De Avonturen Van Arthur En Laura - 14

Ik begeef me naar de wellness afdeling van de villa. De lucht is hier zwaar van de aroma's van eucalyptus en sandelhout. Twee masseuses wachten me op. Hun handen zijn warm en vaardig als ze de laatste spanning uit mijn spieren kneden. Ditmaal is er geen happy end; ik houd mijn

focus scherp en mijn energie vast voor de honderden vrouwen die buiten wachten. Na de massage word ik volledig in geolied. De geur is bedwelmend en mijn huid glanst als gepolijst marmer onder de felle lichten.

Dan hijs ik me in mijn speciaal ontworpen gewaad: een zware, zijden rode mantel. De capuchon trek ik half over mijn hoofd, wat me de uitstraling van een duistere monnik geeft. Het grote, goud geborduurde embleem op mijn rug voelt zwaar aan. Aan de voorzijde, precies op de juiste plek, biedt de ronde opening mijn geslachtsdeel alle vrijheid. Ik trek mijn stoere, lederen laarzen aan en voel me onoverwinnelijk.

Ik stap de tuin in, waar het centrale podium al met het doek ervoor in het felle licht staat. Ik neem plaats op een klein bij podium van 30 centimeter hoog. Hierdoor bevindt mijn lid zich precies op de ideale pijphoogte voor de vrouwen die voor me komen staan. Ik sta kaarsrecht, mijn mantel openvallend, mijn pik fier vooruit en glanzend van de olie.

De deuren van de villa gaan open en de eerste stroom vrouwen komt naar buiten. Het

personeel begeleidt hen in een strakke lijn richting mijn podium. De eerste vrouw, een elegante advocate die ik ken uit de App-groep, stapt naar voren. Ze ziet me staan en haar adem stokt.

"Niet zoenen," beveel ik met een lage stem. "Tien seconden pijpen als begroeting."

Zonder aarzelen pakt ze mijn lul. De warme vochtigheid van haar mond omsluit me en ik voel de trilling van haar overgave. Na exact tien seconden tikt een beveiliger haar op haar schouder en moet ze plaatsmaken voor de volgende.

"Oh god, Arthur," fluistert de vrouw van de accountant terwijl ze opstaat en haar lippen aflikt. "Hij is nog indrukwekkender dan op de foto's. Die geur... ik word nu al gek."

De volgende is Helena, nog strak in haar nieuwe lakoutfit uit de boetiek. Ze kijkt me met grote ogen aan terwijl hem grijpt. "Hij proeft naar avontuur," mompelt ze tussen twee halen door, haar ogen rollend van puur genot. "Wat een zegen om hier te mogen staan."

De rij wordt in razendsnel tempo langer. Ik zie de vrouwen uit de Stille Straat ongeduldig trappelen op hun hoge hakken. Een jonge vrouw achterin de rij roept bijna naar haar vriendin: "Kijk hoe hij daar staat, als een god op een altaar! Ik wil niet wachten, ik wil hem nu!"

"Zó hard en zó glanzend," hoor ik een andere dame becommentariëren terwijl ze toekijkt hoe haar voorgangster haar begroeting afrondt. "Dit is het beste welkom dat ik ooit heb gehad."

Ik sta onverstoorbaar op mijn podium, de meester van dit ritueel, terwijl de ene na de andere koningin van de Stille Straat knielt om haar eerbetoon te brengen. De koortsachtige spanning op het gazon stijgt met elke seconde die voorbijgaat.

Terwijl ik onverstoorbaar op mijn podium sta en de ene na de andere vrouw uit de rij mijn harde schacht met haar mond laat begroeten, vindt er in de beslotenheid van de wellness afdeling een heel andere transformatie plaats.

Ellen en drie andere maagden, zorgvuldig geselecteerd voor deze unieke inwijding, worden door het personeel voorbereid. Ze zijn volledig ingeolied tot hun huid glanst als satijn. Hun kostuum is adembenemend: ze worden gehuld in ragfijne, witte engelenoutfits. Grote, imposante vleugels van echte veren sieren hun ruggen, wat hen een hemelse, bijna onaantastbare uitstraling geeft. Maar het kostuum is bedrieglijk; terwijl de bovenkant pure onschuld uitstraalt, zijn de pakjes aan de onderkant volledig opengewerkt. Hun kutjes zijn vrij gelaten, glanzend van de olie en klaar om voor het eerst blootgesteld te worden aan de blikken van de menigte.

