Door: Reiziger48
Datum: 02-05-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 227
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Lesbo, Onervaren,
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Lesbo, Onervaren,
Vervolg op: Een Lesbienne Met Schulden - 19: Toekomst
Kennismaken Met Lé
Laura leeft in het jaar 2525 en is het seksleven van haar oma, die leefde in de 21ste eeuw, fascineert haar. Samen met haar huisgenoot Nadine heeft ze lesbische ervaringen opgedaan en beide meiden willen haar in de 21ste eeuw bezoeken en haar helpen uit de schulden te komen.
Reizen terug in de tijd is alléén voorbehouden aan mensen met een speciaal beroep, waarvan de overheid weet dat die persoon de geschiedenis niet zal veranderen en het alleen als doel heeft de oude beschaving uit die eeuw beter te bestuderen.
Nadine studeert oude talen en krijgt les van Julienne. Die persoon mag, na geautoriseerde toestemming, terug reien in de tijd en mag zich laten vergezellen door enkele studenten. Nu is het taak voor Laura en Nadine om haar over de streep te trekken en samen naar die tijd te reizen.
Om dit goed te kunnen bespreken mogen ze haar bezoeken in haar ‘chateau ’in la douce France. afspraken gemaakt en in het voorjaar naar haar toe gegaan. Zij stond ze op te wachten op Gare du Nord, vroeger een treinstation nu een plaats waar je met tele-reizen naar toe kunt gaan. Samen gingen ze verder naar Reims waar de grootste en belangrijkste kathedraal van Frankrijk staat.
Vlak bij die kathedraal staat het oude grote huis, waar zij woont met het haar ouders en haar zus Léonie. Laura schrok wel toen ze binnenstapte, luxueus, pracht en praal straalde alles uit. Deftige, super beleefde ouders. Een dienstmeisje, ja de ze familie hield oude tradities in eer, met een wit schortje voor, nam de spullen van Laura en Nadine aan en bracht die naar hun aparte logeerkamer.
Ze werden allerhartelijkst ontvangen door Monsieur en Madame en ook door Léonie de zus die een jaar jonger is dan Laura. Monsieur is de naaste medewerker van de minister op Le Quai d’Orsay. Zij vroegen beide meisjes over hun familie en in het bijzonder over de Franse tak van de familie van Laura, ook wat ze in het dagelijkse leven deed en wat haar toekomstplannen waren.
Uitgebreid kwam toen reizen in de tijd ter sprake en de voordelen die dit had, maar zeker ook de consequenties verbonden aan veranderingen van de feiten in die tijd. Kortweg gezegd alleen maar kijken en vooral NIETS doen.
Na een uur nam Léonie Laura mee naar boven om haar haar kamer te laten zien. Die bevond zich op de tweede etage naast die van Julienne en die van haarzelf. Ze gaf me allerlei aanwijzingen hoe ze zich moest gedragen tegenover haar ouders. “Vooral niet laten blijken dat ze met Nadine seks had gehad en dat ze vooral op meisjes viel.
Haar ouders zijn, zoals we nu zouden zeggen, nog van de oude stempel en is seks alleen bedoeld voor man en vrouw en eigenlijk alleen met het doel elkaar te laten zien hoeveel je van die ander houdt. Ze zijn aanhanger van Le Comté de Paris. De man die koning zou zijn indien Frankrijk nog een monarchie was. Hij is een nazaat van de broer van Lodewijk XIV maar ook van Louis-Philippe, de laatste koning der Fransen”. Echte Francofielen weten dit natuurlijk
Léonie was goed op de hoogte met de geschiedenis van de Franse koningshuizen. Ze vertelde ook dat bij het diner ‘s avonds iedereen keurig gekleed aan tafel ging. Haar ouders voeren het gesprek en je mag alleen wat zeggen als je iets gevraagd wordt.
Ook zij moest een jurk aan terwijl ze helemaal geen jurk bij zich had. Alleen een rok en blouse maar dat gaf geen pas volgens Léonie. Ze nam haar mee naar haar slaapkamer en zocht een zwarte jurk voor haar uit. Laura trok haar spijkerbroek en trui uit en trok de jurk aan.
