Het Slaapfeestje - 19

Na het stevige ontbijt van Chris voelde ik de energie weer door mijn lijf stromen. De zware wijn van de vorige avond was bijna verdampt, maar mijn spieren voelden stram; ik moest in beweging komen. Terwijl Eden en Rianne zich met een serieuze blik over de gastenlijst bogen en namen als Josephine en Maria begonnen te droppen, glipte ik de enorme garage in.

Het was daar een klein museum van rijkdom. Naast de glimmende bolides van Mor vond ik de fiets van Eden, een strak model dat eruitzag alsof het sneller ging dan het licht. Maar mijn oog viel op iets anders: in een hoek stonden twee nauwelijks gebruikte elektrische scooters stof te happen. Ik streek over het stuur en voelde een steek van ongeduld. Ik hoopte dat ik gauw zestien werd; dan kon ik die dingen eindelijk legaal de weg op jagen zonder over mijn schouder te hoeven kijken.

Ik pakte de fiets en reed het grindpad af, de poort uit. Mijn instinct als 'pook' van de Roedel nam het over: ik wilde altijd weten waar ik was en hoe de omgeving eruitzag. Je kon nooit weten wanneer die kennis van pas kwam, zeker niet na alles wat we met Jonas en Max hadden meegemaakt. Veiligheid zat in de details van de kaart in je hoofd.

Ik wist dat we hier strategisch zaten; tien minuten trappen en ik stond op school, een schril contrast met de drie kwartier zwoegen tegen de wind in vanaf ons dorp aan de Maas.

Eerst verkende ik de wijk zelf. Het was een aaneenschakeling van rijkdom: enorme villa's met strakke gazons en moderne bungalows met glazen puien die schreeuwden om privacy. Hoewel er indrukwekkende panden tussen zaten, kon er niet eentje tippen aan de rietgedekte trots van Eden. We bevonden ons overduidelijk in de aller chicste buurt van de stad, een plek waar de politie waarschijnlijk vaker surveilleerde om de rust te bewaken dan om boeven te vangen.

Terwijl ik de pedalen rond liet gaan, voelde ik me een vreemde eend in de bijt. De jongen van de dijk, nu wonend in een fort van miljoenen. Ik keek naar de bordjes bij de lange opritten: "Eigen terrein", "Verboden toegang". Het paste bij ons nieuwe leven.

Ik boog af richting de stad en zocht de kortste route naar school. Terwijl ik door de straten zoefde, kwamen de herinneringen langzaam bovendrijven. Ik herkende de smalle steegjes en de kronkelige paadjes door de parken die ik me nog vaag herinnerde van toen ik na de lessen wel eens meeging met vriendjes die hier in de buurt woonden. Het was een doolhof van groen en baksteen, een stuk compacter dan de weidse dijken van ons dorp, maar ideaal om snel uit het zicht te verdwijnen als dat nodig was.

Toen ik het schoolplein op fietste, was het een dooie boel. De stilte hing zwaar tussen de stenen muren; het was ten slotte vakantie en de meeste leerlingen zaten waarschijnlijk ergens aan een strand of lagen nog te maffen. Alleen het geratel van mijn ketting doorbrak de rust.

Maar toen zag ik een gedaante bij de hoofdingang. Het was mevrouw Van den Berg, onze lerares Duits en mentor. Ze liep daar met een vervaarlijk wankelende stapel papieren onder haar arm, haar blik geconcentreerd op de bovenste vellen. Blijkbaar hield de bureaucratie van de school nooit vakantie.

Net toen ik wilde omkeren, keek ze op. Haar ogen sperden zich even wijd open van verbazing toen ze me herkende op de luxe fiets van Eden. Een glimlach verscheen op haar gezicht en ze stak direct haar vrije hand in de lucht, zwaaiend dat ik onmiddellijk naar haar toe moest komen.

Ik zette aan en remde met een slippertje vlak voor haar voeten. "Mevrouw Van den Berg," zei ik, terwijl ik mijn evenwicht bewaarde op de trappers. "Bent u de enige die hier nog aan het werk is?"

Ze lachte, maar er glinsterde ook iets van opluchting in haar ogen. "John! Wat een verrassing om jou hier te zien midden in de vakantie. En wat zie je er goed uit, de rust van de afgelopen dagen heeft je blijkbaar goed gedaan."

Ze balanceerde de stapel papieren op haar heup. "Kom eens even hier, ik wilde je net een mail sturen. Er zijn wat dingen die we moeten bespreken nu de storm rondom de familie van Jonas een beetje is gaan liggen. Heb je even een momentje voor je lerares?"

Mevrouw Van den Berg liep met me mee richting de zijingang, terwijl ze de stapel papieren nog steviger tegen haar zij klemde. Ze begon meteen over het nieuws; de arrestatie van Mor en de chaos rondom Jonas, en zijn vader waren het gesprek van de dag. Het was de roddel van de stad geworden.

"Je weet dat ik ook de lerares Duits van Jonas ben geweest, John," zei ze, terwijl ze me met een indringende blik aankeek. Er hing een zweem van iets onuitgesprokens in de lucht; iedereen op school wist dat ze een, laten we het een 'speciale relatie' met hem had gehad. "Had jij daar ook niet iets mee te maken, met die arrestatie? Wij leraren speculeren er al dagen over in de groepsapp."

Ik aarzelde even, maar besloot open kaart te spelen, voor zover dat kon. "Ik heb er eigenlijk alles mee te maken, mevrouw," bekende ik, terwijl we de koele schoolgang instapten. "Het was zo serieus dat we zelfs in een safehouse hebben moeten onderduiken onder politiebewaking." Ik zag haar ogen groter worden, maar ik voegde er direct aan toe dat ik natuurlijk niet alle details prijs kon en mocht geven.

Ik merkte dat ze wat vermoeid begon te raken van die dikke stapel papieren onder haar arm.

Zij merkte het blijkbaar zelf ook, want ze bleef even staan bij een klapdeur. "Weet je wat, John? Laten we even naar mijn kantoortje gaan. Ik heb over een uur pas een vergadering en ik wil hier echt alles over horen."

We liepen samen door de verlaten, hol klinkende gangen. De geur van boenwas en vakantie- stilte hing overal. Ik bood nog aan om de stapel papieren van haar over te nemen om haar te ontlasten, maar ze glimlachte hoofdschuddend. "Je bent een galante jongen, John, echt waar. Maar ik draag ze liever zelf, ik weet precies hoe ik ze moet vasthouden."