In absolute stilte en diep geheim worden de vier 'engelen' door de zijuitgang van de villa naar het grote centrale podium in de tuin geleid. Dit podium is momenteel nog volledig afgeschermd door een gigantisch, zwaar fluwelen doek dat alle nieuwsgierige blikken buitenhoudt. Niemand van de 274 aanwezige vrouwen heeft in de gaten dat de maagden daar al opgesteld staan, wachtend op het moment dat het doek zal vallen.

Intussen gaat de begroeting bij mijn kleine podium onvermoeibaar door. De rij lijkt wel een eindeloze slang van lak, leer en verlangen.

"Je proeft naar macht, Arthur," fluistert een directrice van een groot kantoor nadat ze haar tien seconden heeft volgemaakt. Ze veegt een druppel olie van haar kin en kijkt me met een blik van pure aanbidding aan. "Dank u dat ik hier mag zijn."

Een jonge vrouw, die duidelijk haar zenuwen probeert te bedwingen, stamelt: "Ik heb nog nooit zo'n mooie lul gezien... zo dooraderd en sterk." Ze knielt gehoorzaam en ik voel hoe haar lippen trillen tegen mijn gloeiende huid.

De spanning op het gazon is inmiddels fysiek voelbaar. De geur van de honderden vrouwen, de parfum, het zweet van de opwinding en de zware olielucht mengen zich tot een bedwelmend aroma. Terwijl ik de ene na de andere vrouw tot overgave dwing, werp ik een blik naar het grote, afgeschermde podium. Ik weet wat er achter dat doek staat en ik weet dat de inwijding van de maagden het startschot zal zijn voor een nacht die de geschiedenis van de Stille Straat voorgoed zal herschrijven.

De rij lijkt geen einde te hebben, een golvende beweging van ongeduldige vrouwen die langzaam voet voor voet dichterbij mijn kleine podium schuifelen. Ik sta daar, onverzettelijk als een levend standbeeld in mijn rode zijden mantel, terwijl de ene na de andere koningin van de Stille Straat voor mij knielt. Het monotone, maar opwindende ritme van de begroetingen werkt hypnotiserend.

"Volgende," beveel ik kortaf, mijn stem laag en autoritair.

Een bekende advocate uit de buurt stapt naar voren. Ze draagt een diep uitgesneden korset van rood lakleer dat haar borsten bijna naar buiten duwt. Haar ogen glinsteren van een mengeling van machtswellust en onderdanigheid. Ze pakt hem met een soepele beweging, haar handen stevig op de rand van mijn podiumpje rustend. Terwijl ze mijn schacht in haar mond neemt, hoor ik haar zachtjes kreunen tegen mijn warme, geoliede huid. Na precies tien seconden trekt ze zich terug, haar lippen vochtig en glanzend.

"U bent nog indrukwekkender van dichtbij, Arthur," fluistert ze met een hese stem. "Die aderen onder die olie... het is kunst."

Achter haar klinkt het ongeduldige getik van stiletto’s op het gazon. Een van de vrouwen van de hockeyclub kan haar enthousiasme niet langer verbergen. "Schiet op, ik ben aan de beurt!" roept ze lachend, terwijl ze haar voorgangster bijna opzij duwt. Als ze voor me staat, kijkt ze recht in de opening van mijn mantel. "God, hij is zo fier... en die geur van die olie maakt me

helemaal gek." Ze grijpt mijn dijen vast en stort zich op haar taak, gulzig en behendig.

Ik voel de hitte van hun monden, de zachte aanraking van hun lippen en het af en toe schrapen van een tand, wat me alleen maar harder maakt. De commentaren blijven komen terwijl de rij vordert:

"Zoet en krachtig," mompelt een jonge dertiger terwijl ze opstaat.

"Ik wist dat dit het wachten waard was," zegt een ander met een veelbetekenende knipoog.

"Kijk die omvang... hoe past dit in godsnaam?" hoor ik iemand in de rij fluisteren tegen haar buurvrouw.

Intussen blijft het grote podium achter me gehuld in stilte, verborgen achter het zware fluweel. De aanwezigheid van de 'engelen' daarachter is een geheim dat alleen ik en mijn staf kennen. De spanning onder de vrouwen is nu zo groot dat de lucht bijna knettert. Ze zien alleen mij, hun meester in het rood, maar ze hebben geen idee dat de ceremonie op het punt staat te ontploffen.

Ik kijk over de hoofden van de wachtende menigte heen naar de imposante villa. De lichten binnen branden fel, maar hier buiten, in de schaduw van de opkomende maan, regeert de lust.

Eindelijk stapt Karin naar voren. Ze ziet er adembenemend uit in haar nieuwe outfit uit de

boetiek; het zwarte lakleer van haar korset spant gevaarlijk strak om haar middel en haar hoge laarzen geven haar een autoritaire, maar tegelijkertijd kwetsbare uitstraling. Wanneer ze voor mijn podiumpje stopt, vallen haar ogen direct op de ronde opening in mijn rode zijden mantel.