Léonie bekeek haar goed en zei dat ze de witte bh door de stof te zien was. Ze pakte uit een lade een zwarte bh. Laura trok de jurk gedeeltelijk weer uit en maakte de sluiting van haar bh los en deed die uit. Meteen zag ze dat Léonie langer dan normaal naar haar borsten keek. Ze deed de bh en de jurk weer aan en als dame vermomd gingen ze naar beneden voor het diner. Het dienstmeisje bediende en Monsieur en Madame voerden een gesprek dat iedereen boven de pet ging.
De rest van de avond werd er amicaal met elkaar gepraat en om 22:30 ging iedereen aar boven. Laura kleedde zich uit en deed een nachthemdje en broekje aan. Ze kroop in bed en hoopte dat Nadine, ondanks het bezwaar van de ouders toch zou komen.
Na een minuut of tien ging de deur open en stapte zij (?) in alleen een broekje naar binnen. Laura lichtte het dekbed op en ze ging naast haar liggen en zoende op haar mond. Het begin van een lange vrijpartij en ze gaf zich helemaal over aan Laura.
Hoe Léonie het beleeft:
Dan voel ik haar vingers, licht, beheerst, langs de lijn van mijn rug — een verkenning, maar met een doel dat ik nog niet helemaal zie.
“Je geeft snel toe,” fluistert ze bij mijn oor. Haar stem is dichtbij, bijna voelbaar tegen mijn huid.
“Dat had ik niet verwacht.”
Ik sluit mijn ogen. Niet om te verbergen, maar om los te laten.
Er is iets in haar toon dat me kleiner maakt, maar op een manier die niet onveilig voelt.
Op een manier die rust geeft.
“Léonie….
Mijn naam klinkt anders uit haar mond.
Diep.
Bezittend.”
Alsof zij nu bepaalt welke versie van mij er bestaat.
Ze legt haar hand op mijn heup, stevig, leidend.
Alles in dat ene gebaar zegt:
“Ik neem het vanaf hier over.”
En het meest verrassende is:
Ik wil dat.
Niet omdat ik geen keuze heb — maar omdat ze me een keuze geeft die ik nog nooit eerder durfde te nemen.
“Goed zo,” zegt ze, alsof ik iets belangrijks heb gedaan.
Dan beweegt ze langzaam om me heen.
“Je blijft hier,” zegt ze zacht maar vast.
“Voor mij.”
Het is geen bevel dat iets afneemt.
Het is een bevel dat iets vrijmaakt.
En ik voel het.
Het kantelen in mezelf.
Het toestaan.
Het erkennen dat ik dit wil — niet omdat ik gestuurd word, maar omdat het eindelijk klopt.
Laura’s blik blijft aan me hangen.
Dominant.
Vrouwelijk.
Volkomen zeker van haar plek.
Ik weet dat wat er nu volgt… een andere versie van mij zal wakker maken.
En voor het eerst denk ik niet: mag dit wel?
Maar: laat het komen.
“Gebruik je tong.” commandeert ze, haar stem half plagend, half bevelend.
Ik aarzel geen moment.
Ik ga op mijn knieën zitten en schuif haar stringetje opzij.
Mijn tong vond haar gevoelige plek, en ik voelde hoe haar handen zich in mijn haar vastgrepen.
Met een soepele beweging gleed ik met twee vingers naar binnen, haar zachte warmte om me heen voelend. Ik hoor hoe haar ademhaling versnelt, haar onregelmatige kreunen vulden de huiskamer terwijl ik haar dichter naar het randje bracht.
Toen ze eindelijk kwam, voelde ik hoe haar hele lichaam schokte onder mijn aanraking. Haar handen trokken me naar boven en ze kuste me opnieuw, haar lippen nog steeds hongerig, maar haar aanrakingen tederder, alsof ze elk moment wilde bewaren.
De kamer voelt warmer dan daarvoor.
Alsof de lucht zelf nog nasiddert van alles wat er net tussen ons gebeurde —
zelfs al staat het niet in woorden gevat.
Een vrouw die precies weet wat ze net van mij gekregen heeft…
en precies weet wat ze terug te geven heeft.
