijn. We kunnen ze zien als een subgroep. Als ze hier in de villa zijn, horen ze er helemaal bij en vieren we het leven samen. Maar als we met onze eigen club zijn, dan beschouwen we die groep – wij drieën, Tommie, Mark en de meiden – nog steeds als de harde kern."

Eden knikte instemmend. "Het verandert niets aan wat wij hebben, Rian. Het maakt de wereld alleen maar groter. En geloof me, als je ze ontmoet, begrijp je meteen waarom ze bij ons passen."

Rianne keek van mij naar Eden en weer terug. Langzaam verscheen er een glimlach op haar gezicht. "De Roedel van de Dijk gaat dus internationaal? Een soort 'Roedel 2.0'?"

"Precies," lachte ik, opgelucht dat ze het begreep. "De kern blijft de kern, maar de cirkel eromheen wordt een stuk interessanter."

Rianne leunde achterover en spreidde haar armen. "Nou, vooruit dan maar. Als ze net zo gek zijn als wij, dan kunnen ze er nog wel bij. Wanneer komen de eerste 'Ubers' deze kant op?"

"Misschien al heel snel," zei Eden mysterieus, terwijl er een ondeugende glinstering in haar ogen verscheen. Ze nam een slokje van haar koffie en keek over de rand van haar kopje naar ons, met een blik die verraadde dat ze meer wist dan ze op dat moment losliet.

Terwijl we daar in de warme zon zaten, keek Eden plotseling op haar telefoon en slaakte een zuchtje. "Oh ja, dat is waar ook," zei ze, terwijl ze haar haren in een snelle knot draaide. "Ik werd net gebeld door het kantoor van mijn vader in de stad. Ze willen even doorspreken hoe het nu verder moet sinds hij in de bak zit. Ik moet daar over een half uurtje zijn."

Ik knikte begrijpend. De zakelijke nasleep van de arrestatie van Mor was blijkbaar onvermijdelijk. "Oké," zei ik, "dan nemen Rianne en ik een lekkere duik in het zwembad."

Eden wierp een blik op de glinsterende waterspiegel van het buitenzwembad dat direct aan het terras grensde. "Oh, daar heb ik dan ook nog wel tien minuutjes tijd voor," zei ze met een ondeugende twinkeling in haar ogen.

We liepen naar de rand van het terras, waar de blauwe tegels de warmte van de zon vasthielden. Ik bleef even staan en krabde op mijn hoofd. "Ik bedacht me net iets... waar vinden we zwemkleding, Eden? We hebben niets bij ons."

Eden lachte kort en keek me uitdagend aan terwijl ze haar handen al naar de sluiting van haar rokje bracht. "Uhhh, zwemkleding? Die heb ik nooit aan als we privé zijn, John. Wist je dat ik dan, als de temperatuur dat toelaat bijna altijd bloot loop."

Ik grijnsde breed terug. Precies als op het strandje, dacht ik nog bij mezelf. De vrijheid van de dijk was nu definitief verplaatst naar dit luxe landgoed. Zonder aarzelen kleedden we ons alle drie uit op het zonovergoten terras. De kledingstukken belandden op een hoopje bij de ligbedden.

Ik nam een korte aanloop en ging er met een luidruchtig bommetje in. Het water spatte metershoog op en brak de serene rust van de villatuin. Terwijl ik proestend bovenkwam, zag ik de meiden aan de kant staan. Ze waren een stuk voorzichtiger; ze lieten zich langzaam via het trappetje in het water zakken, hun kin hoog houdend, overduidelijk bang om hun haar nat te maken.

Rianne liet een gilletje horen toen het koele water haar huid raakte. "John, je bent een idioot! Kijk uit met dat gespat!"

Eden gleed als een zeemeermin naast haar het water in, haar naakte schouders glanzend boven het oppervlak. Ze keek op de grote buitenklok die aan de muur van de villa hing. "Nog negen minuten," fluisterde ze, terwijl ze naar me toe peddelde.

Eden lachte en dreef met een soepele beweging naar me toe. Ze nam me stevig vast, haar natte huid glibberig tegen de mijne, en kuste me vol overgave terwijl het water om ons heen kolkte. Ik liet er geen gras over groeien en greep haar meteen bij haar tieten, wat haar natuurlijk weer dat bekende, gemaakte giecheltje ontlokte. Ik spartelde nog wat lekker na in het diepe, waarbij het opspattende water alle kanten op vloog.

"John! Wat doe je nu? Mijn haren!" riep ze uit, terwijl ze probeerde haar hoofd boven de waterspiegel te houden.

"Fuck die haren, lol maken toch?" dacht ik alleen maar. De speelsheid van de dijk zat nog veel te diep in mijn systeem om me nu druk te maken over een perfect kapsel. Ik zwom weer met krachtige slagen op haar af en trakteerde haar op nog een zoen, begeleid door een verliefde blik die haar even deed smelten. Maar zodra ze haar ogen sloot, greep ik mijn kans en duwde ik haar kopje onder.

Met een hoop bubbels verdween ze van de oppervlakte. Gillend en proestend kwam ze weer boven, haar blonde lokken nu zwaar en sluik langs haar gezicht hangend. "John! Tot nou!

Waarom deed je dat?" riep ze uit, terwijl ze het water uit haar ogen wreef.

"Nou, daar had ik gewoon zin in," grijnsde ik breed, terwijl ik alweer een meter verderop in het water lag.

Net toen ze een licht protest wilde uiten en een tegenaanval leek te beramen, wendde ik me af. Ik zwom met een paar snelle slagen recht op Rianne af, die het hele schouwspel vanaf de kant van het diepe lachend had gadegeslagen. Voordat ze weg kon duiken, greep ik haar bij haar schouders en kuste haar nu recht op haar snoet. De smaak van het zwembadwater mengde zich met de vertrouwde warmte van mijn zus, terwijl Eden achter ons nog steeds probeerde haar natte haar in bedwang te krijgen.

"Zo," zei ik, terwijl ik tussen hen in bleef watertrappelen. "Nu zijn we allemaal weer gelijk."

Eden keek op de klok, haar verontwaardiging maakte alweer plaats voor de haast van de afspraak. "Mijn haar is een ravage, bedankt John," lachte ze schuddebollend, terwijl ze naar het trappetje zwom. "Ik moet nu echt gaan, anders kom ik te laat op dat kantoor. Jullie redden je wel hè?"