Haar adem stokt even. Ze kijkt van mijn geoliede, stijve lul naar mijn gezicht onder de diepe capuchon. "Arthur," fluistert ze, en ik zie de bewondering en de pure lust in haar ogen strijden om voorrang. "Ik wist dat je speciaal was, maar dit... dit is een heiligdom. Die mantel, die opening... het is zo rauw en tegelijkertijd zo koninklijk."

"Niet praten, Karin," herinner ik haar streng, terwijl ik mijn handen op mijn heupen zet. "Je kent de begroeting. Tien seconden."

Ze knikt gehoorzaam, haar lippen licht trillend. Ik voel haar warme adem tegen mijn eikel voordat ze me volledig in haar mond neemt. Ze is ervaren en gebruikt haar tong met een tederheid die me bijna even uit mijn concentratie haalt. Ze zuigt met een ritme dat precies aangeeft hoe diep haar verlangen zit. De olie op mijn huid mengt zich met haar speeksel, een geile combinatie die de geur van het festijn alleen maar versterkt.

Als de tien seconden om zijn, trekt ze zich met een hoorbare 'plop' terug. Ze blijft even op haar knieën zitten, opkijkend naar de imposante verschijning die ik nu ben. "Hij smaakt naar de vrijheid die we in de straat nooit hadden," zegt ze zacht, terwijl ze haar mondhoeken afveegt. "Dank je dat je ons dit durft te geven."

Ze staat op en maakt plaats voor de volgende vrouw, maar ze blijft in de buurt staan, haar blik gefixeerd op het grote, afgeschermde podium achter me. Ze heeft geen idee dat haar eigen dochter daar als een geoliede engel achter het doek staat te wachten op haar inwijding.

De laatste groep vrouwen van de nadert nu mijn podiumpje. De vermoeidheid in mijn benen is niet voelbaar; de adrenaline en de constante stimulatie van honderden warme monden houden me scherper dan ooit. De rij is inmiddels geëscaleerd tot een broeierige massa van ongeduldige lichamen in lak, leer en zijde.

Een jonge vrouw, een van de nieuwe aanwinsten uit de regio, stapt naar voren. Ze trilt over haar hele lichaam als ze mijn glanzende, dooraderde lul ziet die onvermoeibaar uit de opening van mijn rode mantel steekt. "Ik... ik heb nog nooit zo'n machtige aanblik gezien," stamelt ze. "Mag ik?"

"Niet vragen. Doen," beveel ik kortaf.

Ze stort zich op me met een gulzigheid die verraadt dat ze al uren in de rij staat te fantaseren over dit moment. Haar lippen omsluiten me strak en ze zuigt met een kracht die een diepe tinteling door mijn hele bekken jaagt. Na tien seconden dwing ik haar met een zachte druk op haar hoofd om te stoppen. Ze kijkt op, haar ogen wijd en vochtig. "Dank u, Meester," fluistert ze, voordat ze bijna struikelend over haar eigen hakken plaatsmaakt.

De laatste drie vrouwen van de rij sluiten de begroetingsceremonie af. Het zijn drie vriendinnen van de tennisclub, die gezamenlijk naar voren stappen. De voorste pakt, terwijl de andere twee gefascineerd toekijken hoe hun vriendin de geoliede schacht naar binnen werkt.

"Kijk hoe die aders kloppen," hoor ik de een tegen de ander fluisteren. "En die mantel... het maakt hem bijna onaanraakbaar, maar die opening is zo uitnodigend geil," antwoordt de ander met een hese stem.

Als de allerlaatste vrouw haar lippen van mijn eikel haalt en met een diepe buiging wegloopt, valt er een korte, zware stilte over het gazon. De vrouwen staan nu in een enorme halve cirkel rondom mijn kleine podium en het grote, nog steeds afgeschermde hoofdpodium. De honderden ogen zijn op mij gericht. Ik sta daar, mijn rode capuchon nog steeds over mijn hoofd, de enige bron van mannelijkheid in deze zee van verlangen.

Mijn pik is inmiddels keihard en glinstert van het speeksel en de olie onder de felle schijnwerpers. Ik spreid mijn armen, waardoor de rode zijde van mijn mantel als vleugels om me heen valt. De begroeting is klaar. De hiërarchie is bevestigd. Iedere vrouw hier heeft mijn smaak nu in haar mond en mijn beeld op haar netvlies gebrand.