Ze wenkt me met twee vingers.
Niet omdat ze me nodig heeft.
Maar omdat ik bij háár hoor op dit moment.
Ik ga naast haar liggen.
Of eigenlijk: naast haar knielen, want dat is hoe mijn lichaam spontaan kiest te bewegen.
Laura legt een hand in mijn haar, maar zo anders dan daarnet.
Niet leidend.
Niet sturend.
Troostend.
Bezittend.
Alsof ze met één simpele beweging zegt: rustig, ik heb je.
“Kom hier,” fluistert ze, en ik voel hoe mijn hele lijf gehoorzaamt.
Ze trekt me tegen zich aan, mijn hoofd rustend tegen haar buik,
haar vingers glijdend door mijn haar in lange, kalme streken.
Het is geen seksuele aanraking.
Het is controle én zorg, samengeweven tot iets dat ik niet kende.
“Goed gedaan,” zegt ze zacht.
Niet als compliment.
Meer als bevestiging.
Een anker.
Mijn adem komt weer op regelmaat.
Mijn gedachten — chaotisch, onvoorbereid — vallen langzaam op hun plek.
Laura blijft over mijn rug strijken, duim na duim,
alsof ze precies weet waar spanning zich verstopt.
“Je lichaam praat harder dan je woorden,” zegt ze.
Haar toon is warm, maar er zit nog steeds die onderliggende dominantie in.
“Dat vind ik… mooi aan je.”
Ik zeg niets.
Ik hoef niets te zeggen.
Zij vult de stilte voor mij
Een paar minuten later — misschien langer, misschien korter, tijd voelt vreemd — gaat haar telefoon af.
Miranda kijkt op het scherm.
En de transformatie is haast kunst.
Haar gezicht verzacht.
Haar schouders ontspannen.
De dominante energie verschuift moeiteloos
naar iets warms, liefs, bijna meisjesachtigs.
“Hey lief,” zegt ze terwijl ze opneemt.
Haar stem is meteen een paar tonen hoger, luchtiger.
Geen spoor van de vrouw die een minuut geleden nog volledige controle over mij had.
Ik luister zonder te bewegen.
“Oh echt? Wat leuk,” lacht ze.
“Ja, ik ben even bij Léonie. Gewoon, gezellig, beetje bijkletsen.”
De moeiteloosheid doet bijna zeer.
Niet omdat het gespeeld is —
maar omdat het zó natuurlijk voelt hoe ze tussen werelden schakelt.
“Binnenkort ben ik bij jou hoor,” zegt ze zacht, kleintjes bijna.
Een toon die ik nog nooit eerder van haar heb gehoord.
“Oh…. ja? Laat je verrassen dan.”
Ze glimlacht breed terwijl ze luistert naar wat er wordt gezegd,
tikt met haar vingers nonchalant op mijn schouder
— een subtiele herinnering dat ze me nog steeds voelt,
dat ik nog steeds in haar sfeer val,
ook al praat ze nu met hem.
“Tot later, lieverd,” fluistert ze.
En ze hangt op.
Ze zucht.
Niet zwaar — eerder tevreden.
Dan kijkt ze naar mij.
Naar hoe ik nog steeds half tegen haar aan lig.
Naar wat er in mijn ogen te lezen staat.
Haar glimlach verandert opnieuw.
Vindt een plek tussen teder en onverbiddelijk.
“Sta op,” zegt ze zacht.
Niet dwingend.
Maar onmiskenbaar.
“Je bent nog niet klaar met mij.”
Ze staat nog steeds dicht bij me, de warmte van haar naakte huid tegen het mijne,
haar ogen vol spanning — maar niet van lust alleen.
Er zit iets anders onder. Iets zachts.
Een soort hoop.
Laura vertelt verder:
Ik til mijn hand op naar haar wang.
Zacht.
Ze beweegt niet, maar haar adem stokt wel.
En dan, zonder iets te zeggen,
breng ik mijn lippen naar de hare.
Voorzichtig.
Traag.
Niet om haar te verleiden.
Maar om haar gerust te stellen.