Uiteindelijk kwamen we bij het kantoortje aan, een kleine ruimte die nog naar koffie en papier rook. Ze legde de stapel met een zware zucht op het bureau en wees naar een stoel tegenover haar. Ze leunde achterover en keek me verwachtingsvol aan, klaar voor het verhaal dat de hele school op zijn grondvesten zou doen schudden.

Ik begon voorzichtig te vertellen, waarbij ik elke zin zorgvuldig afwoog. Ik wilde haar de sensatie geven waar ze op hoopte, zonder de veiligheid van het proces in gevaar te brengen. Het viel me echter meteen op dat haar interesse niet zozeer uitging naar de inval van de politie of het fortuin van Mor; ze was vooral gefocust op Jonas.

"Hij zit nog steeds in hechtenis," zei ik, terwijl ik naar de stapels papier op het bureau staarde. "En het ziet ernaar uit dat het wel eens heel lang kan gaan duren voordat hij weer buiten staat."

Ik hield wijselijk mijn mond over het feit dat de rechter had bevolen dat hij psychiatrisch onderzocht moest worden. Ik vertelde haar niet dat hij waarschijnlijk nog jarenlang op kosten van de staat zou gaan leven, en dat er een reële kans bestond dat hij na zijn straf ook nog TBS zou krijgen. Dat soort details waren te explosief, zelfs voor een lerares met wie hij een 'speciale band' had.

"Ja, die arme Jonas," zuchtte ze diep, terwijl ze haar blik even naar het raam wendde. "Zo'n fijne jongen eigenlijk... maar ook een beetje speciaal, vond jij ook niet?"

Ik keek haar vragend aan en vroeg wat ze daar precies mee bedoelde.

Ze leunde iets naar voren, haar stem werd zachter en bijna vertrouwelijk. "Nou... hij kon heel lief en teder zijn, een kant van hem die niet veel mensen zagen. Maar een moment later... een moment later leek hij wel een beest. Alsof er iets in hem omsloeg waar hij zelf geen controle over had." Ze zweeg even en er gleed een schaduw van melancholie over haar gezicht. "Ik ga hem missen, John. Heel erg missen ondanks alles wat hij me aandeed."

De stilte in het kantoortje werd tastbaar. Het was duidelijk dat mevrouw Van den Berg veel meer wist van de duistere kanten van Jonas dan de gemiddelde docent, en dat ze die kanten blijkbaar van heel dichtbij had meegemaakt.

Ik voelde de spanning in de kleine ruimte stijgen. De rollen waren omgedraaid; de lerares werd nu de ondervraagde. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en vroeg haar op de man af: "Doelt u nu op Jonas als leerling, of waren er nog andere dingen waardoor u hem gaat missen?" Ik liet de vraag even hangen en verwees toen subtiel naar de beruchte toespraak die Jonas tijdens de diploma-uitreiking had gegeven, waarin hij haar naam zo opvallend had laten vallen.

"Oh, je bedoelt dat hij mij speciaal even noemde," zei ze, terwijl ze nerveus met een pen begon te spelen. "Ja, dat was heel attent van hem. Maar, andere dingen..."

Ze hield abrupt op met praten. Er verscheen een diepe blos op haar wangen die zich langzaam over haar hals verspreidde. Ze keek even schichtig naar de dichte deur van het kantoortje en daarna weer naar mij, met een blik die het midden hield tussen angst en een enorme behoefte om te biechten.

"John," begon ze hees, "ik kan je toch wel vertrouwen, hè? Ik ga je iets vertellen dat me mijn baan hier kan kosten en mijn huwelijk. Beloof je me dat dit tussen ons blijft? Deal?"

Ik leunde wat verder naar voren, mijn hartslag versnelde. "Deal," zei ik vastberaden. "Elk geheim is veilig bij mij. Ik weet hoe ik moet zwijgen, dat weet u inmiddels wel."

Ze slaakte een diepe, trillende zucht, alsof er een loden last van haar schouders viel. Ze legde haar handen plat op de stapel papieren en keek me recht in de ogen aan, klaar om de grens tussen lerares en leerling definitief te overschrijden.

De stilte in het kleine kantoortje was nu zo dik dat je er een mes in kon zetten. Mevrouw Van den Berg staarde naar haar trillende handen op de stapel papieren, terwijl de woorden eruit stroomden als een giftige waterval die ze veel te lang had tegengehouden.

"Weet je, John," begon ze hees, "ik had al een crush op hem toen hij in de vierde zat. Ik dacht: die moet ik in de gaten houden. Hij was zo anders, brutaal bijna, en hij zat me constant uit te dagen. Tot ik hem een keer na liet blijven. Hij daagde me zodanig uit dat ik voorzichtig toegaf aan zijn avances en hem een kus gaf. Maar hij ging meteen over op vingeren... hij brak me, John. Ik gaf toe terwijl ik het eigenlijk niet wilde, maar hij bespeelde me zodanig dat ik geen weerstand meer kon bieden en heftig klaarkwam. En de rest is historie, toch?"

Ik keek haar vragend en intens aan. Haar hele gezicht was inmiddels vuurrood, een schril contrast met de koele muren van de school. "Historie?" herhaalde ik langzaam, mijn stem laag.

"Nou ja... je weet wel," stamelde ze. Ik hield me van de domme en bleef haar met die vragende blik aankijken, haar dwingend om de hele waarheid op tafel te leggen.

Ze slikte moeizaam. "Nou ja... toen hij me eenmaal in de tang had, verwachtte hij me minstens één keer per week op hun jacht. Dat ligt in de haven, vlak bij jullie huis, toch?"

Ik knikte alleen maar kort: ga door.

"Nou, daar heeft hij me tientallen keren geneukt," ging ze verder, haar stem trillend van een mengeling van schaamte en een vreemde soort opwinding. "Soms nodigde hij zelfs twee klasgenoten uit die me dan ook moesten neuken."

Mijn maag draaide zich om. Ik wist precies wie dat waren: Ben en Thijs. Dezelfde honden die Rianne tot twee keer toe verkracht hadden op de dijk.