Ze klom het bad uit, haar naakte lijf schitterend in de zon, en rende richting de schuifpui van de villa. Rianne en ik bleven achter in het rustige water.

"Wat ben jij een etter, John," zei Rianne lachend, terwijl ze met haar hand het opspattende water uit haar gezicht veegde. "Nu moet ze zich ook nog gaan föhnen ook." “Rianne, als föhnen haar grootste probleem was…” ik maakte de zin niet af. Rianne knikte begrijpend.

Ik gaf haar een brede grijns, nog nagenietend van de chaos die ik had veroorzaakt. Uitdagend zwom ze weer op me af en sloeg haar armen om mijn nek. "Wat ben jij een lief, stout broertje, lekker ding," fluisterde ze, terwijl de sfeer in het water in één klap omsloeg van speels naar broeierig. Ze kroop dicht tegen me aan in het lauwe water en kuste me langdurig, een kus die smaakte naar chloor en verboden verlangen.

"Oh, stoute Johnnie, wat voel ik daar tussen mijn benen?" vroeg ze plagend, terwijl ze haar bekken tegen het mijne drukte. Van die kus had ik een flinke stijve gekregen die nu hard tegen haar aan duwde. "Zal mammie daar even wat aan doen?"

Voor ik het wist, gleed haar hand onder water naar beneden en pakte ze hem stevig vast. Met een handig huppeltje tilde ze zichzelf iets op en drukte ze hem met één soepele beweging in haar kletsnatte kutje. "Johnnie wil neuken hè, zeker als de kat van huis is," fluisterde ze hees in mijn oor. Haar woorden maakten me ram geil en ik begon instinctief te stoten, terwijl we samen in het diepe gedeelte van het bad dreven.

"Ja, dat vindt mammie lekker, Sjonnie," kreunde ze, haar nagels in mijn schouders zettend om boven water te blijven. "Wil je mammie dadelijk volspuiten? Misschien krijgt Sjonnie daar dan nog een broertje bij over negen maanden."

Ik werd helemaal gek van haar woorden en het ritme van het water dat tegen ons aan klotste. "Ja, mammie wil graag geneukt worden, dat vindt mammie lekker," ging ze verder, haar stem overslaand van genot. "Eigenlijk vindt mammie dat het lekkerste van de hele wereld, als Sjonnie me lekker paalt. Ja Sjonnie, je doet het lekker, mammie wordt er helemaal blij van."

Haar heupen bewogen wild mee met de mijne. "Ga je ma...mie," ze begon nu heftig te kreunen, haar ademhaling werd schokkerig. "He...le...maal vol...spui...ten met... met... je warme..."

Op dat moment hield ik het ook niet meer. De spanning die de hele ochtend was opgebouwd, van het ontbijt tot de sprong in het bad, kwam tot een kookpunt. Ik voelde dat we beiden op het randje zaten en we rollebolden er samen overheen. Ik voelde hoe het water kleine golfjes maakte bij elke schokgolf die we bijna synchroon doorstonden. Het voelde als een dikke sproeier die een akker bevloeide, een krachtige ontlading die diep in haar binnendrong.

"…Sperma," zei ze nog zachtjes, bijna dromerig, terwijl de laatste trillingen door haar lichaam trokken. Haar hoofd viel slap op mijn schouder en we bleven zo even roerloos in het zwembad drijven, alleen gedragen door het water en elkaars uitgeputte lijven.

We stapten de trapjes van het zwembad op en het zonlicht droogde de parelende druppels op onze huid bijna direct op. Ik pakte een zachte handdoek en begon Rian teder af te drogen, waarbij ik elke welving van haar lichaam met zorg behandelde. Ze keek me aan met een blik die zo vol overgave en affectie was, dat het bijna een spiegelbeeld was van de verliefde blik die Eden me vlak daarvoor had geschonken. Het was die unieke mengeling van zus, minnares en bondgenoot die alleen zij kon uitstralen.

Nadat we weer enigszins toonbaar waren, liep ik naar de buitenbar onder het overstek van het terras. Ik griste twee ijskoude blikjes cola uit de koelkast en draaide me om. "Vangen!" riep ik, en ik gooide er eentje met een boogje naar haar toe.

Rian was duidelijk nog met haar gedachten bij onze vrijpartij in het water, want ze reageerde traag en onhandig. Het blikje schoot bijna langs haar heen, maar met een reflex die meer geluk dan wijsheid was, wist ze het ding ternauwernood op te vangen door haar arm ertegenaan te slaan en het ijskoude metaal stevig tegen haar linkerborst aan te drukken.

Ik barstte in lachen uit terwijl ze me verschrikt en met grote ogen aankeek; ze had het projectiel totaal niet zien aankomen. Eindelijk kreeg ze het blikje goed in haar hand, maar de kou had zijn werk al gedaan. Op de plek waar het blikje haar warme borst had geraakt, zat een vuurrode afdruk, en door het temperatuurverschil steeg er een dun, mysterieus kringeltje damp omhoog vanaf haar borst.

Ik stond er gefascineerd naar te kijken, gefixeerd op dat kleine pluimpje stoom dat uit haar tieten opsteeg. Toen ze eindelijk doorhad waar ik naar staarde en hoe belachelijk de situatie was, vlamde haar temperament weer op.

"Eikel!" riep ze uit, terwijl ze het blikje dreigend ophief alsof ze het recht naar mijn kop wilde slingeren. "Je had me wel kunnen raken! En het is ijskoud!"

Ze bedacht zich echter op het laatste moment, trok een gezicht en plofte neer op een van de luxe ligbedden. "Maak hem dan ten minste open voor me, nu je me toch bijna vermoord hebt."

Ik liep grijnzend naar haar toe en nam het blikje van haar over. Terwijl ik het lipje liet knallen, keek ik uit over de tuin van de villa. De rust was voor even terug, maar de plannen voor volgende week begonnen al vorm te krijgen in mijn hoofd.

We lagen daar zij aan zij op de loungebedden, de zon brandde loom op onze naakte lichamen terwijl de stilte van het landgoed alleen werd onderbroken door het verre ritselen van de bladeren. Rian lag bewegingloos, haar blik dromerig, alsof ze tussen waken en slapen was, gericht op de verre boomgrens van de villatuin, maar haar hand dwaalde als vanzelf naar mijn kruis. Ze pakte mijn slappe lul in haar vingers en begon er bijna onbewust mee te spelen, een nonchalante aanraking die des te meer effect had.