Om haar te laten voelen dat ze mij niet heeft afgeschrikt. Integendeel.
Onze lippen raken.
Heel even.
Dan trek ik me terug, net genoeg om haar reactie te vangen.
Haar ogen zijn gesloten.
Maar haar mond zoekt me alweer.
Dus ik geef haar nog een kus.
Iets langer nu.
En ik voel hoe ze ontspant.
Hoe haar handen mijn middel aanraken — aarzelend eerst,
maar dan steviger.
Als we loskomen, blijft haar voorhoofd tegen het mijne rusten.
“Je had me niet mogen kussen,” fluistert ze.
“Maar ik ben blij dat je het deed.”
Ik glimlach.
“Jij had dat ook niet mogen zeggen…”
“Maar ik ben blij dat je het wél deed.”
Ze lacht — echt deze keer.
En ik weet: dit is het moment waarop alles begint.
—
Ze pakt mijn hand, trekt me langzaam mee naar de douche, onder de warme straal.
Het water glijdt over ons heen,
dempt elk geluid,
alsof de wereld buiten deze badkamer even niet bestaat.
Ze kijkt me aan, nu zachter dan ooit.
En ineens zie ik alles:
het meisje dat altijd sterker leek dan ze zich voelde.
Dat haar branie gebruikte als schild.
En het meisje dat nu — voor het eerst — dat schild laat vallen.
Voor mij.
Ik til mijn hand op, strijk nat haar achter haar oor.
Haar huid is warm en glad van het water.
Ze sluit haar ogen kort als ik haar wang raak,
alsof ze zich eraan overgeeft.
En dan trek ik haar voorzichtig dichterbij.
Onze lichamen raken,
borst tegen borst, buik tegen buik,
zonder haast.
Ze zucht zacht als ik mijn lippen opnieuw op de hare leg.
Deze keer dieper.
Langzamer.
Haar handen vinden mijn onderrug,
houden me vast alsof ze bang is dat ik het me bedenk.
Maar dat ga ik niet doen.
Niet nu.
Niet meer.
Ik kus haar kaaklijn, haar hals.
Mijn handen glijden over haar rug,
deze keer met net iets meer lef —
en ik voel haar heupen zich tegen me aan bewegen.
Ze fluistert mijn naam.
Zacht.
Alsof ze wil checken of dit écht gebeurt.
Ik antwoord niet.
Ik kijk haar alleen aan.
En glimlach.
“Wees maar jezelf,” fluister ik.
Ze drukt haar lichaam steviger tegen het mijne,
haar ademhaling versneld, haar blik alleen nog op mij.
Water stroomt langs onze huid,
de hitte van de stoom mengt zich met die van onze lijven.
Ik voel haar heupen onder mijn handen,
haar mond die hapt naar adem tussen zachte kreunen door,
en de manier waarop ze zich steeds iets verder aan mij overgeeft.
We zijn nergens anders dan hier.
In dit moment.
Samen.
Mijn vingers vinden haar ritme, haar spanning.
Ze duwt haar voorhoofd tegen mijn schouder,
trillend, kwetsbaar, open.
Ik voel hoe ze opbouwt,
hoe haar lijf zich spant,
haar adem stokt,
en dan —
ineens —
een korte, fluisterende kreun die alles zegt.
Ze komt. Stil.
In mijn armen.
Onder het stromende water.
Maar voor ik iets kan zeggen,
hoor ik het.
Voetstappen.
Op de gang.
Onze blikken kruisen —
in één seconde zijn we stil.
Ik zet de kraan zachter.
Zij houdt haar adem in.
De badkamerdeur zit op slot, maar het blijft spannend.
Zijn silhouet schuift voorbij de kier onder de deur.
Hij is op weg naar het toilet. Of naar beneden.
Hij heeft geen idee.
Ze kijkt me aan. Glimlacht nu.
Zacht. Ondeugend.
Nog na hijgend.
“Dat was nipt.”
Ik grinnik fluisterend.
“Te nipt.”
Ze laat haar hand over mijn buik glijden.
“Volgende keer… misschien iets minder gehaast.”
En terwijl zijn voetstappen weer verdwijnen,
druk ik mijn voorhoofd tegen het hare.