"Ja," zuchtte ze, "en het ging er soms heftig aan toe. Een keer kwam zijn vader onverwachts binnen terwijl we bezig waren. Maar in plaats van te schrikken, neukte Jonas me gewoon door, terwijl hij opschepte tegen zijn vader hoe lekker die kut van mij was. En toen hij klaargekomen was, wilde Max me ook wel even 'testen'. Wat ik natuurlijk niet wilde... maar hij dreigde dat de subsidie voor de school wel eens gevaar zou kunnen lopen als ik niet meewerkte. Vijf minuten later hing ik aan zijn pik."

Ze zweeg en keek me met een wanhopige blik aan, zoekend naar een greintje begrip of misschien wel vergeving voor het feit dat de lerares Duits de speelbal was geworden van de familie van de grootste crimineel van de stad.

Ik bleef haar strak aankijken, terwijl de raderen in mijn hoofd overuren draaiden. De puzzelstukjes vielen op een gruwelijke manier in elkaar. De "subsidies" van Max Mor waren dus niet alleen maar gulle giften; het was bloedgeld waarmee hij de ziel van de school en haar leraren had afgekocht.

"Dus u was hun eigendom," zei ik koud, zonder een spoor van medelijden in mijn stem. "Net zoals Ben en Thijs de loopjongens van Jonas waren om u en mijn zus kapot te maken. Max en Jonas gebruikten de school als hun persoonlijke speeltuin, en u liet het gebeuren."

Mevrouw van den Berg kromp ineen, haar schouders schokten even. "Ik wilde er aanvankelijk mee stoppen... Maar ik kon niet anders dan gehoor geven, John. Als ik had gepraat, was ik alles kwijtgeraakt. Mijn baan, huwelijk, mijn reputatie... en Max dreigde dat hij me kapot zou maken. Hij had overal ogen en oren."

Ik stond langzaam op van mijn stoel. De hitte in het kantoortje was nu verstikkend. "En nu? Nu zit Jonas vast en Max is voorlopig ook uitgeschakeld. Waarom vertelt u mij dit?"

Ze keek me wanhopig aan, de tranen stonden nu echt in haar ogen. "Omdat ik bang ben, John. Ik ben doodsbang dat er beelden zijn. Jonas nam vaak zijn telefoon op... hij filmde dingen. Als die beelden in handen van de politie vallen, of erger nog, op het internet belanden, dan is het voorbij. Jij... jij woont nu in die villa. Jij bent dicht bij Eden. Misschien kun jij... misschien kun jij iets vinden? Een laptop, een harde schijf?"

Ik keek op de klok aan de muur. Haar vergadering zou over een paar minuten beginnen. De lerares Duits die dadelijk weer voor een groep collega's moest verschijnen alsof er niets aan de hand was, zat hier voor me als een hoopje ellende.

"Ik beloof niets," zei ik, terwijl ik mijn fietssleutel uit mijn zak haalde. "Maar ik zal mijn ogen openhouden in de villa. De Roedel vergeet niets, mevrouw Van den Berg. Maar we weten ook wanneer we moeten zwijgen... als het ons uitkomt."

Ik liet haar achter in het kantoortje, haar hoofd in haar handen rustend op de stapel papieren die ze net nog zo dapper zelf wilde dragen. Terwijl ik door de holle gangen van de school terug naar mijn fiets liep, voelde ik een grimmige haat en voldoening tegelijk. De familie Mor had een spoor van vernieling achtergelaten, maar de macht verschoof nu naar ons.

De ontmoeting met mevrouw Van den Berg dreunde nog na in mijn hoofd. Dat die vrouw haar hele leven—haar baan, haar huwelijk, haar eer—in de waagschaal had gelegd voor de zieke spelletjes van de familie van Jonas, maakte me misselijk. Ik trapte hard op de pedalen, de wind door mijn haren voelde even als de enige zuivere factor in deze stad vol geheimen.

Al mijmerend fietste ik doelloos rond, totdat de vertrouwde geur van water en rivierklei mijn neus prikkelde. Voor ik het wist, was ik op het fietspad van de Maasdijk beland. Ik had een frisse neus nodig; ik wilde de vuiligheid van die bekentenis letterlijk van me af fietsen.

Na een half uurtje stevig doortrappen zag ik in de verte de contouren van het huis van Jonas opdoemen. De plek waar zoveel ellende was begonnen. De nieuwsgierigheid won het van mijn voorzichtigheid en ik peddelde erheen. Het hele terrein was afgezet met rood-witte politielinten die wapperden in de wind, maar de bewaking was nergens te bekennen.

Ik parkeerde de fiets in de berm en glipte behendig onder het lint door. De oprit lag bezaaid met glas; de ravage van de inval was nog duidelijk zichtbaar. De kapotte ruit van de schuifdeur gaapte me als een zwart gat tegemoet. Ik liep behoedzaam naar het ingeslagen raam en gluurde naar binnen.

Mijn hart sloeg een slag over. Daar, op een dressoir tussen een stapeltje boeken, zag ik iets bekends glinsteren en herkende het hoesje. Het was de tablet die op de boot had gelegen. De tablet waarvan ik wist dat die de foto's van Rianne bevatte—de beelden die ons zo lang in de tang hadden gehouden. Die moest de politie bij de huiszoeking over het hoofd hebben gezien.

Ik keek schichtig om me heen. De dijk was verlaten, geen auto in de verte, geen wandelaar te zien. Zonder verder na te denken stapte ik door de kapotte ruit naar binnen. Het glas knarste onder mijn zolen. Ik greep de tablet, griste hem weg en schoof het koude apparaat direct onder mijn shirt, strak tegen mijn huid aan.

Met een laatste blik op de chaos in de woonkamer sprong ik weer naar buiten, glipte onder het lint door en sprong op mijn fiets. Ik trapte alsof mijn leven ervan afhing. Weg van de dijk, weg van de herinneringen aan Jonas. Ik fietste in één ruk door naar de villa, die nu eindelijk echt als mijn thuis voelde. Ik had de sleutel tot hun chantage in handen.

Ik liet me in de schaduw op een van de loungebedden vallen, buiten het directe gezichtsveld van Eden en Rianne, die nog steeds diep over hun lijsten gebogen zaten. Mijn hart hamerde in mijn keel terwijl ik de tablet onder mijn shirt vandaan haalde. Met trillende vingers drukte ik op de aan-knop.

