Bruiloft Met Twist

Ik neem jullie mee naar een waargebeurd verhaal.
Die afgelopen maand heeft afgespeeld.
Alles in dit verhaal is verlopen zoals ik het beschreven heb.
Ook de foto gemaakt op de ochtend van de bruiloft.


Ik draaide het sleuteltje om en de Fiat 500 kwam brommend tot leven. Dat kleine, ondeugende motorgeluidje voelde als een eerste streling laag in mijn buik. Ik liet mijn vingertoppen even over het versleten stuur glijden – het leer was warm, bijna lichaamstemperatuur, alsof de auto al op me zat te wachten. In de achteruitkijkspiegel zag ik mijn huis in Lelystad kleiner worden tot het verdween. Vandaag reed ik niet zomaar ergens naartoe. Vandaag liet ik alles achter wat braaf en voorspelbaar was.

De radio stond zacht op een station met oude hits – George Michael, Whitney, dat soort muziek die altijd iets losmaakt in mijn heupen. Februari, maar de zon was al fel genoeg om warme banen over mijn blote benen te trekken. Ik had die crèmekleurige bloemetjesjurk expres uitgekozen: dun katoen, mouwloos, V-hals die net genoeg decolleté liet zien om te plagen, zoom die bij elke beweging een paar centimeter omhoog kroop. Geen panty. Alleen blote huid en dat ivoorkleurige kant-slipje dat ik altijd aantrek als ik me mooi en een beetje stout wil voelen.

Ik voelde me 58 jaar oud op papier, maar in mijn lichaam voelde ik me vanochtend eerder 38. Misschien kwam het door het vooruitzicht van Chantals tweede bruiloft. Misschien door haar appje van gisteravond:

“Anita schat, kamer pal naast de mijne. Fles bubbels koud. Geen ontsnappen meer aan.”

Met een knipoog-emoji én een aubergine. Ik had alleen maar een blozende smiley teruggestuurd. Mijn hart bonsde al in mijn keel toen ik op verzenden drukte. Meer durfde ik niet. Nog niet.

De A28 zoefde onder de banden door. Ik reed richting het zuiden, richting de grens. Ik hou van dat precieze moment waarop de borden plots tweetalig worden – Nederlands en Frans naast elkaar, alsof het land zelf begint te flirten. Alsof het weet dat ik eraan kom met een lichaam dat al weken te weinig handen, monden, tongen heeft gevoeld.

Ik stopte niet bij tankstations. thermoskan muntthee naast me, zakje amandelen in de bekerhouder. Af en toe viste ik er eentje uit, liet het zout langzaam op mijn tong smelten, kauwde traag. Mijn koraalroze lippenstift was al een beetje afgegeven aan de dop van de thermos. Ik likte achteloos mijn onderlip – proefde zoete was en vaag de smaak van mijn eigen huid. Dat kleine gebaar alleen al maakte mijn tepels harder tegen de stof van de jurk.

Airco uit. Raampje op een kier. Warme voorjaarslucht blies naar binnen, tilde losse plukken haar op die ik vanmorgen losjes had opgestoken. Een paar lokken kriebelden in mijn nek, langs mijn hals, over mijn sleutelbeen. Ik liet ze bewust zitten. Het voelde wellustig. Alsof mijn eigen lichaam me alvast zat te teasen.

Rond de afslag Eindhoven werd de hitte in mijn onderlijf ineens erger – niet alleen van de zon. Ik schoof dieper weg in de kuipstoel, liet mijn rechterhand van het stuur glijden en legde die losjes op mijn bovenbeen. Geen bewuste keuze. Gewoon… daar. Vingers rustend precies waar de zoom ophield en blote huid begon. Ik voelde mijn eigen warmte door de dunne stof heen stralen. Mijn duim bewoog bijna onmerkbaar – een piepklein, lui rondje over de binnenkant van mijn dij. Hallo lichaam. Ik weet dat je er bent. Ik weet dat je al veel te lang wacht.

Ik glimlachte in mezelf. Geen haast. Nog uren te gaan. Diner vanavond, receptie, feest met liveband, en Chantal had iets gemompeld over een afterparty “in kleine kring” met een stilzwijgen dat veel te veel zei. Mijn wangen werden warm alleen al bij de gedachte.

Ik zette mijn linkervoet iets hoger op de teensteun. Knie kwam omhoog, jurk schoof verder omhoog. Net genoeg om de rand van mijn slipje te voelen – dat strakke kantbandje dat licht in mijn huid sneed. Ik liet mijn hand daar nu bewust naartoe glijden. Niet om te strelen. Gewoon om het te voelen. Om vast te stellen hoe mijn lichaam al reageerde op gedachten die ik nog niet hardop durfde uit te spreken.