“Volgende keer?” fluister ik.
Ze kust me kort.
“Als jij het aandurft.
Reizen terug in de tijd is alléén voorbehouden aan mensen met een speciaal beroep, waarvan de overheid weet dat die persoon de geschiedenis niet zal veranderen en het alleen als doel heeft de oude beschaving uit die eeuw beter te bestuderen.
Nadine studeert oude talen en krijgt les van Julienne. Die persoon mag, na geautoriseerde toestemming, terug reien in de tijd en mag zich laten vergezellen door enkele studenten. Nu is het taak voor Laura en Nadine om haar over de streep te trekken en samen naar die tijd te reizen.
Om dit goed te kunnen bespreken mogen ze haar bezoeken in haar ‘chateau ’in la douce France. afspraken gemaakt en in het voorjaar naar haar toe gegaan. Zij stond ze op te wachten op Gare du Nord, vroeger een treinstation nu een plaats waar je met tele-reizen naar toe kunt gaan. Samen gingen ze verder naar Reims waar de grootste en belangrijkste kathedraal van Frankrijk staat.
Vlak bij die kathedraal staat het oude grote huis, waar zij woont met het haar ouders en haar zus Léonie. Laura schrok wel toen ze binnenstapte, luxueus, pracht en praal straalde alles uit. Deftige, super beleefde ouders. Een dienstmeisje, ja de ze familie hield oude tradities in eer, met een wit schortje voor, nam de spullen van Laura en Nadine aan en bracht die naar hun aparte logeerkamer.
Ze werden allerhartelijkst ontvangen door Monsieur en Madame en ook door Léonie de zus die een jaar jonger is dan Laura. Monsieur is de naaste medewerker van de minister op Le Quai d’Orsay. Zij vroegen beide meisjes over hun familie en in het bijzonder over de Franse tak van de familie van Laura, ook wat ze in het dagelijkse leven deed en wat haar toekomstplannen waren.
Uitgebreid kwam toen reizen in de tijd ter sprake en de voordelen die dit had, maar zeker ook de consequenties verbonden aan veranderingen van de feiten in die tijd. Kortweg gezegd alleen maar kijken en vooral NIETS doen.
Na een uur nam Léonie Laura mee naar boven om haar haar kamer te laten zien. Die bevond zich op de tweede etage naast die van Julienne en die van haarzelf. Ze gaf me allerlei aanwijzingen hoe ze zich moest gedragen tegenover haar ouders. “Vooral niet laten blijken dat ze met Nadine seks had gehad en dat ze vooral op meisjes viel.
Haar ouders zijn, zoals we nu zouden zeggen, nog van de oude stempel en is seks alleen bedoeld voor man en vrouw en eigenlijk alleen met het doel elkaar te laten zien hoeveel je van die ander houdt. Ze zijn aanhanger van Le Comté de Paris. De man die koning zou zijn indien Frankrijk nog een monarchie was. Hij is een nazaat van de broer van Lodewijk XIV maar ook van Louis-Philippe, de laatste koning der Fransen”. Echte Francofielen weten dit natuurlijk
Léonie was goed op de hoogte met de geschiedenis van de Franse koningshuizen. Ze vertelde ook dat bij het diner ‘s avonds iedereen keurig gekleed aan tafel ging. Haar ouders voeren het gesprek en je mag alleen wat zeggen als je iets gevraagd wordt.
Ook zij moest een jurk aan terwijl ze helemaal geen jurk bij zich had. Alleen een rok en blouse maar dat gaf geen pas volgens Léonie. Ze nam haar mee naar haar slaapkamer en zocht een zwarte jurk voor haar uit. Laura trok haar spijkerbroek en trui uit en trok de jurk aan.
Léonie bekeek haar goed en zei dat ze de witte bh door de stof te zien was. Ze pakte uit een lade een zwarte bh. Laura trok de jurk gedeeltelijk weer uit en maakte de sluiting van haar bh los en deed die uit. Meteen zag ze dat Léonie langer dan normaal naar haar borsten keek. Ze deed de bh en de jurk weer aan en als dame vermomd gingen ze naar beneden voor het diner. Het dienstmeisje bediende en Monsieur en Madame voerden een gesprek dat iedereen boven de pet ging.