Het scherm lichtte op met een felle witte flits en daar stond het: de mappenstructuur, de volledige filelist. Dat dat ding geen enkele beveiliging had, geen pincode, geen vingerafdruk, verraste me aan de ene kant enorm, maar aan de andere kant ook weer totaal niet. Je zou denken dat je zulk explosief materiaal achter een muur van codes zet, maar Jonas dacht niet als een normaal mens.

Het was pure arrogantie. Hij was de 'King', de onaantastbare heerser van de stad. In zijn wereld kon hem niets gebeuren, dus waarom zou hij zich druk maken om een wachtwoord? En terwijl ik daar lag, schoot me nog een reden te binnen: hij was een junk van zijn eigen macht. Hij wilde die beelden altijd direct onder handbereik hebben, klaar om te bekijken wanneer hij die zieke kick weer nodig had.

En nu had ik ze. Gelukkig.

Mijn duim trilde over het scherm terwijl ik door de eindeloze rij namen scrolde. Mijn maag kromp ineen toen ik inderdaad de map 'Rita van den Berg' tegenkwam. De map was gigantisch, onderverdeeld in tientallen sub mappen, allemaal keurig op datum gesorteerd.

Ik opende er willekeurig eentje en de eerste miniaturen sprongen in beeld. De foto's en video's waren misselijkmakend. Het deed me denken aan de beelden van Rianne die ik eerder had gezien, maar dit was nog een graadje erger. Het was rauwe, brute seks waarbij elk spoor van genot ontbrak. Het was puur sadisme; de vernedering droop van het scherm af. De blik in de ogen van mevrouw Van den Berg op die beelden was die van een gebroken vrouw die de regie over haar eigen lichaam volledig kwijt was.

Ik voelde de koude rillingen over mijn rug lopen, ondanks de warme ochtendzon. Ik had hier materiaal in handen dat niet alleen de school kon vernietigen, maar een heel web van chantage blootlegde waar we het bestaan nog maar half van vermoedden.

Ik wilde de tablet reflexmatig onder het kussen van het lounge bed moffelen, maar ik was te laat. Eden had een scherpe blik toen ze aan kwamen lopen en haar ogen sperden zich wijd open toen ze het herkenbare, donkerblauwe hoesje zag.

"Hoe kom jij aan de tablet van Jonas?" vroeg ze direct, haar stem vol ongeloof.

Ik slikte even en verzon ter plekke een smoesje. "Gevonden in de chaos bij de garage toen we vertrokken," loog ik, hopend dat ze niet doorvroeg over mijn fietstochtje naar de dijk. Ze knikte langzaam, blijkbaar nog te veel met haar hoofd bij de gastenlijst om de gaten in mijn verhaal te zien.

Terwijl ik door de mappen scrolde, besefte ik dat dit slechts het topje van de ijsberg was. Dit soort types hebben altijd een back-up, een cloud waar alles veilig staat. Ik keek Eden aan. "Wat is het wifi-wachtwoord hier eigenlijk? Ik moet even wat checken."

Eden haalde haar schouders op en lachte kort. "John, geen idee. Onze hele familie bestaat uit digibeten. Als er iets met de techniek is of ik heb een wachtwoord nodig, dan vraag ik het Joep."

"Wtf is Joep?" vroeg ik verbaasd.

"Joep is de klusjesman annex facilitair manager," legde ze uit. "Bij hem is het 'u vraagt, wij draaien'. Hij is ontzettend handig met die troep en hij beheert zowel ons netwerk hier als dat van Max en Jonas op de dijk. Soms verdenk ik hem er zelfs van dat hij een hacker is."

Mijn interesse was meteen gewekt. Een klusjesman die ook de netwerkbeheerder van een misdaadimperium is? Dat klonk als iemand die we heel dichtbij moesten houden—of juist heel erg moesten vrezen.

"Ik moest hem laatst hebben voor een lekkende kraan," ging Eden verder, terwijl ze een lok haar achter haar oor stak. "Ik zocht hem in de kelder en vond hem achter zijn bureautje. Het was een bizarre aanblik: zes monitoren, overal losse printplaten, soldeerbouten en bergen hardware. Er stonden wel drie pc's en twee laptops te loeien. Het was een grote chaos en hij schrok zich rot toen ik binnenkwam. De schermen gingen allemaal bam op zwart zodra hij me zag. Hij werd lijkbleek en nam me meteen mee naar een andere ruimte om mijn 'probleempje' te bespreken. Hij wilde me daar duidelijk niet hebben."

Ik keek naar de tablet in mijn handen en toen naar de villa achter ons. De kelder. Dus daar zat het zenuwcentrum van de familie van Jonas. Als die Joep inderdaad de cloud van Jonas beheerde, dan zat ik hier bovenop een goudmijn—of een tijdbom.

"Waar zit die Joep nu?" vroeg ik, terwijl ik mijn shirt weer rechttrok.

"Die zal wel in de kelder zitten," zei Eden, terwijl ze zich lui uitrekte op haar lounge bed. "Maar je kunt hem ook bereiken via ons interne oproepsysteem. Dat heeft hij ook helemaal zelf gefikst. Kan hij je daar ook meteen vertrouwd mee maken."

Ze pakte haar telefoon en liet me een app zien die ik nog niet eerder had opgemerkt. Het zag er strak en professioneel uit. "Kijk, ik hoef maar op een knopje op mijn app te drukken en het betreffende personeelslid geeft antwoord via de intercom of komt meteen aanhuppelen. Best handig als je een kamermeisje dringend nodig hebt, John," voegde ze eraan toe met een ondeugende knipoog die me weer even deed denken aan die doorschijnende uniformpjes van gisteravond.

Ik grijnsde, maar mijn gedachten zaten al beneden in die kelder, bij die zes monitoren en de geheimen van de familie. Als Joep het netwerk beheerde, dan was hij de digitale poortwachter van dit hele imperium.

"Maar," onderbrak Eden mijn gepieker, "we gaan eerst lunchen. Chris heeft in de tuin een lichte salade en wat broodjes klaargezet. Rianne en ik hebben namelijk plannen vanmiddag: wij gaan lekker shoppen. De creditcards van het bedrijf moeten toch ergens aan uitgegeven worden, en we hebben outfits nodig voor het feest."

