Laura leeft in het jaar 2525 en is het seksleven van haar oma, die leefde in de 21ste eeuw, fascineert haar. Samen met haar huisgenoot Nadine heeft ze lesbische ervaringen opgedaan en beide meiden willen haar in de 21ste eeuw bezoeken en haar helpen uit de schulden te komen.
Reizen terug in de tijd is alléén voorbehouden aan mensen met een speciaal beroep, waarvan de overheid weet dat die persoon de geschiedenis niet zal veranderen en het alleen als doel heeft de oude beschaving uit die eeuw beter te bestuderen.
Nadine studeert oude talen en krijgt les van Julienne. Die persoon mag, na geautoriseerde toestemming, terug reien in de tijd en mag zich laten vergezellen door enkele studenten. Nu is het taak voor Laura en Nadine om haar over de streep te trekken en samen naar die tijd te reizen.
Om dit goed te kunnen bespreken mogen ze haar bezoeken in haar ‘chateau ’in la douce France. afspraken gemaakt en in het voorjaar naar haar toe gegaan. Zij stond ze op te wachten op Gare du Nord, vroeger een treinstation nu een plaats waar je met tele-reizen naar toe kunt gaan. Samen gingen ze verder naar Reims waar de grootste en belangrijkste kathedraal van Frankrijk staat.
Vlak bij die kathedraal staat het oude grote huis, waar zij woont met het haar ouders en haar zus Léonie. Laura schrok wel toen ze binnenstapte, luxueus, pracht en praal straalde alles uit. Deftige, super beleefde ouders. Een dienstmeisje, ja de ze familie hield oude tradities in eer, met een wit schortje voor, nam de spullen van Laura en Nadine aan en bracht die naar hun aparte logeerkamer.
Ze werden allerhartelijkst ontvangen door Monsieur en Madame en ook door Léonie de zus die een jaar jonger is dan Laura. Monsieur is de naaste medewerker van de minister op Le Quai d’Orsay. Zij vroegen beide meisjes over hun familie en in het bijzonder over de Franse tak van de familie van Laura, ook wat ze in het dagelijkse leven deed en wat haar toekomstplannen waren.
Uitgebreid kwam toen reizen in de tijd ter sprake en de voordelen die dit had, maar zeker ook de consequenties verbonden aan veranderingen van de feiten in die tijd. Kortweg gezegd alleen maar kijken en vooral NIETS doen.
Na een uur nam Léonie Laura mee naar boven om haar haar kamer te laten zien. Die bevond zich op de tweede etage naast die van Julienne en die van haarzelf. Ze gaf me allerlei aanwijzingen hoe ze zich moest gedragen tegenover haar ouders. “Vooral niet laten blijken dat ze met Nadine seks had gehad en dat ze vooral op meisjes viel.
Haar ouders zijn, zoals we nu zouden zeggen, nog van de oude stempel en is seks alleen bedoeld voor man en vrouw en eigenlijk alleen met het doel elkaar te laten zien hoeveel je van die ander houdt. Ze zijn aanhanger van Le Comté de Paris. De man die koning zou zijn indien Frankrijk nog een monarchie was. Hij is een nazaat van de broer van Lodewijk XIV maar ook van Louis-Philippe, de laatste koning der Fransen”. Echte Francofielen weten dit natuurlijk
Léonie was goed op de hoogte met de geschiedenis van de Franse koningshuizen. Ze vertelde ook dat bij het diner ‘s avonds iedereen keurig gekleed aan tafel ging. Haar ouders voeren het gesprek en je mag alleen wat zeggen als je iets gevraagd wordt.
Ook zij moest een jurk aan terwijl ze helemaal geen jurk bij zich had. Alleen een rok en blouse maar dat gaf geen pas volgens Léonie. Ze nam haar mee naar haar slaapkamer en zocht een zwarte jurk voor haar uit. Laura trok haar spijkerbroek en trui uit en trok de jurk aan.
Léonie bekeek haar goed en zei dat ze de witte bh door de stof te zien was. Ze pakte uit een lade een zwarte bh. Laura trok de jurk gedeeltelijk weer uit en maakte de sluiting van haar bh los en deed die uit. Meteen zag ze dat Léonie langer dan normaal naar haar borsten keek. Ze deed de bh en de jurk weer aan en als dame vermomd gingen ze naar beneden voor het diner. Het dienstmeisje bediende en Monsieur en Madame voerden een gesprek dat iedereen boven de pet ging.
De rest van de avond werd er amicaal met elkaar gepraat en om 22:30 ging iedereen aar boven. Laura kleedde zich uit en deed een nachthemdje en broekje aan. Ze kroop in bed en hoopte dat Nadine, ondanks het bezwaar van de ouders toch zou komen.