Ik stap van mijn verhoging af en loop met rustige, beheerste passen over het gras naar het

hoofdpodium. De rode zijde van mijn mantel bolt zachtjes op in de avondbries, terwijl mijn laarzen een gedempt, ritmisch geluid maken op de ondergrond. De vrouwen wijken eerbiedig uiteen als ik passeer; ze staren gefascineerd naar de opening in mijn gewaad waar mijn lid nog steeds fier en glanzend vooruitsteekt.

Bovenaan de trap van het grote podium wacht Isabella me op. Ze is een adembenemende verschijning in het felle licht van de schijnwerpers. Ze heeft haar formele kleding ingeruild voor een outfit die pure macht en rauwe lust uitstraalt: een minimalistische leren bikini, bezet met glimmende, scherpe spijkers die elk lichtpuntje in de tuin reflecteren. Haar benen worden geaccentueerd door vlijmscherpe hoge laarzen die tot diep aan haar dijen reiken.

Net als ik draagt zij een mantel, maar de hare is van zwaar, zwart leer. De mantel valt volledig open, waardoor haar met spijkers beslagen lichaam bij elke beweging die ze maakt te zien is. Ze kijkt me aan met een blik die even trots als hongerig is, de meesteres die klaar is om samen met haar meester deze nacht te ontketenen. We staan daar nu samen, hoog boven de massa van vrouwen, geflankeerd door de enorme tv-schermen die onze beelden in close-up over het landgoed verspreiden. Achter ons hangt het zware doek nog steeds roerloos, de adem van de vier maagden bijna voelbaar in de stilte die nu over de tuin valt.

Terwijl wij daar samen staan als de onbetwiste heersers van dit landgoed, klinken er plotseling

twee oorverdovende knallen. Twee professionele vuurwerkpijpen schieten de nachtelijke hemel in en exploderen in een spectaculair schouwspel van goud en rood licht. De vonken regenen neer boven de vijver en werpen een flikkerende gloed over het publiek dat ademloos toekijkt.

Isabella stapt naar voren, naar de rand van het podium. Haar leren mantel waait iets open, waardoor de spijkers op haar bikini vervaarlijk schitteren in het kunstlicht. Ze pakt de microfoon en haar stem schalt krachtig en opruiend over het “festival” terrein.

"Vrouwen van de Stille Straat, koninginnen van de nacht!" begint ze, haar ogen vlammend. "Kijk om je heen. Dit is de plek waar alle maskers vallen. Vandaag laten we het fatsoen achter bij de poort." Ze wijst naar mij en dan naar het enorme doek achter ons. "Zo dadelijk zal Arthur geschiedenis schrijven. Voor jullie ogen zullen vier maagden door hem worden gedefloreerd op dit altaar van lust! Het geheel wordt muzikaal omlijst, er staat jullie nog een hele grote verrassing te wachten."

Een golf van ongeloof en opwinding trekt door de menigte. Ik zie Karin haar adem inhouden, nog steeds onwetend.

Isabella gaat verder, haar stem nog intenser: "Maar denk niet dat jullie alleen toeschouwers zijn! Na deze inwijding laten we het legertje mannen op jullie los. De strippers en 95 viriele studenten staan klaar om jullie helemaal gek te maken. Elk verlangen, elke fantasie die je ooit hebt onderdrukt, kan vannacht werkelijkheid worden. Gebruik hen, geniet van hen, laat je volledig gaan. Zij zijn er vanavond maar voor één doel: jullie koninklijk genot!"

Ze spreidt haar armen wijd en besluit met een luide kreet: "Laten we deze nacht onvergetelijk maken! De poorten van de lust staan wagenwijd open!"

De reactie is overweldigend. Een joelend applaus barst los, vermengd met kreten van opwinding en gefluit. De vrouwen scanderen onze namen en trappelen met hun hakken op het gras, waardoor er een ritmisch gestamp ontstaat dat tot in de villa voelbaar is. De sfeer is nu volledig omgeslagen van nerveuze spanning naar een collectieve razernij van verlangen.

De trommelaar in het orkest zet in met een diepe, aanhoudende roffel die door merg en been gaat en de hartslag van iedereen in de tuin opzweept. Ik hef mijn arm traag en resoluut in de lucht. De hele menigte valt in één klap stil, de blikken gefixeerd op mijn hand.

Dan geef ik het teken.

Met een zwaar, suizend geluid vallen de enorme fluwelen doeken naar beneden. Een geraffineerd lichtplan springt aan; geen fel wit licht, maar een geheimzinnig, dieppaars en zachtroze schemerlicht dat het podium in een mysterieuze gloed zet. De rookmachines spuiten een dunne nevel over de vloer, waardoor het lijkt alsof de hele scène boven de grond zweeft.