Terwijl zij verveeld naar het uitzicht bleef turen, voelde ik hoe hij 'spontaan' voller begon te raken. Alsof ze niets in de gaten had, gleed haar hand ritmisch over de zwellende huid tot hij weer volledig stijf was geworden. Ze wisselde nog steeds geen blik met me, maar haar strelingen werden gerichter. Ze begon me langzaam af te trekken, haar ogen nog steeds strak in de verte gericht, terwijl ik de hitte van haar handpalm voelde werken.

Ik hield mijn adem in, gefascineerd door de tegenstelling tussen haar afstandelijke blik en de deskundigheid van haar hand. Het bleef niet zonder resultaat; hij werd kneiterhard onder haar vingers. Ik keek haar aan, zoekend naar een reactie, maar ze hield haar gezicht in een plooi van totale onverschilligheid, alsof ze geen flauw idee had waar ze mee bezig was.

Een zacht gekreun ontsnapte aan mijn lippen toen de spanning het kookpunt bereikte. Rian gaf nog een paar stevige, doelgerichte halen en toen brak de dam. Mijn zaad stroomde loom uit mijn eikel en dreef als een warme lavastroom over haar hand.

Pas op dat moment draaide ze haar hoofd naar me toe. Ze trok een gemaakte verontwaardigde blik, haar wenkbrauwen licht opgetrokken. "Wat doe je nu, Sjonnie?" fluisterde ze met een gespeelde vermaning in haar stem. "Nu maak je mammie helemaal vies en moet mammie het helemaal poetsen. Stoute Sjonnie..."

Terwijl ze me indringend bleef aankijken, een blik waarin de geilheid en de spot om voorrang streden, bracht ze haar besmeurde hand langzaam naar haar mond. Ze hield haar ogen op de mijne gefixeerd terwijl ze alles heerlijk oplikte en met een hoorbaar geluid naar binnen zoog, totdat haar vingers weer helemaal schoon waren.

"Zo," zei ze, terwijl ze haar lippen aflikte en weer achterover in de kussens zonk. "Nu is mammie weer tevreden.

Een half uurtje later hoorden we het vertrouwde knisperen van banden op het grind. Eden kwam het terrein op fietsen, haar blonde haren wapperend in de wind, maar haar schouders hingen een beetje laag.

Eden stalde haar fiets en liep het terras op. Ze zag er vermoeid uit, haar ogen stonden dof en er zat een trekje van inspanning rond haar mond.

"Zware sessie gehad?" vroeg ik, terwijl ik een stap in haar richting deed.

"Ja," antwoordde ze kortaf, terwijl ze een hand door haar haren haalde. "Er dansen allemaal cijfertjes voor mijn ogen. Balansen, aandelen, bewind voering... mijn hoofd tolt ervan."

Ze bleef staan en liet haar blik langzaam over ons beiden glijden. Onze nog nagloeiende huid en de lome sfeer die om ons heen hing, spraken boekdelen. Er verscheen een flauwe glimlach op haar gezicht die langzaam breder werd.

"John," zei ze, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok. "Jullie zien eruit alsof jullie de halve stad bij elkaar geneukt hebben."

Ik grijnsde breed en voelde de vertrouwde ondeugendheid weer opborrelen. "De halve stad niet, alleen elkaar," grapte ik terug, waarbij ik een blik van verstandhouding met Rianne deelde.

Eden schudde lachend haar hoofd, de spanning van het kantoorbezoek vloeide zichtbaar uit haar weg. "Jezus, ik kan nog niet eens een uurtje weg of jullie liggen alweer te fucken. Had even op mij gewacht... ik kan eigenlijk ook wel een beurt gebruiken."

Ze keek naar beneden, naar mijn kruis dat zich nog steeds niet helemaal gewonnen gaf, maar aan mijn ietwat verontschuldigende en teleurgestelde blik zag ze dat de koek voor dit moment even op was. De dubbele ontlading van daarnet had zijn tol geëist.

"Oké, ik zie het al," lachte ze, terwijl ze een vriendschappelijk tikje tegen mijn schouder gaf. "Sjonnie is even leeggepompt door mammie."

Rianne giechelde en plofte weer op haar kussen. Eden zuchtte diep en keek naar de buitenbar. "Kom, we gaan even wat drinken op het terras. Dan leg ik het jullie uit. Er moet veel geregeld worden met de villa, en dat heeft direct invloed op ons feestje van volgende week."

“Feestje?” Vroeg ik. Ze vermeed mijn vraag.

We liepen naar de loungehoek en ik schonk voor iedereen iets kouds in. De zon begon langzaam te zakken, wat lange schaduwen over het gazon wierp, terwijl we ons klaarmaakten voor het zakelijke verslag van de middag.

Eden nam een flinke slok van haar ijskoude drinken en leunde diep achterover in de loungebank. De schaduwen op het terras werden langer, maar de hitte van haar verhaal bracht een heel nieuwe spanning met zich mee.

"Nou, toen ik binnenkwam bij het kantoor," begon ze, haar stem nog vol verbazing, "viel ik van de ene verbazing in de andere. Pap hield me altijd ver van zijn zakenrijk, ik mocht vroeger nooit op kantoor komen. Maar zodra de deur openging, vloog Suus me gelijk om de nek. Ze begon meteen te vertellen hoe verschrikkelijk ze het vond voor mijn vader, dat ze hem zo ontzettend miste en..." Eden viel even stil en staarde over het zwembad. "Toen hield ze zich pas in."

Ik keek Eden vragend aan. "Suus? Wie is Suus?"

"Zijn secretaresse, of ja, officieel de manager," legde Eden uit. "Maar John, Suus is een ongelooflijk aantrekkelijke vrouw. Eigenlijk is ze gewoon bijzonder knap te noemen. Ze heeft een sexy uitstraling en ze gedraagt zich ook een beetje zo. Ik schat haar eind twintig. Zij heeft de leiding daar."

Eden boog zich wat verder naar voren, haar stem werd zachter. "Ik durf er vergif op in te nemen dat mijn vader een intieme relatie met haar had en haar vele malen geneukt heeft. Ik weet het niet zeker en ik heb geen hard bewijs, maar in alles schreeuwde haar hele houding dat zij eigenlijk de achtergebleven weduwe is. De manier waarop ze over hem sprak, de pijn in haar ogen... het was te persoonlijk voor een zakelijke relatie."

Rianne trok een wenkbrauw op. "Eind twintig? Dus je vader hield er wel van om de bloemetjes buiten te zetten op kantoor?"