Een grote vrachtwagen kwam naast me rijden. De chauffeur keek opzij – dat trage, taxerende kijkje dat mannen in cabines altijd hebben. Ik keek terug. Niet uitdagend. Gewoon nieuwsgierig. Ik glimlachte klein, liet mijn hand rustig op mijn dij liggen, duim nog steeds dat ene rondje draaiend. Hij minderde vaag vaart. Ik gaf een klein tikje gas en schoot soepel langs hem heen. Mijn hartslag zat in mijn keel, in mijn polsen, laag in mijn buik. Ik voelde me licht. Gevaarlijk levend.

De grens naderde. Eerste Belgische borden: Sint-Truiden, Borgloon, Tongeren. Zachte, welluidende namen. Ik stelde me voor hoe ik die namen straks misschien zou uitspreken – zacht, hijgend, tegen iemands hals, tegen iemands oor, terwijl warme handen over mijn lichaam gleden.

Toen ik het kasteelhotel bereikte, kleurde de late middagzon alles rood-oranje. Ik parkeerde op de kiezel, stapte uit, rekte me langzaam. Rug kraakte prettig. De jurk plakte even aan mijn billen van de warmte die ik in de auto had opgebouwd – een mengeling van zon, opwinding en dat lichte zweetlaagje tussen mijn dijen.

Binnen was het al feest: geur van verse bloemen, houtvuur, duur parfum, prosecco die in mijn handen werd gedrukt voor ik goed en wel binnen was. Oude bekenden omhelsden me, onbekenden ook – alsof iedereen familie was. Iemand complimenteerde mijn jurk met een blik die veel te lang bleef hangen op de halslijn, op de lichte welving van mijn borsten. Ik lachte, bloosde een beetje, trok mijn schouders naar achteren. Laat ze kijken. Voor het eerst in jaren voelde ik me niet bekeken – ik voelde me begeerd.

Chantal stormde op me af. Wangen rood van champagne, trouwjurk strak om haar middel, laag uitgesneden genoeg om te laten zien dat ze nog steeds een lichaam had waar je twee keer naar keek. Ze greep mijn handen vast.

“Anita, je straalt echt. God, wat zie je er goed uit.”

Toen trok ze me mee naar een rustiger hoekje bij de open haard. Fluisterend:

“Rampje. Overboeking. Twee kamers te weinig. En… zou jij Tymen bij je kunnen nemen? Gewoon vannacht? Hij is 23, keurig, rustig. Slaapt op de bank als het moet. Alsjeblieft?”

Tymen. Haar stiefzoon. Die lange jongen met donkere krullen, rustige ogen die altijd net iets te lang op me bleven rusten. Ik herinnerde me een verjaardag waarop hij me een glas wijn aangaf en onze vingers elkaar raakten – per ongeluk, maar lang genoeg dat ik de warmte voelde, dat ik zag hoe hij rood werd en sorry mompelde. Toen al voelde ik iets warms, iets verbodens, iets wat ik meteen wegduwde. Maar nu duwde ik het niet weg.

Ik keek naar hem bij de bar. Donkerblauw overhemd strak om zijn schouders, mouwen opgerold tot halverwege zijn onderarmen – pezig, geaderd, precies het soort armen waar ik vannacht over fantaseerde. Onze ogen vonden elkaar. Hij hield mijn blik vast. Niet brutaal. Gewoon… aanwezig. Een zachte, diepe puls laag in mijn buik. Mijn dijen knepen onwillekeurig samen.

“Oké,” zei ik zachter dan ik bedoelde. “Laat hem maar komen.”

Die avond liep ik de trap op naar onze kamer. Tymen volgde een paar treden achter me. Hij droeg mijn koffer zonder dat ik het vroeg – gewoon omdat hij het deed. Zijn voetstappen zacht maar voelbaar in mijn rug. De kamer was groter dan ik had verwacht: donkere houten balken, enorm kingsize bed met kraakwit linnen, zachte schemerlampen, geur van lavendelzeep die al uit de badkamer sijpelde.

Hij zei meteen: “Ik slaap wel op de bank.”

Ik keek naar die smalle, harde decoratieve bank. Te kort voor iemand van zijn lengte – minstens 1.90.

“Je wordt morgen kreupel wakker,” zei ik zacht.

Hij haalde zijn schouders op. “Ik red me wel.”

Ik ging eerst douchen. Warm water over mijn schouders, mijn borsten, mijn buik, tussen mijn benen. Ik waste langzaam, liet het schuim over mijn tepels glijden, over mijn heupen, tussen mijn billen. Mijn vingers bleven even hangen bij mijn clitoris – niet echt strelend, alleen maar voelen hoe gezwollen ik al was. Ik droogde me af met een dikke hotelhanddoek, trok het dunne crèmekleurige satijnen nachthemd aan. Geen slipje eronder. Ik had hem al in de badkamer uitgedaan. Zonder excuus. Of met alle excuus van de wereld.