Daar, in het hart van het podium, staan vier altaren opgesteld, precies op de juiste neukhoogte. Over ieder altaar ligt een groot, glanzend zwart satijnen laken dat zwaar naar beneden hangt. De vormen onder de lakens zijn nog onduidelijk, wat de spanning tot een kookpunt drijft.

Om de altaren heen staan veertig personen in een perfecte halve kring opgesteld. Zij vormen de getuigen van deze ceremonie. Net als ik zijn ze gehuld in roze mantels met diepe capuchons die hun gezichten in de schaduw werpen. Het geheel ziet eruit als een rituele plek voor een geheim genootschap, een sacrale plek waar de wetten van de buitenwereld niet langer gelden.

Een collectief "oh" stijgt op uit de menigte. Ze dringen naar voren, de ogen wijd gesperd door de indrukwekkende, bijna religieuze aanblik van de riteplaats. De geur van wierook vermengt zich nu met de zware olie en het leer, terwijl de trommelslagen langzaam overgaan in een ritmisch, diep gezang van de veertig gezichten in de kring.

Ik kijk opzij naar Isabella, wiens met spijkers beslagen bikini glinstert in het paarse licht. Ze knikt me toe. De tijd van praten is voorbij; de rite gaat beginnen.

Het gezang stopt abrupt. Een doodse stilte valt over het landgoed, enkel onderbroken door het verre geruis van de bomen. Ik loop met krachtige passen op het eerste altaar af. Met een theatrale zwier die een meester-illusionist als Hans Klok niet zou misstaan, grijp ik de rand van het zwarte satijn en trek het laken met één ruk weg.

Precies op dat moment explodeert het orkest en het koor in de dramatische openingsklanken van O Fortuna van Carl Orff.

Klik hier om te beluisteren, denk aan je volumeknop! (nieuw tabblad)

De muziek schalt met een overweldigende kracht over het terrein. Ik zie vrouwen in het publiek letterlijk achteruit deinzen van de schrik door de combinatie van het visuele geweld en de bombastische muziek.

Daar ligt ze: Ellen. In haar witte engelenkostuum, de vleugels breed uitgezet over het altaar. Haar benen zijn wijd gespreid, haar huid glanst van de olie. Ze kijkt me aan met grote, verliefde ogen waarin de totale overgave te lezen is. Ik geef haar een korte, geruststellende knipoog en ga tussen haar benen staan. De cameramensen draaien hun lenzen op ons in en op de gigantische tv-schermen die, verspreid over de tuin, staan, lijkt mijn lul wel een meter dik; elke ader, elke druppel olie is in haarscherpe details voor de vrouwen zichtbaar.

Op het ritme van de opzwepende pauken breng ik mijn eikel naar de ingang van haar strakke maagdenkutje. Ik ga eerst voorzichtig naar binnen, genietend van de ongelooflijke weerstand die haar nauwe lichaam biedt. Langzaam verhoog ik het tempo, precies in de maat van de muziek die aanzwelt naar een eerste climax. De koorklanken zwepen me op, duwen me dieper en harder naar binnen.

Ik zie hoe Ellen geniet. Ze begint langzaam te kronkelen onder mijn lichaam, haar handen grijpen de randen van het altaar vast terwijl haar vleugels licht trillen. Dan draait ze haar ogen weg; de wereld om haar heen vervaagt.

Ze raakt volledig in trance, meegesleurd door de intensiteit van mijn bewegingen en de allesoverheersende muziek. Ineens verstrakken haar spieren zich. Ze komt heel heftig klaar, haar hele lichaam begint te schokken terwijl ze mijn naam uitroept, overstemd door het koor dat zijn hoogste tonen bereikt.

Onder het podium zie ik Karin staan. Haar gezicht is een masker van verbijstering en ontzag; ze herkent nu eindelijk haar eigen dochter in het hart van de ceremonie.

Ik trek me langzaam terug uit het trillende lichaam van Ellen. Terwijl zij op het altaar liggend naar adem snakt, draai ik me om naar de menigte. Vanaf de zijkant van het podium komen Laura en Maria aangelopen. Ze zien er prachtig uit, gekleed als Griekse priesteressen in doorschijnende witte gewaden die hun vormen accentueren. Tussen hen in dragen ze een smetteloos wit satijnen kussen.

Met uiterste tederheid gaan ze naast me staan en leggen mijn geslacht op het kussen. Meteen verschijnen er enkele helderrode vlekken op de witte stof—het onmiskenbare bewijs van de defloratie (ontmaagding). De camera's zoemen genadeloos in op de gigantische schermen in de tuin zijn de bloedvlekken op het kussen en op mijn glanzende eikel voor iedereen te zien. Er gaat een siddering door de toeschouwers. De priesteressen maken me vervolgens schoon door me om de beurt teder en vakkundig te pijpen, terwijl ik onverstoorbaar over de menigte uitkijk. Dankzij het blauwe pilletje dat ik in de wellness heb genomen, geeft mijn lul geen krimp; hij blijft steenhard en fier vooruitsteken vanuit de rode mantel.