Rianne veerde enthousiast op. "Reken maar! Ik heb een lijstje van winkels in de stad waar ze me nog nooit gezien hebben, maar waar ze me na vandaag niet snel zullen vergeten."

We liepen naar de gedekte tafel onder de grote parasol. De geur van versgebakken ciabatta en gerookte kip kwam ons tegemoet. Terwijl de meiden honderduit praatten over designermerken en hakhoogtes, hield ik de tablet in mijn schoot verborgen.

Mijn plan voor de middag was duidelijk. Zodra die twee in de stad waren om de boetieks onveilig te maken, zou ik dat interne oproepsysteem eens gaan testen. Ik wilde die Joep wel eens recht in de ogen kijken en zien wat er op die zes schermen gebeurde als hij dacht dat er niemand keek.

Zodra de zware Mercedes, bestuurd door onze chauffeur de oprit afgerold was en de rust over het landgoed neerdaalde, zocht ik Floris op. Hij was in de hal bezig met het schikken van een enorme bos verse bloemen.

"Floris, waar kan ik Joep vinden? Ik wilde hem even spreken over de techniek hier," vroeg ik zo nonchalant mogelijk.

Floris keek op, zijn gezicht zoals altijd een onleesbaar masker. "Joep heeft zijn vrije middag, meneer John. Had u hem dringend nodig? Bij calamiteiten kan ik hem uiteraard direct bereiken."

"Nee hoor, laat hem maar lekker genieten," wuifde ik het weg. "Ik heb alleen een kleinigheidje nodig, een verloopstekker. Dat kan ik vast wel even van zijn bureau pakken. Hoe kom ik in zijn domein?"

Floris wees me de weg en ging mee naar de dienstingang in het souterrain. We daalden de stenen trap af en hij opende de zware deur van de technische ruimte. Floris bleef nog even in de deuropening staan, zijn blik rustend op mijn rug. Ik voelde zijn aanwezigheid als een hete adem in mijn nek. "Bedankt, Floris. Ik vind de weg zelf wel terug," zei ik over mijn schouder. Met een bijna onzichtbaar knikje draaide hij zich om en verdween.

Ik stapte naar binnen en snoof de lucht op: een mix van ozon, warm plastic en soldeertin. Eden had niets teveel gezegd. De chaos was werkelijk enorm.

Overal lagen stapels harde schijven — waarschijnlijk oude exemplaren die hij als onderdelenmagazijn gebruikte. Mijn oog viel direct op een gigantische NAS waar wel vijftien schijven in zaten te spinnen; het hart van hun dataopslag.

Er stonden vreemde kastjes die ik herkende als decoderingsapparatuur en een slordige stapel USB-sticks met handgeschreven labels. De pc's die Eden had beschreven, stonden inderdaad open; de kasten waren eraf geschroefd zodat de moederborden en grafische kaarten blootlagen. Ideaal voor iemand die constant nieuwe hardware moet inpluggen of randapparatuur moet aanpassen of testen.

Ik raakte niets aan. Een man als Joep zou het direct merken als er ook maar één kabeltje een millimeter was verschoven. Ik keek alleen maar rond, mijn ogen priemend door de wirwar van draden. Het was overduidelijk: Joep was geen gewone facilitair manager die lampen verving. Hij was een hacker van het hoogste niveau, de digitale bewaker van alle geheimen die Max en Moritz liever niet met de buitenwereld deelden.

Terwijl ik daar in de halfdonkere ruimte stond, omringd door het zachte gezoem van ventilatoren, vroeg ik me af: wat stond er op die vijftien schijven in de NAS? Waren dat de back-ups van de beelden die ik zojuist op de tablet had gevonden? En als Joep nu vrij was, waar was hij dan? Zat hij ergens op een terrasje, of was hij op dit moment ergens anders in de stad bezig met het 'opschonen' van de digitale sporen van de familie?

Ik wist genoeg. De kelder was een schatkamer aan informatie, maar zonder Joep was het een mijnenveld. Morgen zou ik hem eens serieus aan de tand voelen; ik wilde weten wiens kant hij nu echt koos.

Eerst was het tijd om die viezigheid van me af te spoelen. Met de tablet stevig onder mijn arm liep ik terug naar het zonovergoten terras bij het zwembad. Ik smeet het ding op een loungebank, schopte mijn kleren uit en rende in een rechte lijn naar de waterkant. Met een krachtige duik brak ik het spiegelgladde oppervlak. Het koele water was een verlossing in dit felle zomerzonnetje; het waste de spanning van de kelder en de nare nasmaak van de beelden van me af.

Na een paar stevige baantjes trok ik me op aan de kant. Het water droop van mijn lijf terwijl ik naar de koelkast in de buitenbar liep. Ik pakte een ijskoud colaatje, liet het blikje sissen en liep terug naar mijn plek. In mijn nakie, zoals de gewoonte was daar, liet ik me op de zachte kussens van de loungebank vallen. De zon brandde heerlijk op mijn huid.

Af en toe pakte ik de tablet erbij. Ik scrolde door een map, bekeek een paar foto's van de machtspelletjes van Jonas, maar de combinatie van de fysieke inspanning, de zon en de rust van het landgoed begon zijn tol te eisen. Mijn oogleden werden zwaar. De schokkende beelden op het scherm vervaagden tot vage schimmen.

Met de tablet nog half op mijn buik en het halfvolle blikje cola binnen handbereik, dommelde ik langzaam in. De wereld om me heen verstilde, op het zachte geklater van de zwembadfilter na.

Het ritmische tik-tik-tik van naaldhakken op de stenen tegels haalde me ruw uit mijn slaap. Ik schrok wakker, verblind door de felle middagzon die recht in mijn gezicht brandde. Verward probeerde ik scherp te stellen, terwijl het koude metaal van de tablet nog op mijn blote buik drukte.

Toen ik mijn ogen uitwreef, stond daar een vrouw. Ze stond onbeschaamd dichtbij en het was duidelijk dat ze me al een tijdje had liggen bestuderen terwijl ik sliep. Haar blik gleed traag en onderzoekend over mijn naakte lichaam, van mijn tenen tot aan mijn gezicht, zonder ook maar een spoor van gêne.