De rest van de avond werd er amicaal met elkaar gepraat en om 22:30 ging iedereen aar boven. Laura kleedde zich uit en deed een nachthemdje en broekje aan. Ze kroop in bed en hoopte dat Nadine, ondanks het bezwaar van de ouders toch zou komen.
Na een minuut of tien ging de deur open en stapte zij (?) in alleen een broekje naar binnen. Laura lichtte het dekbed op en ze ging naast haar liggen en zoende op haar mond. Het begin van een lange vrijpartij en ze gaf zich helemaal over aan Laura.
Hoe Léonie het beleeft:
Dan voel ik haar vingers, licht, beheerst, langs de lijn van mijn rug — een verkenning, maar met een doel dat ik nog niet helemaal zie.
“Je geeft snel toe,” fluistert ze bij mijn oor. Haar stem is dichtbij, bijna voelbaar tegen mijn huid.
“Dat had ik niet verwacht.”
Ik sluit mijn ogen. Niet om te verbergen, maar om los te laten.
Er is iets in haar toon dat me kleiner maakt, maar op een manier die niet onveilig voelt.
Op een manier die rust geeft.
“Léonie….
Mijn naam klinkt anders uit haar mond.
Diep.
Bezittend.”
Alsof zij nu bepaalt welke versie van mij er bestaat.
Ze legt haar hand op mijn heup, stevig, leidend.
Alles in dat ene gebaar zegt:
“Ik neem het vanaf hier over.”
En het meest verrassende is:
Ik wil dat.
Niet omdat ik geen keuze heb — maar omdat ze me een keuze geeft die ik nog nooit eerder durfde te nemen.
“Goed zo,” zegt ze, alsof ik iets belangrijks heb gedaan.
Dan beweegt ze langzaam om me heen.
“Je blijft hier,” zegt ze zacht maar vast.
“Voor mij.”
Het is geen bevel dat iets afneemt.
Het is een bevel dat iets vrijmaakt.
En ik voel het.
Het kantelen in mezelf.
Het toestaan.
Het erkennen dat ik dit wil — niet omdat ik gestuurd word, maar omdat het eindelijk klopt.
Laura’s blik blijft aan me hangen.
Dominant.
Vrouwelijk.
Volkomen zeker van haar plek.
Ik weet dat wat er nu volgt… een andere versie van mij zal wakker maken.
En voor het eerst denk ik niet: mag dit wel?
Maar: laat het komen.
“Gebruik je tong.” commandeert ze, haar stem half plagend, half bevelend.
Ik aarzel geen moment.
Ik ga op mijn knieën zitten en schuif haar stringetje opzij.
Mijn tong vond haar gevoelige plek, en ik voelde hoe haar handen zich in mijn haar vastgrepen.
Met een soepele beweging gleed ik met twee vingers naar binnen, haar zachte warmte om me heen voelend. Ik hoor hoe haar ademhaling versnelt, haar onregelmatige kreunen vulden de huiskamer terwijl ik haar dichter naar het randje bracht.
Toen ze eindelijk kwam, voelde ik hoe haar hele lichaam schokte onder mijn aanraking. Haar handen trokken me naar boven en ze kuste me opnieuw, haar lippen nog steeds hongerig, maar haar aanrakingen tederder, alsof ze elk moment wilde bewaren.
De kamer voelt warmer dan daarvoor.
Alsof de lucht zelf nog nasiddert van alles wat er net tussen ons gebeurde —
zelfs al staat het niet in woorden gevat.
Een vrouw die precies weet wat ze net van mij gekregen heeft…
en precies weet wat ze terug te geven heeft.
Ze wenkt me met twee vingers.
Niet omdat ze me nodig heeft.
Maar omdat ik bij háár hoor op dit moment.
Ik ga naast haar liggen.
Of eigenlijk: naast haar knielen, want dat is hoe mijn lichaam spontaan kiest te bewegen.
Laura legt een hand in mijn haar, maar zo anders dan daarnet.