"Dat is nog niet alles," ging Eden verder, terwijl ze ons om de beurt aankeek. "Ze zitten daar met z’n vijven. Vijf bloedmooie vrouwen die het hele bedrijf eigenlijk dagelijks leiden. En ik zweer het je: het zijn stuk voor stuk spetters. Er werkt geen enkele man. Mijn vader kwam daar blijkbaar alleen maar langs om de winsten te incasseren die ze die dag gemaakt hadden... en waarschijnlijk om de rest van de tijd tussen de lakens door te brengen met wie er dan ook aan de beurt was."

Ik moest even slikken. Het beeld van de kille zakenman Mor verschoof naar dat van een man die zijn eigen 'Roedel' op kantoor had gecreëerd, omringd door vrouwelijk schoon en bakken met geld.

"Die vijf vrouwen runnen de hele toko nu," zei Eden. "Ze hebben me alles laten zien. De winsten zijn gigantisch, John. Ondanks dat pap vastzit, draait de geldmachine gewoon door. Maar de sfeer daar... het was geladen. Ze keken me aan alsof ik de erfgename van hun gezamenlijke minnaar was."

Rianne begon te grijnzen. "Vijf spetters op een kantoor die alleen maar winst maken en de baas missen? Dat klinkt als een heel ander soort Roedel dan de onze, maar de principes lijken verdacht veel op elkaar. Dat wordt de derde roedel vandaag."

Eden knikte langzaam. "Precies. Suus heeft ons uitgenodigd om volgende week, voor mijn achttiende verjaardag, met hen te gaan lunchen. Ze willen 'de banden aanhalen'. Ik weet niet of ik ze moet vertrouwen of dat ze me als een bedreiging zien voor hun positie."

Ik keek naar Eden en toen naar Rianne. "Ah, dat bedoelde je met dat feestje. Misschien moeten we ze gewoon uitnodigen voor dat feest," opperde ik met een ondeugende grijns. "Als ze toch zulke spetters zijn, passen ze perfect in de villa."

Eden leunde nog wat dieper in de kussens en een kleine, triomfantelijke glimlach verscheen op haar lippen. "Ja, misschien moesten we dat inderdaad maar gewoon doen," zei ze, terwijl ze naar de ondergaande zon staarde. "Als ze toch al een eigen officeroedel vormen, passen ze er vast wel tussen."

Ze zweeg even en haar blik werd serieuzer. "Maar nu komt het belangrijkste. De fiscus heeft voorlopig beslag gelegd op al zijn officiële vermogen. Daar kunnen ze op dit moment dus met geen vinger aan komen. Alles zit potdicht. Maar," ze hief haar vinger op, "pap was natuurlijk niet gek. Hij heeft blijkbaar genoeg zwart geld achter de hand om het bedrijf voorlopig gewoon voort te zetten zonder dat iemand er last van heeft. De salarissen van de meiden en alle kosten zijn gedekt."

Ik voelde een lichte steek van bezorgdheid. We zaten hier wel in die schitterende villa, maar als de bankrekeningen bevroren waren, was de luxe ook maar een lege huls.

Eden begon zachtjes te lachen, een helder geluid dat de laatste restjes spanning uit de lucht haalde. Ze keek me aan alsof ik een schattige opmerking had gemaakt. "John, je hoeft je echt nergens zorgen over te maken. Pap heeft blijkbaar jaren geleden al tien miljoen op mijn naam geïnvesteerd. Dat geld staat volledig los van zijn eigen zaken. En het mooiste? Dat vermogen levert twintig procent rendement op. Dat is twee miljoen per jaar, alleen al aan rente en winst, en dat is alleen maar mijn eigen legale aandeel. Dat is meer dan genoeg voor ons allemaal."

Rianne slaakte een diepe zucht en liet haar hoofd achterover vallen. "Twee miljoen per jaar... John, we hoeven nooit meer een krantenwijk te lopen."

"Dat is nog niet alles," ging Eden verder, haar ogen glinsterden nu van opwinding. "Buiten dat geld om kunnen we gewoon gebruik blijven maken van al zijn speeltjes. De boot ligt klaar, de privéjet staat op de rol en de villa in Zuid-Frankrijk is ook gewoon voor ons beschikbaar. De fiscus heeft daar geen grip op gekregen omdat het via ingewikkelde constructies in het buitenland loopt."

Ik staarde haar sprakeloos aan. De wereld van de Maasdijk en de chantage van Jonas leek nu definitief een eeuwigheid geleden. We waren niet alleen vrij, we waren schatrijk en de wereld lag letterlijk aan onze voeten.

"Dus," zei ik, terwijl ik mijn glas ophief naar de twee mooiste meiden die ik me kon wensen, "het feestje van volgende week kan dus nog wel ietsje groter worden dan we dachten?"

Eden nam een diepe teug van haar drankje en keek ons indringend aan. De zakelijke toon van zojuist maakte plaats voor een blik van iemand die besefte dat ze de sleutels van een koninkrijk in handen had gekregen.

"Ja, dat feestje gaat er zeker komen," zei ze vastberaden, "maar er staat me eerst nog een taak te wachten. Ik heb hier een heel landgoed te runnen. Deze week gaat Suus dat nog doen, maar volgende week, als ik achttien word, ben ik wettelijk volwassen en kan ik zelf beslissingen nemen. Suus wil me daarbij natuurlijk wel bijstaan, maar de verantwoordelijkheid ligt bij mij."

Ik keek om me heen naar de immense tuin en de rietgedekte daken. "Dat is nogal wat, Eden. Hoe ga je dat in je eentje doen?"

"Niet in mijn eentje," antwoordde ze. "Ik moet dadelijk Floris bellen, onze butler. Hij regelt samen met zijn vrouw, de huishoudster, de lopende zaken. Zij staan aan het hoofd van het personeel dat de afgelopen dagen op non-actief was gesteld vanwege de hele situatie met de politie en het safehouse."

"Over hoeveel man personeel gaat het dan eigenlijk?" vroeg ik, verbaasd over de schaal van het geheel.

Eden lachte even kort. "Ja, daar was ik zelf ook verrast over. Ik kende eigenlijk alleen Floris, onze butler, housekeeper en manager, en zijn vrouw Christina – of Chris, mijn tweede moeder, zoals we haar altijd noemden goed. Ik ken hen al vanaf mijn geboorte; zij regelden altijd alles voor ons. Maar het blijkt dat we maar liefst negen werknemers op de loonlijst hebben staan voor dit landgoed alleen. Die mensen liepen hier vroeger ook al, maar ik realiseerde me eigenlijk helemaal niet dat dat personeel was. Ze waren er gewoon."