Ik keek op tegen een vrouw van halverwege de veertig die eruitzag alsof ze rechtstreeks uit een dure jetset-soap was gestapt. Ze droeg een schandalig kort rokje en een zijden bloesje dat zo strak om haar bovenlichaam gespannen stond dat de knoopjes elk moment konden bezwijken. Haar borsten leken inderdaad te schreeuwen om vrijheid en waren onder de spanning van de stof al een heel eind op weg naar buiten. Ze balanceerde op torenhoge

stiletto’s en om haar hals glinstereden de gouden kettingen.

Haar gezicht was zwaar opgemaakt, maar achter de lagen foundation en mascara zag ik iets dat me direct raakte: ze had exact hetzelfde trekje bij haar bovenlip als Eden. Het was een genetische vingerafdruk die niet te missen was.

"Ik dacht: ik ga toch eens even kijken of de kids het goed maken," zei ze met een hese, lome stem, terwijl haar ogen nog een keer ondeugend naar beneden flitsten.

Ik keek haar volkomen niet-begrijpend aan, mijn hersenen nog half in de slaapstand en mijn lichaam volledig onbedekt.

"Oh sorry, je kent me natuurlijk nog niet," lachte ze, waarbij ze een wolk van duur parfum mijn kant op blies. "Ik ben Irma, de moeder van Eden. Floris vertelde me dat de meiden de stad in zijn, maar hij wist me wel te vertellen waar ik jóú kon vinden."

Ik slikte en voelde hoe de situatie in één klap van 'ontspannen middag' naar 'hoogspanning' was gegaan. Daar stond ze dan: de vrouw van het kille telefoontje, de moeder die liever in de serre zat met Bas, maar die nu blijkbaar besloten had dat een onaangekondigd bezoek aan de villa — en aan ons — wel een goed idee was.

Irma liet een hees lachje horen en nam de tijd om mijn reactie — of het gebrek daaraan — te bestuderen. Ze leek totaal niet onder de indruk van mijn naaktheid; sterker nog, ze scheen er de voorkeur aan te geven.

"Nou, Eden heeft niets te teveel gezegd," spon ze, terwijl haar blik onbeschaamd naar mijn kruis gleed. "Je ziet er lekker uit, John. En daar onderin is ook helemaal niets mis mee, zo te zien."

Zonder af te wachten of ik me ongemakkelijk voelde, greep ze met een soepele beweging een terrasstoel, trok die tot vlak naast mijn lounge bed en ging zitten. Haar korte rokje kroop nog verder omhoog, maar dat leek haar geen zier te interesseren. Ze sloeg haar benen over elkaar, waarbij de stiletto's gevaarlijk dicht bij mijn blote schenen bungelden.

"Vertel eens," zei ze, terwijl ze een sigaret uit een gouden etui viste. "Hebben jullie het een beetje naar je zin hier? Want van Eden hoor ik werkelijk nooit wat. Die meid is een gesloten boek, zelfs voor haar eigen moeder."

Ik bleef gewoon liggen zoals ik lag, weigerend om me te verschuilen. Als zij de onbeschaamde gast wilde spelen, kon ik de onverstoorbare bewoner zijn. Ik vertelde haar dat we hier nu twee dagen woonden en dat Eden en Rianne een loodzware tijd achter de rug hadden. "Ze zijn hard op weg om die ellende achter zich te laten," zei ik, terwijl ik haar recht in haar zwaar opgemaakte ogen aankeek. "En ja, de luxe van dit landgoed helpt daar inderdaad een flink stuk aan mee."

Irma blies een wolkje rook uit en keek over het glinsterende water van het zwembad. "Luxe... ja, dat kan Mor wel regelen. Maar luxe is ook een gouden kooi, John. Dat heb ik jarenlang aan den lijve ondervonden."

Ze boog zich iets naar voren, waardoor de geur van haar parfum en de tabak zich mengden. Haar decolleté was nu bijna op ooghoogte. "En jij dan? De 'beschermer' van de dames? Hoe bevalt het jóú om ineens de beschikking te hebben over al dit personeel... en al deze ruimte?"

Haar stem had een uitdagende ondertoon, alsof ze me aan het testen was. Terwijl ze daar zo dichtbij zat, besefte ik dat Irma misschien wel fysiek op haar dochter leek, maar dat de morele kompassen in dit gezin alle kanten op wezen.

"Nou, dat vind ik fantastisch," zei ik, terwijl ik probeerde mijn stem onder controle te houden. "We woonden tot voor kort zeker niet slecht bij onze ouders, maar deze villa is een waar lustoord."

Zodra de woorden mijn mond verlieten, beet ik op mijn tong. Lustoord. Wat had ik nu weer gezegd? Het was precies het verkeerde woord bij een vrouw die me al zat te taxeren als een hoofdgerecht.

Irma nam een diepe trek van haar sigaret en liet de rook langzaam ontsnappen, terwijl een lome glimlach om haar lippen speelde. "Ja, dat is het zeker, John," zei ze hees. "Je moést eens weten wat zich hier allemaal heeft afgespeeld. We hebben hier alles en iedereen die voorhanden was geneukt, John."

Ik voelde mijn wenkbrauwen omhoog schieten. Deze rauwe, platte taal uit de mond van een vrouw behangen met goud en stiletto's had ik totaal niet verwacht. Maar Irma reageerde alleen met een triomfantelijke glimlach op mijn verbazing.

"We deden dat op feestjes, zomaar op een middag of tijdens onze befaamde orgieën die we hier organiseerden voor de buurt," ging ze onverstoorbaar verder. Haar blik was nu onafgebroken op mijn lichaam gericht. "Ja John, het was een wilde tijd. En dat terwijl Eden veilig op die dure Zwitserse kostschool zat. Weet je wie altijd het hardst schreeuwde als hij in me klaarkwam? Dat was de tuinman. Ik weet niet of hij hier nog werkt, maar dat was mijn vaste neukmaatje. Lekker jong was dat... net als jij, John."

Ik begon me nu echt ongemakkelijk te voelen. De combinatie van de hete zon, haar expliciete verhalen en de manier waarop ze me aankeek, zorgde voor een reactie waar ik geen controle over had. Door haar geile praat voelde ik mijn lul ineens steigeren; voor ik het wist stond hij kaarsrecht overeind, daar in de volle zon, vlak onder haar neus.