Niet leidend.
Niet sturend.
Troostend.
Bezittend.
Alsof ze met één simpele beweging zegt: rustig, ik heb je.
“Kom hier,” fluistert ze, en ik voel hoe mijn hele lijf gehoorzaamt.
Ze trekt me tegen zich aan, mijn hoofd rustend tegen haar buik,
haar vingers glijdend door mijn haar in lange, kalme streken.
Het is geen seksuele aanraking.
Het is controle én zorg, samengeweven tot iets dat ik niet kende.
“Goed gedaan,” zegt ze zacht.
Niet als compliment.
Meer als bevestiging.
Een anker.
Mijn adem komt weer op regelmaat.
Mijn gedachten — chaotisch, onvoorbereid — vallen langzaam op hun plek.
Laura blijft over mijn rug strijken, duim na duim,
alsof ze precies weet waar spanning zich verstopt.
“Je lichaam praat harder dan je woorden,” zegt ze.
Haar toon is warm, maar er zit nog steeds die onderliggende dominantie in.
“Dat vind ik… mooi aan je.”
Ik zeg niets.
Ik hoef niets te zeggen.
Zij vult de stilte voor mij
Een paar minuten later — misschien langer, misschien korter, tijd voelt vreemd — gaat haar telefoon af.
Miranda kijkt op het scherm.
En de transformatie is haast kunst.
Haar gezicht verzacht.
Haar schouders ontspannen.
De dominante energie verschuift moeiteloos
naar iets warms, liefs, bijna meisjesachtigs.
“Hey lief,” zegt ze terwijl ze opneemt.
Haar stem is meteen een paar tonen hoger, luchtiger.
Geen spoor van de vrouw die een minuut geleden nog volledige controle over mij had.
Ik luister zonder te bewegen.
“Oh echt? Wat leuk,” lacht ze.
“Ja, ik ben even bij Léonie. Gewoon, gezellig, beetje bijkletsen.”
De moeiteloosheid doet bijna zeer.
Niet omdat het gespeeld is —
maar omdat het zó natuurlijk voelt hoe ze tussen werelden schakelt.
“Binnenkort ben ik bij jou hoor,” zegt ze zacht, kleintjes bijna.
Een toon die ik nog nooit eerder van haar heb gehoord.
“Oh…. ja? Laat je verrassen dan.”
Ze glimlacht breed terwijl ze luistert naar wat er wordt gezegd,
tikt met haar vingers nonchalant op mijn schouder
— een subtiele herinnering dat ze me nog steeds voelt,
dat ik nog steeds in haar sfeer val,
ook al praat ze nu met hem.
“Tot later, lieverd,” fluistert ze.
En ze hangt op.
Ze zucht.
Niet zwaar — eerder tevreden.
Dan kijkt ze naar mij.
Naar hoe ik nog steeds half tegen haar aan lig.
Naar wat er in mijn ogen te lezen staat.
Haar glimlach verandert opnieuw.
Vindt een plek tussen teder en onverbiddelijk.
“Sta op,” zegt ze zacht.
Niet dwingend.
Maar onmiskenbaar.
“Je bent nog niet klaar met mij.”
Ze staat nog steeds dicht bij me, de warmte van haar naakte huid tegen het mijne,
haar ogen vol spanning — maar niet van lust alleen.
Er zit iets anders onder. Iets zachts.
Een soort hoop.
Laura vertelt verder:
Ik til mijn hand op naar haar wang.
Zacht.
Ze beweegt niet, maar haar adem stokt wel.
En dan, zonder iets te zeggen,
breng ik mijn lippen naar de hare.
Voorzichtig.
Traag.
Niet om haar te verleiden.
Maar om haar gerust te stellen.
Om haar te laten voelen dat ze mij niet heeft afgeschrikt. Integendeel.
Onze lippen raken.
Heel even.
Dan trek ik me terug, net genoeg om haar reactie te vangen.
Haar ogen zijn gesloten.
Maar haar mond zoekt me alweer.
Dus ik geef haar nog een kus.
Iets langer nu.
En ik voel hoe ze ontspant.
Hoe haar handen mijn middel aanraken — aarzelend eerst,
maar dan steviger.