Ik draai me weer om naar het altaar en reik Ellen de hand. Ik help haar overeind en begeleid haar naar de rand van het podium. Ze loopt naast me met een hervonden zelfverzekerdheid, de vleugels van haar engelenkostuum licht deinend, als een volleerde showgirl die zojuist haar

grootste optreden heeft gegeven. Ik sla mijn arm om haar heen, trek haar tegen me aan en feliciteer haar fluisterend. De tranen blinken in haar ogen van emotie en trots. Dan kussen we elkaar vol passie, een gebaar dat de diepe band van deze inwijding bezegelt.

Het publiek, dat tot dat moment muisstil was van ontzag, houdt de adem in. De stilte is zo diep dat je een speld kunt horen vallen. Maar dan klinkt er een hartverscheurende, herkenbare kreet vanuit de voorste gelederen: "Ellen!"

Het is Karin. Haar stem slaat over van emotie. Ik zoek haar blik in de massa en wenk haar met een dwingend gebaar om naderbij te komen. De menigte deelt zich als de Rode Zee terwijl Karin naar voren snelt. Ze klimt de trappen van het podium op en valt haar dochter in de armen. Als de twee vrouwen elkaar huilend en lachend omhelzen—de moeder die haar dochter feliciteert met deze grensverleggende stap—breekt er onder de andere vrouwen een uitzinnig, oorverdovend applaus los. Het ijs is gebroken; de realiteit van wat hier gebeurt is definitief ingedaald.

Met een bijna speelse huppel begeef ik me naar het tweede altaar. Achter me zie ik hoe Ellen en Karin het podium verlaten, omringd door een zee van vrouwen die hen enthousiast omhelzen en kussen; de sfeer in het publiek is nu volledig omgeslagen naar een collectieve euforie.

Ik grijp de punt van het tweede zwarte laken en trek het met een ferme ruk weg. Op hetzelfde moment zet het orkest en het koor een hartverscheurende, aanzwellende aria van Puccini in.

Klik hier om te beluisteren, denk aan je volumeknop. (nieuw tabblad)

De emotionele kracht van de muziek vult de hele tuin. Daaronder ligt Camilla, een ware schoonheid van achttien jaar oud. Het is bijna onbegrijpelijk dat deze vrouw nog maagd is en nooit door een klasgenoot is geclaimd. Haar licht getinte huid glanst onder de roze schijnwerpers en haar lange, zwarte haar ligt als een waaier om haar hoofd op het satijn. Haar borsten steken fier omhoog, perfect gevormd als een klassiek wijnglas.

Ze kijkt me aan met een hemelse, bijna vrome blik, terwijl haar knalrode lippen een uitnodigend kusgebaar naar me maken. Ik ga voor haar staan, mijn harde schacht nog steeds glanzend van de vorige inwijding. Net als bij Ellen begin ik met de nodige voorzichtigheid; ik wil de weerstand van haar maagdelijkheid voelen breken op de dramatische uithalen van de sopraan. Maar zodra ik de weg vrij heb gemaakt, verlies ik mezelf in het ritme van Puccini. Ik begin keihard in haar te rammen, mijn bewegingen krachtig en diep. Camilla gooit haar hoofd achterover en slaat haar nagels in het laken terwijl ze een schreeuw van puur genot slaakt die boven het koor uitstijgt.

Zodra ook zij schokkend is klaargekomen, herhaalt het ritueel zich. Laura en Maria staan direct weer klaar met het witte satijnen kussen. De nieuwe bloedvlekken worden door de camera's vastgelegd en op de schermen getoond als trofeeën van deze nacht. Nadat de priesteressen me weer hebben schoongemaakt met hun monden, help ik de stralende Camilla overeind. Ze verlaat het podium onder luid gejuich, klaar om haar nieuwe status te vieren met de rest van de vrouwen.

Terwijl de laatste klanken van Puccini wegebben, verschuift de aandacht van de camera's naar de zijlijn van het grote gazon. Daar staan de studenten van het Leidse dispuut in een strakke formatie. In hun zwarte smokings vormen ze een indrukwekkend contrast met de kleurrijke chaos van de vrouwen in de tuin.