Na een minuut of tien ging de deur open en stapte zij (?) in alleen een broekje naar binnen. Laura lichtte het dekbed op en ze ging naast haar liggen en zoende op haar mond. Het begin van een lange vrijpartij en ze gaf zich helemaal over aan Laura.
Hoe Léonie het beleeft:
Dan voel ik haar vingers, licht, beheerst, langs de lijn van mijn rug — een verkenning, maar met een doel dat ik nog niet helemaal zie.
“Je geeft snel toe,” fluistert ze bij mijn oor. Haar stem is dichtbij, bijna voelbaar tegen mijn huid.
“Dat had ik niet verwacht.”
Ik sluit mijn ogen. Niet om te verbergen, maar om los te laten.
Er is iets in haar toon dat me kleiner maakt, maar op een manier die niet onveilig voelt.
Op een manier die rust geeft.
“Léonie….
Mijn naam klinkt anders uit haar mond.
Diep.
Bezittend.”
Alsof zij nu bepaalt welke versie van mij er bestaat.
Ze legt haar hand op mijn heup, stevig, leidend.
Alles in dat ene gebaar zegt:
“Ik neem het vanaf hier over.”
En het meest verrassende is:
Ik wil dat.
Niet omdat ik geen keuze heb — maar omdat ze me een keuze geeft die ik nog nooit eerder durfde te nemen.
“Goed zo,” zegt ze, alsof ik iets belangrijks heb gedaan.
Dan beweegt ze langzaam om me heen.
“Je blijft hier,” zegt ze zacht maar vast.
“Voor mij.”
Het is geen bevel dat iets afneemt.
Het is een bevel dat iets vrijmaakt.
En ik voel het.
Het kantelen in mezelf.
Het toestaan.
Het erkennen dat ik dit wil — niet omdat ik gestuurd word, maar omdat het eindelijk klopt.
Ik weet dat wat er nu volgt… een andere versie van mij zal wakker maken.
En voor het eerst denk ik niet: mag dit wel?
Maar: laat het komen.
“Gebruik je tong.” commandeert ze, haar stem half plagend, half bevelend.
Ik aarzel geen moment.
Ik ga op mijn knieën zitten en schuif haar stringetje opzij.
Mijn tong vond haar gevoelige plek, en ik voelde hoe haar handen zich in mijn haar vastgrepen.
Met een soepele beweging gleed ik met twee vingers naar binnen, haar zachte warmte om me heen voelend. Ik hoor hoe haar ademhaling versnelt, haar onregelmatige kreunen vulden de huiskamer terwijl ik haar dichter naar het randje bracht.
Toen ze eindelijk kwam, voelde ik hoe haar hele lichaam schokte onder mijn aanraking. Haar handen trokken me naar boven en ze kuste me opnieuw, haar lippen nog steeds hongerig, maar haar aanrakingen tederder, alsof ze elk moment wilde bewaren.
De kamer voelt warmer dan daarvoor.
Alsof de lucht zelf nog nasiddert van alles wat er net tussen ons gebeurde —
zelfs al staat het niet in woorden gevat.
Een vrouw die precies weet wat ze net van mij gekregen heeft…
en precies weet wat ze terug te geven heeft.
Ze wenkt me met twee vingers.
Niet omdat ze me nodig heeft.
Maar omdat ik bij háár hoor op dit moment.
Ik ga naast haar liggen.
Of eigenlijk: naast haar knielen, want dat is hoe mijn lichaam spontaan kiest te bewegen.
Laura legt een hand in mijn haar, maar zo anders dan daarnet.
Niet leidend.
Niet sturend.
Troostend.
Bezittend.
Alsof ze met één simpele beweging zegt: rustig, ik heb je.
“Kom hier,” fluistert ze, en ik voel hoe mijn hele lijf gehoorzaamt.
Ze trekt me tegen zich aan, mijn hoofd rustend tegen haar buik,
haar vingers glijdend door mijn haar in lange, kalme streken.
Het is geen seksuele aanraking.
Het is controle én zorg, samengeweven tot iets dat ik niet kende.
“Goed gedaan,” zegt ze zacht.
Niet als compliment.
Meer als bevestiging.
Een anker.
Mijn adem komt weer op regelmaat.
Mijn gedachten — chaotisch, onvoorbereid — vallen langzaam op hun plek.
Laura blijft over mijn rug strijken, duim na duim,
alsof ze precies weet waar spanning zich verstopt.
“Je lichaam praat harder dan je woorden,” zegt ze.
Haar toon is warm, maar er zit nog steeds die onderliggende dominantie in.
“Dat vind ik… mooi aan je.”
Ik zeg niets.
Ik hoef niets te zeggen.
Zij vult de stilte voor mij
Een paar minuten later — misschien langer, misschien korter, tijd voelt vreemd — gaat haar telefoon af.
Newcolor (45)
Alice--x (48)
Gonnie (39)
Fairy (30)