Als we loskomen, blijft haar voorhoofd tegen het mijne rusten.
“Je had me niet mogen kussen,” fluistert ze.
“Maar ik ben blij dat je het deed.”
Ik glimlach.
“Jij had dat ook niet mogen zeggen…”
“Maar ik ben blij dat je het wél deed.”
Ze lacht — echt deze keer.
En ik weet: dit is het moment waarop alles begint.
—
Ze pakt mijn hand, trekt me langzaam mee naar de douche, onder de warme straal.
Het water glijdt over ons heen,
dempt elk geluid,
alsof de wereld buiten deze badkamer even niet bestaat.
Ze kijkt me aan, nu zachter dan ooit.
En ineens zie ik alles:
het meisje dat altijd sterker leek dan ze zich voelde.
Dat haar branie gebruikte als schild.
En het meisje dat nu — voor het eerst — dat schild laat vallen.
Voor mij.
Ik til mijn hand op, strijk nat haar achter haar oor.
Haar huid is warm en glad van het water.
Ze sluit haar ogen kort als ik haar wang raak,
alsof ze zich eraan overgeeft.
En dan trek ik haar voorzichtig dichterbij.
Onze lichamen raken,
borst tegen borst, buik tegen buik,
zonder haast.
Ze zucht zacht als ik mijn lippen opnieuw op de hare leg.
Deze keer dieper.
Langzamer.
Haar handen vinden mijn onderrug,
houden me vast alsof ze bang is dat ik het me bedenk.
Maar dat ga ik niet doen.
Niet nu.
Niet meer.
Ik kus haar kaaklijn, haar hals.
Mijn handen glijden over haar rug,
deze keer met net iets meer lef —
en ik voel haar heupen zich tegen me aan bewegen.
Ze fluistert mijn naam.
Zacht.
Alsof ze wil checken of dit écht gebeurt.
Ik antwoord niet.
Ik kijk haar alleen aan.
En glimlach.
“Wees maar jezelf,” fluister ik.
Ze drukt haar lichaam steviger tegen het mijne,
haar ademhaling versneld, haar blik alleen nog op mij.
Water stroomt langs onze huid,
de hitte van de stoom mengt zich met die van onze lijven.
Ik voel haar heupen onder mijn handen,
haar mond die hapt naar adem tussen zachte kreunen door,
en de manier waarop ze zich steeds iets verder aan mij overgeeft.
We zijn nergens anders dan hier.
In dit moment.
Samen.
Mijn vingers vinden haar ritme, haar spanning.
Ze duwt haar voorhoofd tegen mijn schouder,
trillend, kwetsbaar, open.
Ik voel hoe ze opbouwt,
hoe haar lijf zich spant,
haar adem stokt,
en dan —
ineens —
een korte, fluisterende kreun die alles zegt.
Ze komt. Stil.
In mijn armen.
Onder het stromende water.
Maar voor ik iets kan zeggen,
hoor ik het.
Voetstappen.
Op de gang.
Onze blikken kruisen —
in één seconde zijn we stil.
Ik zet de kraan zachter.
Zij houdt haar adem in.
De badkamerdeur zit op slot, maar het blijft spannend.
Zijn silhouet schuift voorbij de kier onder de deur.
Hij is op weg naar het toilet. Of naar beneden.
Hij heeft geen idee.
Ze kijkt me aan. Glimlacht nu.
Zacht. Ondeugend.
Nog na hijgend.
“Dat was nipt.”
Ik grinnik fluisterend.
“Te nipt.”
Ze laat haar hand over mijn buik glijden.
“Volgende keer… misschien iets minder gehaast.”
En terwijl zijn voetstappen weer verdwijnen,
druk ik mijn voorhoofd tegen het hare.
“Volgende keer?” fluister ik.
Ze kust me kort.
“Als jij het aandurft.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Wereldswon, 44 jaar. Dit verhaal is nog maar het begin... Op mijn prive pagina wacht een wereld vol nieuwe verleidingen en geheime momenten...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Zawatteke (23)
Coerlie (44)
Lotusbloem (50)
CladiaHot (59)