De spanning bij de jonge mannen is fysiek tastbaar. Ze hebben de eerste twee inwijdingen ademloos gevolgd op de grote schermen. De aanblik van de vrouwen—allemaal gekleed in hun meest uitdagende lak- en leeroutfits—heeft hun testosteron tot een kookpunt gedreven. Ik zie hoe ze ongeduldig van hun ene voet op de andere wippen. Sommigen maken hun vlinderdasjes los, anderen strijken hun jasjes glad, terwijl ze hun blikken hongerig over de menigte laten dwalen, op zoek naar de vrouw die ze straks als koningin mogen bedienen.

Titia loopt langs de gelederen en houdt de discipline er strak in. Ze herinnert hen met een dwingende blik aan de vier regels. De studenten weten dat hun moment bijna daar is; zodra de vierde maagd is ingewijd, barst de massa-orgie los en mogen zij de tuin bestormen om de vrouwen hun onverdeelde aandacht te schenken. Hun ogen glimmen van een mengeling van ontzag voor het ritueel op het podium en een rauwe, jonge drang om zich eindelijk in het

gewoel te storten.

Arthur en Isabella wisselen een veelbetekenende blik vanaf het hoofdpodium. Het legertje mannen is klaar voor de aanval.

Dan roept Titia als een generaal: Mannen, omkleden!

Met een krachtige pas, mijn rode mantel zwierig om me heen, begeef ik me naar het derde

altaar. Achter me fluisteren de studenten die afdruipen. De opgewonden geluiden van de menigte klinken als een verre branding. De tweede defloratie (ontmaagd) heeft de sfeer naar een nieuw hoogtepunt getild.

Ik ruk het satijnen laken weg met de vastberadenheid van een man die weet wat hij doet. Op datzelfde moment barst het orkest en het koor los in de aanstekelijke, energieke klanken van Conga van Gloria Estefan.

Klik hier om te beluisteren, denk om je volumeknop. (nieuw tabblad)

Het is een verrassend authentieke uitvoering, niet te onderscheiden van het origineel; de percussie is strak, de blazers schetteren en de zangeres zingt met een Latijns-Amerikaanse flair die niemand had verwacht. De vrolijke, opzwepende muziek vult de tuin en nodigt uit tot bewegen.

Daar ligt Carmen. Ze is iets molliger dan Camilla, haar jongere vriendinnetje, maar niet minder mooi. Integendeel. Haar rondingen zijn sensueel en nodigen uit tot aanraking. Haar borsten zijn voller, haar dijen ronder en haar gezicht straalt een oprechte, onbevangen vreugde uit. Ze kijkt me aan met grote, donkere ogen, haar mond getuit in een vrolijke glimlach. Haar haren zijn weelderig en krullend.

Ik ga voor haar staan, mijn harde schacht nog steeds glimmend. De vrolijke ritmes van de conga zwepen me op. Ik begin met mijn gebruikelijke voorzichtigheid, maar al snel laat ik me meesleuren door de muziek. Ik ram in haar met een energie die past bij de pulserende beat van de conga. Carmen lacht en kreunt tegelijk, haar mollige lichaam beweegt ritmisch mee met elke stoot die ik geef. Ze grijpt mijn heupen vast en trekt me dieper in haar in.

De muziek stuwt ons voort, en ik voel hoe Carmen zich volledig overgeeft aan de extase. Haar glimlach verandert in een grimas van puur genot. Ze schreeuwt mijn naam, haar stem overstemd door de vrolijke klanken van het orkest, en komt met een reeks krachtige spasmes klaar. Haar lichaam trilt van genot, haar ogen rollen weg in haar hoofd.

De priesteressen staan al klaar met het witte kussen. De bloedvlekken op mijn lul en het kussen zijn opnieuw het stille bewijs van haar inwijding. De kussen ceremonie volgt en Carmen, stralend en lachend, verlaat het podium onder het uitbundige applaus van de menigte. Ze huppelt bijna de trappen af, haar mollige lichaam deint vrolijk mee op de laatste klanken van de conga.

Met een plechtige, bijna gewijde tred loop ik op het vierde en laatste altaar af. De sfeer in de tuin is veranderd; de vrolijke Conga-ritmes hebben plaatsgemaakt voor een zinderende, bijna tastbare spanning. Iedereen houdt zijn adem in. Ik grijp het laatste zwarte laken en trek het langzaam, tergend langzaam, naar achteren.

Klik hier om te beluisteren, denk aan je volumeknop! (nieuw tabblad)

Op dat moment zet het orkest de legendarische Boléro van Ravel in. De monotone, hypnotiserende trommelslag begint heel zachtjes, diep in de buik van de nacht.