Rianne floot zachtjes tussen haar tanden door. "Negen man?"

"Ja," knikte Eden. "Twee fulltime tuinlieden, Geert en Jos, drie interieurverzorgsters die ook als kamermeisjes fungeren, Yuki, Lobke en Mirjam, een klusjesman – oftewel facilitair manager zoals dat tegenwoordig heet, dat is Joep – en een chauffeur, Joshua. En dan huren ze ook nog externe bedrijven in voor het zwembadonderhoud en extra assistentie in de tuinen en het park. De crew voor het jacht bestaat uit drie personen die op de loonlijst van het bedrijf staan, net als de bemanning voor de privéjet. En dan heb je nog de staf in Frankrijk, maar dat zijn maar twee vaste medewerkers."

Ik probeerde het allemaal te bevatten. De Roedel was gewend aan een strandje tussen de kribben en een oude schuur, en nu zaten we in een operatie die een klein dorp kon bevoorraden.

"Ik moet ze vanavond nog allemaal bij elkaar roepen," vervolgde Eden, terwijl ze op haar horloge keek. "Ik wil ons officieel introduceren en hen geruststellen dat hun banen veilig zijn. Vanaf morgen kunnen ze dan weer gewoon aan het werk. Ik heb Floris al gebeld; hij komt over een uurtje al hierheen met Chris. Ze hebben een eigen huisje, maar ook een appartement hier in het souterrain van de villa. Floris gaat de bijeenkomst organiseren en Chris komt vanavond voor ons koken. Vanaf morgen is de machine weer volledig in bedrijf."

De sfeer op het terras veranderde. Het was niet langer alleen maar vakantie en seks; er was een nieuwe hiërarchie ontstaan. Eden was niet langer alleen het meisje van de kostschool, ze was de vrouw van het huis.

"John, Rian," zei ze, terwijl ze opstond, "ik wil dat jullie naast me staan vanavond als het personeel komt. Jullie horen hier nu ook. Jullie zijn de nieuwe bewoners van de villa."

Precies een uur later hoorden we het vertrouwde, gedempte geluid op het grind.

Daar liepen ze het terras op: Floris en Chris. Floris droeg een donkerblauw pak dat ondanks de hitte perfect leek te zitten, zijn houding kaarsrecht, zijn gezicht een masker van professionele kalmte. Naast hem liep Chris, een vitale vrouw met een vriendelijke maar besliste oogopslag, gekleed in een smetteloos wit katoenen jasje.

Eden stond op en liep hen tegemoet. "Floris, Chris, die ze nog even omhelsde. Wat fijn dat jullie er zijn."

Floris boog zijn hoofd heel licht, een gebaar van diep respect. "Juffrouw Eden. Het is een opluchting u in goede gezondheid in de villa terug te zien. We hebben de instructies van mevrouw Suus ontvangen." Hij wierp een korte, taxerende blik op mij en Rianne, we zaten nog steeds in ons blootje op de loungebedden. Zijn gezicht vertrok geen spier, maar ik zag een vonkje herkenning in zijn ogen; hij wist drommels goed wie de 'vrienden van de dijk' waren.

"Dit zijn John en Rianne," zei Eden formeel. "Zij horen bij mij. Zij zijn vanaf nu medebewoners van de villa."

Chris glimlachte warm naar ons. "Welkom. Ik zal direct de keuken in gaan om de voorbereidingen voor het diner te treffen. Ik begreep dat er vanavond een bijeenkomst is?"

"Inderdaad," knikte Eden. "Floris, heb je het personeel kunnen bereiken?"

"Iedereen is onderweg, juffrouw," antwoordde Floris terwijl hij op zijn zilveren horloge keek. "De tuinlieden, de dames van de huishouding, de chauffeur en de facilitair manager zullen zich over een half uur verzamelen in de grote ontvangsthal. Ik heb hen meegedeeld dat u een belangrijke mededeling heeft omtrent de voortgang van het landgoed."

"Heel goed," zei Eden. Ze draaide zich naar ons om. "John, Rian... we hebben dertig minuten om ons toonbaar te maken. We kunnen daar niet in onze handdoek verschijnen als we indruk willen maken op negen man personeel die zich afvragen wie hun nieuwe broodheren zijn."

Rianne sprong overeind, de uitdaging in haar ogen was terug. "Reken maar dat we indruk gaan maken."

We liepen naar binnen, terwijl Chris al richting de professionele keuken in het souterrain verdween en Floris de hal in gereedheid bracht. Het voelde onwerkelijk; de jongen en het meisje van de dijk stonden op het punt om de staf van een miljoenenlandgoed toe te spreken.

We stoven de trap op, de adrenaline gierde door onze lijven. Dit was geen safehouse meer, dit was ons paleis en we stonden op het punt de troon te bestijgen. Rianne dook Edens gigantische inloopkast in, vastbesloten om iets te vinden dat autoriteit uitstraalde, maar met een onmiskenbaar scherp randje.

"Als we indruk willen maken," riep ze vanuit de diepte van de kast, "dan doen we het goed. Geen tuttige pakjes, John. We laten zien wie de baas is."

Twintig minuten later stonden we voor de kamerhoge spiegel in de master bedroom. Rianne had zichzelf in een bloedrood, zijden slipdress gehesen dat gevaarlijk laag uitgesneden was en haar vormen accentueerde alsof het voor haar gemaakt was. Ze maakte het af met een paar torenhoge zwarte hakken en een zware, gouden ketting die ze in Edens sieradenkist had gevonden. Haar blik was roofzuchtig, de blik van de regisseur die wist dat ze de show ging stelen.

Eden zag eruit als een ijskoningin die zojuist haar koninkrijk had opgeëist. Ze droeg een strakke, zwarte kokerrok met een split tot halverwege haar dij en een flinterdunne, witte blouse waarvan ze de bovenste drie knoopjes open had gelaten. Haar blonde haren waren in een strakke knot gedraaid, wat haar jukbeenderen en lippen nog scherper deed uitkomen. Ze straalde pure, koele klasse uit, maar de manier waarop de stof om haar lichaam sloot, liet niets aan de verbeelding over.