Toen ik de kamer weer in kwam, zat hij al op de bank in donkerblauwe boxer en strak T-shirt. Dekentje te kort. Voeten staken eronderuit. Ik kroop onder het dekbed, deed het grote licht uit. Alleen nog dat zachte, warme nachtlampje aan mijn kant.

“Goedenacht, Tymen.”

“Goedenacht, Anita.”

We lagen stil. Ik hoorde zijn ademhaling – regelmatig, maar niet ontspannen. Na een uur begon hij te woelen. De bank kraakte. Hij zuchtte. Draaide zich om. Nog een zucht. Toen een zacht gevloek.

“Nog steeds niet goed?” vroeg ik.

“Het ligt echt kut. Nek, rug… sorry.”

Ik draaide me half om. Zag zijn gezicht in het schemerlicht – jonger, zachter, maar die ogen… die ogen waren niet jong. Die keken naar me alsof hij al veel langer wist wat hij wilde.

“Kom dan hier,” zei ik. Mijn stem zachter dan ik bedoelde. “Het bed is groot genoeg. We zijn allebei volwassen. We kunnen gewoon naast elkaar liggen zonder rare dingen te doen.”

Hij aarzelde lang. Keek naar de bank, naar mij, naar het lege stuk matras naast me.

“Weet je het zeker?”

“Ik vraag het toch.”

Hij stond op. Langzaam. Ik zag hoe de boxer strak zat over zijn billen, over zijn dijen. Hij liep naar de andere kant, sloeg het dekbed terug en gleed erin. Het matras zakte onder zijn gewicht. Hij lag op zijn rug, armen langs zijn zij, starend naar het plafond.

“Dank je,” mompelde hij.

“Graag gedaan.”

We lagen een kwartier stil. Ik hoorde zijn ademhaling zwaarder worden. Ik lag op mijn rechterzij, gezicht naar hem toe, ogen half dicht. Mijn nachthemd was een beetje omhoog geschoven. De stof lag nu hoog op mijn bovenbenen. Ik voelde de koele lakens tegen de blote huid van mijn billen.

Toen bewoog hij. Eerst een klein beetje. Hij draaide zich op zijn zij, gezicht naar mij toe. Zijn knie raakte de achterkant van mijn dij – per ongeluk, of niet. Hij mompelde sorry, maar trok zich niet terug.

Ik zei niets.

Een paar minuten later voelde ik het. Warm. Hard. Duidelijk. Hij had zich iets dichter naar me toe geschoven – of misschien was het in zijn slaap gebeurd, maar dit voelde niet als slaap. Zijn erectie drukte tegen de ronding van mijn billen. Door de dunne stof van zijn boxer en mijn nachthemd heen voelde ik hem kloppen. Niet klein. Niet bescheiden. Stevig. Warm. Onmiskenbaar groot.

Mijn adem stokte. Ik deed niets. Bleef liggen. Liet hem daar. Voelde hoe mijn eigen lichaam reageerde: een zachte, diepe warmte die zich verspreidde van mijn onderbuik naar mijn borsten, naar mijn keel. Mijn tepels werden hard tegen het satijn. Ik kneep mijn dijen heel lichtjes samen – niet om iets te stoppen, maar om het gevoel vast te houden.

Hij ademde zwaarder. Niet luid. Maar ik hoorde het. Voelde het in de kleine schokjes van zijn borst tegen mijn rug.

Ik bewoog niet weg.

Ik bewoog ook niet dichterbij.

Nog niet.

Ik liet het daar gewoon liggen. Die harde druk tegen mijn billen. Die stille belofte in het donker.

Toen, heel langzaam, bijna onmerkbaar, duwde ik mijn heupen een klein stukje naar achteren. Net genoeg om hem te laten voelen dat ik het wist. Dat ik het wilde. Zijn adem stokte. Toen voelde ik zijn hand. Warm. Groot. Eerst op mijn heup, over de satijn heen. Hij legde hem daar gewoon neer – vragend. Ik ademde lang en zacht uit. Dat was mijn toestemming.

Zijn vingers gleden langzaam omhoog, over de curve van mijn taille, naar de zijkant van mijn borst. Raakten me niet echt, nog niet – alleen de zijkant, waar mijn borst begon op te bollen. Mijn tepels trokken strak. Toen ging zijn hand weer omlaag. Langzamer dit keer. Over mijn buik. Over de bovenkant van mijn heup. En toen naar voren.

Ik spreidde mijn benen een klein beetje. Niet wijd. Net genoeg. Zijn vingers vonden de zoom van mijn nachthemd en schoven die zachtjes omhoog. Hij ontdekte dat ik geen slipje droeg. Maakte een laag, verrast geluidje achter in zijn keel.