Wat totaal niet hielp, was dat Irma op datzelfde moment haar benen heel nonchalant een stukje spreidde. Het korte rokje bood totaal geen weerstand meer en ik keek recht tegen een prachtige, glimmende blote kut aan. De lucht tussen ons zinderde van de spanning en de geur van haar parfum leek plotseling tien keer sterker te worden.

Irma nam weer een diepe trek van haar sigaret, haar blik half geloken, zich zogenaamd van geen kwaad bewust. Maar toen ze de rook langzaam uitblies, stuurde ze die precies mijn kant op. Mijn stijve lul werd gehuld in een mysterieuze, grijze mist die traag bleef hangen in de warme middaglucht.

De rook kringelde er bijna teder omheen, als een levend wezen, voordat het langzaam opsteeg in de felle zon.

"John," spon ze met een stem die nu echt gevaarlijk laag klonk. "Wat een mooi plaatje was dat, hè? Jouw prachtige lul, gehuld in de mist der lusten."

Zonder haar blik van de mijne af te wenden, stak ze langzaam haar hand uit. Haar vingers, met perfect gelakte nagels, naderden mijn gloeiende huid. Ze nam hem heel voorzichtig tussen twee vingers vast, alsof ze een kostbaar sieraad inspecteerde. Ik voelde haar koele vingertoppen tegen de hitte van mijn schacht en ik wist dat ze de heftige pulsaties en de keiharde spanning onmogelijk kon missen. Terwijl ze zachtjes kneep, verscheen er aan de top een klein, glinsterend druppeltje voorvocht dat in het zonlicht schitterde.

"Dat kostelijke vocht laten we toch niet verloren gaan, John," fluisterde ze, terwijl haar stem bijna wegviel in de warme middagwind. "Volgens mij schreeuwt dat om aandacht."

Ze keek me diep in de ogen aan, met precies diezelfde indringende, roofzuchtige blik die Eden ook altijd kon hebben als ze haar zin wilde krijgen. Het was een blik die geen tegenspraak duldde. Tergend langzaam boog ze haar hoofd naar voren, richting de top van mijn lul waar de glinsterende druppel in de zon hing.

"Je hebt er toch geen bezwaar tegen als ik dat drupje neem?" vroeg ze met een hese lach, terwijl haar adem heet tegen mijn huid sloeg. "Ik ben dol op voorvocht."

Haar lippen naderden de eikel met een strak getuite mond. Zonder de huid ook maar aan te raken, zoog ze met een hoorbaar, zacht geluid de druppel langzaam naar binnen. Ik voelde de lichte vacuümkracht en de hitte van haar mond, een sensatie die door merg en been ging.

Daarna trok ze haar hoofd weer langzaam terug, waarbij ze haar lippen aflikte en me uitdagend aankeek.

Mens, pijp dat ding nou gewoon! schreeuwde het in mijn hoofd. Je voelt toch dat ik op springen sta?

Mijn hele lichaam trilde onder de spanning. Ik lag daar machteloos, naakt in de zon, terwijl de moeder van mijn vriendin me tot op het bot aan het tergen was. Een ergere marteling dan deze langzame, berekende verleiding kon ik me op dat moment niet voorstellen. Mijn lul bonsde zo hard dat het bijna pijn deed, smekend om de verlossing waar zij met haar lippen zojuist aan had geproefd.

De twee vingers, nog steeds om mijn lul geklemd, kwamen langzaam in beweging. Alleen die twee vingers. Ik voelde hoe de huid tergend traag werd op- en afgestroopt, maar het voelde bijna alsof mijn lul dat zelf deed; die vingers voelde ik nauwelijks, zo zacht had ze me vast. Mijn hele erectie rustte tussen twee piepkleine drukpuntjes die alle controle leken te hebben over mijn zenuwstelsel.

Er verscheen meteen weer een nieuwe, veel grotere druppel voorvocht aan de top. Het felle zonlicht weerkaatste er zo fel in dat het me bijna verblindde. Ik voelde een fractie meer druk van haar vingertoppen en nu trok ze de huid zo diep naar achteren dat mijn eikel helemaal bloot kwam te liggen, strak en glanzend, alsof ik besneden was.

Weer kwam die mond naar beneden. Terwijl ze een wolkje rook over de eikel blies—wat aanvoelde als een storm in mijn hoofd—zoog ze die nieuwe druppel op precies dezelfde manier naar binnen. Ik zag haar wangen even invallen door het vacuüm. Toen ze het vocht nog even over haar tong liet rollen, slikte ze hoorbaar, terwijl ze me met die strakke, roofzuchtige blik bleef aankijken.

"John, je smaakt echt lekker," fluisterde ze hees. "Als ze me een glas zouden voorzetten met deze nectar, zou ik het in één teug leegdrinken."

Ik wilde het uitschreeuwen. Mens! Zuig me helemaal leeg! Het zweet brak me aan alle kanten uit, mengde zich met het chloorwater dat nog op mijn huid zat en verdampte in de hitte. Mijn hele lichaam stond onder een spanning die elk moment kon knappen; erger bestond niet.

Irma liet de peuk van haar brandende sigaret tussen de nagel van haar wijsvinger en haar duim glijden. Met een trefzekere beweging schoot ze het filter weg; het vloog met een boogje door de stroomloze middaglucht en doofde met een sissend geluid in het azuurblauwe water van het zwembad.

Ze streek haar haren met beide handen strak naar achteren, een gebaar dat haar gezicht volledig blootgaf en mij een ongehinderd uitzicht bood op haar lippen. Ze maakte ze nog een laatste keer goed nat met haar tong, terwijl haar ogen in de mijne priemden. Eindelijk kwam ze naderbij. De afstand tussen haar mond en mijn verhitte huid kromp tot nul, en toen voelde ik ze: haar lippen, heel zachtjes landend op de plek die op dat moment mijn hele universum was geworden.

Alleen al door die aanraking begon ik oncontroleerbaar te sidderen over mijn hele lichaam. Ze gaf er eerst een vederlicht kusje op, een tergende belofte van wat zou komen. Toen kwam haar tong langzaam tevoorschijn, als een roofdier dat behoedzaam een prooi benaderde die het op het punt stond te verslinden. De punt van haar tong schoof tussen haar lippen door en begon kleine, elektrische likjes te geven aan de eikel. Het leek wel een paringsdans van twee exotische dieren, een ritme dat alleen zij bepaalde en waar ik me alleen maar sidderend aan over kon geven.