Ikzelf had een zwarte designerjeans aangetrokken met een strak, antracietgrijs overhemd waarvan ik de mouwen had opgerold, mijn spieren nog gespannen van de middag in het zwembad. Ik stond tussen hen in, de 'pook' van de Roedel, klaar om mijn plek naast de koninginnen in te nemen.

"Klaar?" vroeg Eden, haar stem kalm maar met een ondertoon van staal.

We liepen de brede, marmeren trap af. Beneden in de immense ontvangsthal, onder de fonkelende kristallen kroonluchter, stond het personeel in een halve cirkel opgesteld. Floris stond aan de zijkant, zijn handen op zijn rug, zijn gezicht onbeweeglijk.

Toen we de laatste treden afdaalden, voelde ik hoe negen paar ogen op ons gericht waren. Er ging een schokgolf door de groep. Ze hadden waarschijnlijk een timide, rouwende tiener verwacht, maar ze kregen een trio dat straalde van seksualiteit, macht en absolute zelfverzekerdheid.

Mijn blik dwaalde langs de rij. De twee tuinlieden, met hun verweerde, maar knappe gezichten, keken met open mond naar Riannes rode jurk. De chauffeur, Joshua, een man van middelbare leeftijd in een strak uniform, verschoof ongemakkelijk zijn gewicht.

Maar toen viel mijn oog op de drie interieurverzorgsters, of 'kamermeisjes' zoals Eden ze noemde. Ik slikte even slikken. Ze stonden daar, heel onbevangen, in een uniform dat allesbehalve standaard was. Het waren flinterdunne, zwarte jurkjes met witte schortjes, maar de stof was zo doorschijnend dat ik de contouren van hun lichamen erdoorheen zag. En erger nog: toen eentje van hen een stap verzette, zag ik de onmiskenbare lijnen van sexy zwarte lingerie, inclusief kanten randjes en jarretels, die onder het jurkje vandaan kwamen. Het uniform was duidelijk ontworpen door Mor zelf, een man die van wanten wist en blijkbaar ook op het landgoed zijn eigen 'clubje' in sexy kleding wilde hebben.

De drie meiden, niet veel ouder dan achttien, stuk voor stuk knap en onbevangen, keken ons niet met ontzag aan, maar met een blik van verstandhouding. Ze zagen Riannes rode jurk en mijn strakke overhemd, en ze wisten drommels goed wat voor vlees ze in de kuip hadden.

Floris deed een stap naar voren. "Juffrouw Eden. Het voltallige personeel van de villa is aanwezig."

Eden kwam naar voren, haar hakken klakten op het marmer. Ze keek de groep rond, haar blik koel en beheerst.

"Dank je, Floris," begon ze, haar stem droeg moeiteloos door de hal. "Ik heb jullie hierheen geroepen omdat er veel veranderd is. Zoals jullie weten, is mijn vader, meneer Mor, voorlopig niet aanwezig. Maar dat betekent niet dat de villa stilvalt. Integendeel."

Ze legde een hand op mijn schouder en toen op die van Rianne. "John en Rianne zijn vanaf nu medebewoners van de villa. Zij horen bij mij. Hun woord is mijn woord. Wij zijn de nieuwe leiding van dit landgoed."

Er viel een zware stilte. Ik zag de facilitair manager, een man met een klusjesman-uitstraling, een blik wisselen met de chauffeur. De drie jonge kamermeisjes bleven ons echter onverstoorbaar aankijken, hun blik uitdagend en wetend.

"Vanaf morgen kan iedereen weer aan het werk," vervolgde Eden. "De tuinlieden, de huishouding, de chauffeur, de facilitair manager. De crew voor het jacht en de jet blijven stand-by. De salarissen worden gewoon doorbetaald, daar hoeven jullie je geen zorgen over te maken. Suus, op kantoor, regelt de financiële zaken, maar de operationele beslissingen worden hier genomen, door ons drieën." Er ging een zucht van verlichting door het gezelschap.

Ze zweeg even en liet haar blik nog één keer langs de groep gaan, waarbij ze de drie sexy kamermeisjes een fractie van een seconde langer aankeek.

"Wij verwachten absolute loyaliteit en discretie," zei ze, haar stem kouder nu. "Wat er in deze villa gebeurt, blijft in deze villa, zoals in jullie contracten vermeld staat. Zijn er nog vragen?"

De stilte bleef, maar de sfeer in de hal was veranderd. Ze wisten nu dat de 'vrienden' van Eden geen onschuldige tieners waren, maar de nieuwe bewoners van een fort dat zijn eigen wetten begon te schrijven. De drie kamermeisjes glimlachten flauw, alsof ze wisten dat hun speciale uniformen nog vaak gebruikt zouden worden.

Zodra de laatste woorden van Eden nagalmden in de marmeren hal, verscheen Chris als een geruisloze schim uit de richting van de keuken. Ze droeg een zilveren dienblad dat zwaar was van de kristallen flûtes, met parelende champagne die schitterde onder het licht van de kroonluchter.

Het personeel nam aarzelend, maar met een blik van groeiende verstandhouding, elk een glas aan. Zelfs de drie interieurverzorgsters, wier sexy uniformen in het felle licht nog gewaagder leken, pakten hun glas met een verleidelijke glimlach. Ik voelde de blikken van de mannen in de groep branden op Riannes rode jurk en de uitdagende houding van Eden, maar ik stapte naar voren om de regie te pakken.

Ik hief mijn glas hoog in de lucht, mijn spieren strak onder mijn overhemd. "Luister allemaal," begon ik, terwijl ik de kring rondkeek. "We hebben een zware tijd achter de rug, maar vanaf vandaag waait er een nieuwe wind door deze villa. We gaan er weer een levendige boel van maken, en ik beloof jullie dat we plezierig en met respect met elkaar om zullen gaan. Op de toekomst, op deze plek, en bovenal..." ik keek Eden diep in haar ogen, "...een hoeraatje voor juffrouw Eden!"

"Hoera! Hoera! Hoera!"

De driewerf hoera steeg luidkeels op vanuit de groep en galmde tegen de hoge plafonds. De spanning die er bij binnenkomst hing, was op slag gebroken. De tuinlieden proostten luidruchtig en de drie kamermeisjes dronken hun glas in één teug leeg, terwijl hun ogen ondeugend over de rand van het kristal naar mij flitsten.

Floris knikte goedkeurend, terwijl hij zelf ook een discreet slokje nam. De sfeer was nu officieel gezet: dit was geen kille werkplek meer, dit was het domein van ons, waar de regels van de buitenwereld niet langer golden.