Onder het laken ligt een vrouw die op het eerste gezicht ouder lijkt dan de vorige drie, maar haar schoonheid is van een tijdloze, bijna koninklijke klasse. Haar lichaam is rijp en volmaakt; haar volle borsten lijken werkelijk geschapen om aanbeden te worden. Ze heeft de uitstraling van een klassieke 'MILF', maar tot ieders ongeloof ligt ook zij hier als maagd. Ik ken haar door en door, maar voor het publiek is haar gezicht nog verborgen in de schaduw van de roze belichting. Ze kijkt me aan met een blik die alleen wij begrijpen; ze geniet zichtbaar van het pikante geheim dat we op dit moment delen.

Terwijl de Boléro langzaam in intensiteit aanzwelt, begin ik haar te penetreren. Ik doe het met een uiterste beheersing, passend bij het trage ritme van de muziek. Ze kijkt me met een blik van oneindige dankbaarheid aan, haar lippen licht geopend terwijl ze elke millimeter van mijn harde schacht verwelkomt. Ik weet het proces eindeloos te rekken, precies zoals de muziek dat doet. De spanning bouwt zich op, laag voor laag, instrument voor instrument. De hitte tussen onze lichamen stijgt tot een kookpunt.

Dan, op de allerlaatste, bombastische climax van Ravel, laten we alle remmen los. We komen tegelijkertijd tot een explosief, allesoverheersend orgasme. Haar lichaam buigt zich naar achteren en ze slaakt een kreet die door merg en been gaat.

Op dat moment draaien de camera's zich frontaal op haar gezicht en de schermen lichten fel op. De menigte verstijft. Het is de vrome, altijd zo gereserveerde vijftigjarige mevrouw Van Dijk! Er gaat een golf van ongeloof door de tuin. "Is dat mevrouw Van Dijk?" hoor ik vrouwen vragend naar elkaar roepen. De verbijstering is compleet, maar slaat na enkele seconden om in het meest enthousiaste applaus en gejoel van de hele avond. De vroomste vrouw van de straat is zojuist door mij ingewijd!

Terwijl mevrouw van Dijk in de menigte verdwijnt en werkelijk door elke vrouw wordt omhelst en gekust—een symbool van de ultieme bevrijding van de Stille Straat—gebeurt er iets onverwachts. Met een luide knal gaan alle lichten op het landgoed plotseling uit.

De tuin wordt gehuld in een ondoordringbare duisternis. Onder de aanwezigen breekt een lichte paniek uit; ik hoor gegil, het nerveuze getik van hakken op het gras en verwarde uitroepen. Niemand weet dat de stage crew koortsachtig werkt om dingen te verplaatsen. Maar ik blijf onverstoorbaar op het podium staan, mijn rode mantel om me heen geslagen, wetende wat er gaat komen.

Na precies drie minuten van tastbare spanning schieten de schijnwerpers aan. Het licht is feller dan ooit en gericht op het hoofdpodium. Daar, in een oogverblindend glitterkostuum, staat Gloria Estefan in hoogst eigen persoon! De Miami Sound Machine zet direct de eerste emotionele tonen van Anything For You in.

Haar stem schalt loepzuiver en krachtig over het terrein. Het publiek reageert uitzinnig; vrouwen vallen elkaar in de armen, sommigen huilen van geluk bij het zien van deze wereldster op dit landgoed. Terwijl ze zingt, loopt Gloria langzaam over het podium. Ze zoekt constant oogcontact met mij, haar blik vol bewondering voor de ceremonie die ze zojuist vanaf de zijlijn heeft aanschouwd.

De sfeer is magisch. De vrouwen zwaaien met hun armen in de lucht, hun lak- en leeroutfits glinsterend in het schijnwerperlicht. Als de laatste gevoelige noot wegsterft, valt er een korte stilte. Gloria kijkt me recht aan, lacht breed naar de camera's die haar op de reuzenschermen projecteren, en roept door de microfoon:

"Yes, I want you, Arthur! You're the love of my life and you're back! "

Ze geeft me een vette knipoog die over het hele landgoed te zien is. De tuin ontploft. Dit is het definitieve startschot. Isabella grijpt de enorme fles champagne en de kurk knalt met de kracht van een kanonschot over het publiek. We stoten samen met Gloria aan en ze fluistert iets in mijn oor. Terwijl het publiek buiten zinnen is.

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Accountant, Bikini, Borsten, Buurvrouw, Directrice, Dochter, Edging, Festival, Gebruikt, Golf, Hakken, Kantoor, Klasgenoot, Koningin, Laarzen, Lak, Leer, Lust, Maagd, Macht, Massage, Meester, Meesteres, Milf, Moeder, Ontmaagd, Orgasme, Orgie, Passie, Pijpen, Pik, Spuiten, Studenten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!