Gehypnotiseerd staarde ik naar het schouwspel onder me, mijn ademhaling stokkend in mijn keel. Op dat moment, alsof een onzichtbare dirigent het teken had gegeven voor de finale paukenslag, opende ze haar mond wijd en zoog ze hem in één krachtige beweging helemaal naar binnen. De overgang was bruut en overweldigend; ik voelde hoe de top van mijn lul haar achterin haar keel raakte en haar lippen klemden zich als een zijdezachte, maar onverbiddelijke bankschroef om de schacht.

Ze begon me als een bezetene te pijpen, haar hoofd bewoog in een razend tempo op en neer, steeds dieper en dieper, totdat ik voelde dat hij bijna klem kwam te zitten in haar keelorganen. Bij elke stoot voelde ik haar slikreflexen tegen mijn eikel aan duwen; elke keer kreeg ik een enorme drukgolf te verwerken die door mijn zenuwen denderde.

Plots leek het alsof hij in een warme, duistere grot belandde. Irma drukte met al haar macht haar neus diep in mijn onderbuik om hem zo ver mogelijk naar binnen te houden en te fixeren. Ik zat in haar slokdarm; ze had me letterlijk ingeslikt. Dit was de absolute limiet, het point of no return. De spanning in mijn bekken knapte als een overbelaste kabel en ik voelde de ontlading komen als gloeiend hete lava die rechtstreeks haar slokdarm in spoot.

Ze hoefde niet eens moeite te doen om te slikken; de kracht van de stroom dreef het zaad direct naar haar maag. Maar midden in die heftige stroom kon ze het niet meer houden. De zuurstof was op en ze moest naar lucht happen. Ze trok haar hoofd met een ruk achteruit en ik zag de laatste dikke straal nog net in haar mond en over haar wang belanden, terwijl ze naar adem snakte.

Irma bleef even zo zitten, voorovergebogen, met de sporen van mijn ontlading op haar gezicht glanzend in de felle middagzon. Ze keek me aan met een blik die het midden hield tussen triomf en pure, rauwe lust, terwijl ze langzaam met haar vingers de laatste restjes van haar mondhoek veegde en die behoedzaam van haar vingertoppen aflikte. De stilte bij het zwembad was nu oorverdovend, alleen onderbroken door haar zware, onregelmatige ademhaling.

De stilte tussen ons bleef hangen, zwaar en elektrisch, terwijl de minuten wegtikten. We bleven elkaar strak aankijken, gevangen in een blik die even rauw als triomfantelijk was. In mijn hoofd was het een chaos; de gezichten van Eden en Irma vloeiden in elkaar over, een verwarrende spiegeling van generaties en lust. De beelden verzwommen tot één enkel portret, een obsessie die mijn ratio volledig uitschakelde.

Uiteindelijk verbrak ik de stilte met een diepe, trillende zucht. "Aaaah... Eden," prevelde ik, terwijl ik mijn ogen sloot.

Ik leek in een diepe trance te zijn weggezakt, een roes waarin tijd en identiteit niet langer bestonden. Even later werd ik uit die droomwereld gewekt door zachte, ritmische klapjes op mijn wang. Ik moest even met mijn ogen knipperen om te focussen, maar toen ik weer

scherp zag, keek ik recht in de glinsterende ogen van Irma. "Wakker worden," fluisterde ze hees.

Haar gezicht kwam steeds dichterbij, totdat haar schaduw de mijne volledig overlapte. Ik voelde haar lippen op de mijne landen—ze smaakten naar de tabak van haar sigaret en naar mijzelf. Toen kwam die vervaarlijke tong weer tevoorschijn, langzaam en dwingend, om bezit te nemen van mijn mond.

Onze lippen sloten luchtdicht op elkaar aan; er ontstond een vacuüm waarin elke ademteug gedeeld werd. We kusten elkaar innig, langdurig en met een passie die alle grenzen van wat fatsoenlijk was in deze villa definitief aan flarden scheurde.

Irma maakte zich soepel los uit mijn armen en stond op. Ze liep kordaat naar de buitenkoelkast, haar naaldhakken tikten weer dat zelfverzekerde ritme op de stenen. Ze pakte een blikje cola voor mij en een blikje gin-tonic voor zichzelf.

Ze kwam terug en hield ze beide aan mij voor, haar wenkbrauwen even vragend opgetrokken. Ze was duidelijk bang voor haar perfect gelakte nagels, dus nam ik ze aan. Twee keer kort achter elkaar klonk het bekende pssshht over het stille terras. Ik gaf haar de gin-tonic terug en nam zelf een flinke slok van de ijskoude cola. Het koolzuur prikkelde in mijn keel en pas op dat moment, na die eerste slok, voelde ik mijn hersenen weer helemaal landen op aarde. De trance was doorbroken, de hitte van de zon voelde ineens weer gewoon als zon.

Irma nam een slok van haar drankje, leunde tegen de rand van de tafel en keek me met een ondeugende glinstering aan. "Tsjonge John, wat heb ik van je genoten," zei ze, terwijl ze een druppel van haar bovenlip veegde. "Hoe je reageerde, hoe je explodeerde... en daarna ging je gewoon helemaal out.

Wel twee minuten lag je daar, met een glimlach op je gezicht als een kind zo blij."

Ik keek haar aan, nog steeds naakt op de loungebank, terwijl het besef van wat er zojuist was gebeurd in volle omvang binnenkwam. De moeder van Eden stond daar, fris en fruitig met een gin-tonic, alsof we zojuist alleen maar even over het weer hadden gepraat, terwijl mijn hele systeem nog natrilde van de ontlading.

"Je bent een bijzondere jongen, John," ging ze verder, haar blik weer even vertragend op mijn lichaam. "Ik snap nu heel goed waarom Eden je niet meer wilde laten gaan toen ze je eenmaal gevonden had."

to be continued...

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Chantage, Dochter, Droom, Fietsen, Garage, Huishoudster, Huiswerk, Klaarkomen, Klusjesman, Manager, Moeder, Plas, Politie, Restaurant, Secretaresse, Slikken, Sperma, Sport, Stiekem, Terras, Vakantie, Verjaardag, Verleiden, Vingeren, Vrienden, Vriendinnen, Zee, Zus, Zwembad, Zwemmen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!