"Dank jullie wel," zei Eden met een stralende lach, terwijl ze haar glas tegen dat van mij en Rianne liet klinken. "Geniet van jullie drankje, en dan zien we jullie morgenochtend fris en fruitig weer aan het werk. Floris, jij blijft toch?"

Terwijl het personeel langzaam uiteenging, druk pratend over de nieuwe wind die er waaide, bleven wij met z'n drieën en Floris achter in de hal. De avond begon pas net, en de geur van de champagne mengde zich met de heerlijke aroma's die vanuit Chris' keuken kwamen bovendrijven.

We begaven ons naar de eetkamer, een vertrek dat eerder deed denken aan een ridderzaal dan aan een gewone kamer. In het midden stond een gigantische tafel van donker eikenhout, zo lang dat er met gemak veertig mensen aan konden aanzitten. De kristallen kroonluchters erboven wierpen een warm, flikkerend licht op het zilveren bestek en de fijn geslepen glazen. Wij namen gedrieën plaats aan het uiterste hoekje, dicht bij elkaar, terwijl Floris en Chris met geruisloze precisie de eerste amuses en een kristalheldere wijn serveerden.

Eden keek op van haar glas en zocht de ogen van de twee vertrouwelingen die haar al haar hele leven kenden. "Wat fijn dat jullie er nog zijn," zei ze zacht, haar stem trillend van oprechte dankbaarheid. "Ik zou echt niet weten hoe ik hier moest wonen zonder jullie."

Floris hield de fles wijn behoedzaam vast en boog zijn hoofd in een formeel, maar teder gebaar. "Dat genoegen is geheel wederzijds, juffrouw Eden," antwoordde hij met zijn sonore stem. "We waren heel blij toen u ons belde vanmiddag, want we waren de afgelopen week erg ongerust. Toen de berichten over de situatie met uw vader stukje bij beetje binnenkwamen, waren we niet zeker meer van onze toekomst. Ons leven ligt hier; wat moesten we beginnen zonder dit huis?"

Chris, die de schaaltjes met verfijnde hapjes neerzette, knikte heftig. Waar Floris de professionele afstand bewaarde, was zij duidelijk het moederfiguur in de villa. Ze legde even een warme hand op de schouder van Eden. "Gelukkig heeft je terugkeer veel goedgemaakt," vulde ze aan, haar ogen vochtig. "We kunnen ons nu weer met een gerust hart en met dezelfde passie wijden aan onze familie, ondanks dat wij je vader natuurlijk ook missen."

Het bleef even volkomen stil in de immense ruimte. Er viel een sluier van gedeelde geschiedenis en loyaliteit over de tafel. Eden, Chris en Floris keken elkaar intens aan, een driehoek van diep vertrouwen die de jaren van afwezigheid en de recente stormen in één klap leek te overbruggen. In hun glanzende ogen zag ik de rauwe emoties van opluchting en onvoorwaardelijke trouw weerspiegeld. Dit was meer dan personeel; dit was het fundament van haar bestaan.

De rust in de eetkamer werd plotseling verbroken door de scherpe, elektronische trilling van Edens telefoon op het gepolijste hout. Eden keek naar het scherm en haar gezicht verstrakte in een masker van koelbloedigheid.

"Het is mijn moeder," zei ze kortaf tegen ons. Ze aarzelde geen moment en drukte op de luidspreker, terwijl ze de telefoon in het midden van de tafel legde zodat Rian en ik alles konden horen.

"Met Eden," zei ze, haar stem zakelijk en ontdaan van elke emotie.

"Eden? Ben je dat echt? Kind, ik heb de nieuwsberichten gevolgd... die verschrikkelijke koppen over je vader en dat safehouse. Ik heb me, geloof het of niet, toch wel een beetje zorgen

gemaakt." De stem aan de andere kant van de lijn klonk hees en een tikkeltje gehaast, alsof ze het gesprek ergens tussen twee afspraken door voerde.

Eden trok een wenkbrauw op en keek naar Chris, die met een veelzeggende blik in haar ogen bleef staan. De herinneringen aan haar jeugd flitsten door haar hoofd: een moeder die nooit thuis was, altijd onderweg naar het volgende feestje of de volgende man, totdat ze uiteindelijk bij Bas bleef hangen.

"Dat is voor het eerst, mam," antwoordde Eden scherp. "Ik wist niet dat je de krant nog las tussen het winkelen en de cocktailparty's door."

"Doe niet zo onaardig, Eden. Bas en ik zitten hier in de serre en we vroegen ons af of je nog wel genoeg middelen hebt. Nu Mor... nou ja, nu hij achter de tralies zit, is het vermogen vast bevroren. Heb je wel wat te eten?"

Eden lachte kort, een koud en vreugdeloos geluid. "Maak je geen zorgen om mij. Ik zit op dit moment aan een gigantische tafel in de villa, en Chris heeft net de amuses geserveerd. Ik kom niets tekort."

"Oh, Chris is er dus nog steeds? Die trouwe ziel," klonk het neerbuigend uit de telefoon. "Nou ja, als alles goed is, dan weet ik genoeg. Bas wil naar de tennisclub en ik moet me nog omkleden. We bellen binnenkort wel een keer, schatje. Dag hoor!"

De verbinding werd verbroken met een droge klik. De stilte die volgde was zwaarder dan daarvoor. Eden staarde naar het zwarte scherm van haar telefoon. Ze dacht aan hoe Chris haar had getroost als ze als klein meisje huilend in bed lag, terwijl de auto van haar moeder de oprit afreed voor weer een wilde nacht weg.

Eden keek op, haar ogen glansden nog van de ingehouden emotie toen ze ons aankeek. "Zo," zei ze met een wrange glimlach, "nu weten jullie ook hoe de verhoudingen liggen in ons gezin. Mijn moeder zit liever veilig in haar serre met Bas dan dat ze hier poolshoogte komt nemen."

Ze wendde haar blik naar Chris en Floris, die nog steeds onbeweeglijk bij de tafel stonden. "Gelukkig heb ik mijn echte familie hier."

Chris slikte een brok weg en knikte alleen maar, terwijl Floris met een bijna onzichtbare beweging de volgende gang aankondigde, alsof hij met dat gebaar de nare smaak van het telefoontje wilde wegwassen.

De rest van het diner liet de herinnering aan de smakeloze kant-en-klaarmaaltijden van de afgelopen dagen in het safehouse volledig verdampen. Chris had zichzelf weer eens overtroffen; het was alsof ze met elk gerecht een stukje van onze ziel genas. Ze leek precies te weten waar we behoefte aan hadden: verfijning, warmte en overvloed. De wijn vloeide rijkelijk, fles na fles werd door Floris met een onverstoorbare precisie ontkurkt, en bij elke slok voelde ik de laatste restjes spanning uit mijn lijf wegtrekken.

Tegen de tijd dat we bij het dessert aanbelandden — een 'hemelse modder' die de naam 'mousse au chocolat' eigenlijk tekortdeed, zo diep van smaak en rijkelijk voorzien van pure Belgische chocolade, eieren en vers geklopte slagroom — was de sfeer aan de enorme tafel uitgelaten. We lachten om herinneringen aan de dijk, maar de alcohol had mijn wereld inmiddels veranderd in een warme, wollige deken.

Toen de laatste lepel chocolade was verdwenen, wilde ik daadkrachtig opstaan. "Zo," begon ik, terwijl ik mijn handen op de tafelrand plantte, "tijd om de boel eens..."

Maar de rest van de zin stierf weg in een verbaasde kreet. Zodra ik mijn gewicht op mijn benen zette, leek de marmeren vloer onder me weg te zakken als drijfzand. Mijn evenwichtsorgaan gaf er resoluut de brui aan en ik viel net zo hard weer terug in de zachte kussens van mijn stoel. De kamer begon langzaam om zijn as te draaien en de gezichten van Eden en Rianne leken plotseling dubbel voor mijn ogen te dansen.

Ik was dronken, en niet een klein beetje ook. De combinatie van de adrenaline van de middag, het gebrek aan echte slaap en de zware, dure wijnen van Mor hadden me volledig gevloerd.

"Oeps," mompelde ik, terwijl ik naar mijn glas staarde dat op de een of andere manier nu drie keer zo groot leek.

Rianne barstte in lachen uit, haar eigen wangen rood van de wijn. "Kijk hem nou, onze grote leider. Hij kan de maffia aan, maar een paar glazen Bourgogne zijn hem te machtig."

Eden glimlachte teder, hoewel ook haar ogen glinsterden van de alcohol. Ze wenkte Floris, die als een geruisloze schim naderbij kwam. "Floris, ik denk dat meneer John hulp nodig heeft om boven te komen. De 'pook' is een beetje doorgebogen."

Ik probeerde nogmaals op te staan, maar mijn benen voelden aan als gekookte spaghetti. Floris was echter al aan mijn zijde. Met een kracht die je niet achter zijn slanke postuur zou zoeken, greep hij me onder mijn oksel.

"Staat u mij toe, meneer John," zei hij met diezelfde onverstoorbare, formele toon, alsof het de normaalste zaak van de wereld was om een laveloze tiener de trap op te hijsen. "De trap in deze villa kan na het diner verraderlijk steil zijn."

Floris had me blijkbaar met de precisie van een chirurg naar boven gekregen. Terwijl ik al lang en breed in dromenland vertoefde, had hij me vakkundig uitgekleed en onder de zijden lakens geschoven. De rest van de nacht was een zwart gat, gevuld met vage beelden en vreemde geluiden.

De volgende morgen opende ik zwaar mijn ogen. Het felle zonlicht sneed door de kamer, maar dat was niet wat mijn aandacht trok. Ik keek recht in de ogen van Eden. en direct daarnaast indie van Rianne. Ze lagen aan weerszijden van me, steunend op hun ellebogen, en keken me allebei met een mysterieuze, bijna ondeugende blik aan.

"Goeiemorgen. waar ben ik?" bracht ik moeizaam uit. Mijn tong voelde aan als een leren lap en de wereld om me heen moest zich nog even in de juiste plooi vouwen.

De meiden hadden pret voor tien. Ze zagen me worstelen met de realiteit en barstten tegelijkertijd in lachen uit, een geluid dat pijnlijk weergalmde in mijn bonzende hoofd. Ik keek ze verdwaasd aan, mijn herinnering stoppend bij de mousse au chocolat.

"Hoe kom ik hier?" vroeg ik krakerig. "Hebben we... hebben we nog... ?" Verder kwam ik niet, want mijn geheugen liet me volledig in de steek.

"Ja, John," zei Eden met een spottende twinkeling in haar ogen, terwijl ze een natte lok uit mijn voorzichtige gezicht streek. "We hebben ons kostelijk geamuseerd met jou vannacht. Hoewel er eerlijk gezegd niet veel meer in zat dan een hele lekkere pijpbeurt terwijl je half lag te snurken. Je was diep weg, maar je lul dacht daar blijkbaar anders over."

Rianne giechelde en knikte instemmend. "Je had de meest wilde verhalen in je slaap, broertje. Je brabbelde over wolven die de dijk bewaakten en over een fietsongeluk waarbij je blijkbaar gered moest worden door een roedel zeemeerminnen. Het was een heel theaterstuk."

Ik voelde de hitte naar mijn wangen stijgen. "Heb ik dat echt gezegd?"

"En meer," plaagde Rianne, terwijl ze haar hand ondeugend over het laken liet glijden. "Maar maak je niet druk, de 'pook' deed zijn werk op de automatische piloot. Je hebt ons in ieder geval goed vermaakt voordat je definitief in coma raakte."

Eden boog zich voorover en gaf me een zachte kus op mijn voorhoofd, die naar munt en luxe rook. "Maar nu is het tijd om wakker te worden, kampioen. Floris heeft het ontbijt beneden al klaarstaan en Chris is alweer druk in de weer. We hebben vandaag veel te doen: de voorbereidingen voor het feest beginnen nu echt, en de eerste gastenlijsten moeten worden doorgenomen."

Ik zuchtte diep en liet me weer even in de kussens zakken. De luxe van de villa, de rijkdom van Mor, en de twee mooiste meiden van de wereld in mijn bed... De kater was een kleine prijs die ik graag betaalde voor dit leven, Maar ik besloot toch om de alcohol in de toekomst tot een minimum te beperken…

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Chantage, Dochter, Droom, Klusjesman, Moeder, Naakt, Oraal, Pijpen, Pik, Plagen, Politie, Psychologie, Secretaresse, Spuiten, Strand, Tuinman, Vader, Vakantie, Verleiden, Verzoek, Vingeren, Vrienden, Vriendinnen, Werk, Zee, Ziekenhuis, Zolder, Zomer, Zoon, Zus, Zwemmen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!