Zijn vingertoppen gleden over de binnenkant van mijn dij – warm, voorzichtig. Ik was drijfnat. Al uren. Al sinds hij in bed stapte. Toen zijn middelvinger eindelijk tussen mijn lippen gleed, was het een schok van genot. Glad. Open. Warm. Hij gleed makkelijk naar binnen. Ik hapte naar adem.

“Jezus, Anita…” fluisterde hij schor.

“Niet stoppen,” zei ik. “Alsjeblieft niet.”

Twee vingers nu. Traag naar binnen en weer naar buiten. Zijn duim vond mijn clitoris – kleine, lichte cirkels. Precies de goede druk, precies de goede snelheid. Ik kreunde zacht, mijn heupen bewogen mee, zoekend naar meer. Ik draaide me om. Wilde zijn gezicht zien terwijl hij me vingerde. Zijn ogen donker, pupillen groot in het schemerlicht. Hij keek naar me alsof ik iets was wat hij al jaren wilde proeven.

Ik trok mijn nachthemd over mijn hoofd uit en gooide het op de grond. Naakt nu. Borsten zwaar, tepels hard en donker. Hij boog zich voorover en nam er één in zijn mond – warm, nat, tong die eromheen draaide, tanden die zachtjes hapten. Zijn vingers bleven bewegen. Ik greep in zijn haar, trok hem dichterbij.

Ik kon niet meer wachten.

Ik duwde hem op zijn rug, klom bovenop hem. Zijn boxer ging uit in één ruk. Hij was groter dan ik had gedacht – dik, hard, de eikel glansde al van voorvocht. Ik pakte hem vast, voelde hoe hij pulseerde in mijn hand. Ik liet me langzaam zakken. Centimeter voor centimeter. Voelde hoe hij me oprekte, hoe ik om hem heen samentrok. We kreunden allebei tegelijk. Ik bleef even stil zitten, voelde hem diep in me kloppen, voelde hoe nat en strak ik was.

Toen begon ik te bewegen. Langzaam eerst. Op en neer. Handen op zijn borst, nagels in zijn huid. Hij greep mijn heupen vast, hielp het ritme te vinden. Harder. Sneller. Ik boog me voorover, kuste hem – tongen die elkaar vonden, nat en hongerig. Ik kwam klaar terwijl ik hem kuste. Hard. Mijn hele lichaam schokte, mijn kutje kneep om hem heen, melkend. Ik kreunde in zijn mond, lang en laag.

We stopten niet.

Hij draaide me om. Op mijn rug. Benen wijd. Hij kwam weer in me – diep, in één stoot. Ik sloeg mijn benen om zijn middel, trok hem dieper. Hij neukte me hard, ritmisch, precies zoals ik het nodig had. Mijn nagels in zijn rug. Zijn mond op mijn hals, tanden die zachtjes beten. Ik kwam nog een keer – luider deze keer. Rug krom, tenen gekruld, vingers in het laken.

Op mijn knieën. Billen omhoog. Hij achter me. Handen op mijn heupen, duwend, trekkend. Ik voelde hem overal – diep, hard, de eikel stotend tegen dat ene plekje dat me gek maakte. Ik duwde terug, wilde alles. Hij greep mijn haar – stevig, niet ruw – trok mijn hoofd achterover zodat hij mijn nek kon kussen terwijl hij me nam. Ik kwam weer. Trillend. Schokkend. Armen die het bijna begaven.

Missionaris nog een keer. Langzamer nu. Oog in oog. Hij keek naar me terwijl hij bewoog – diep, traag. Zijn duim op mijn clitoris, kleine cirkels. Ik kwam nog twee keer. De laatste keer samen met hem. Hij gromde mijn naam toen hij kwam – diep in me, pulserend, warm, golf na golf. Ik kneep om hem heen, melkte hem leeg terwijl mijn eigen orgasme door me heen sloeg, tot ik slap en hijgend onder hem lag.

We bleven zo liggen. Bezweet. Ademloos. Zijn gewicht op me – precies goed, niet te zwaar. Zijn lippen tegen mijn voorhoofd. Mijn vingers in zijn warrige krullen.

Ik werd wakker van grijs licht dat door de zware gordijnen sijpelde. Half zeven, misschien half acht. De kamer rook naar ons: zweet, seks, zijn aftershave die nog vaag in het kussen hing, en die zoete, muskusachtige geur die tussen mijn benen bleef hangen.

Ik lag op mijn buik, armen uitgestrekt boven mijn hoofd, gezicht half in het kussen. Mijn lichaam voelde zwaar, voldaan, beurs op de mooiste plekken. Tussen mijn dijen een lichte, prettige pijn – een herinnering aan hoe vaak en hoe diep hij in me was geweest. Mijn borsten platgedrukt tegen het laken, tepels nog steeds gevoelig.

Hij lag naast me, op zijn rug, één arm over zijn hoofd, de andere losjes op zijn buik. De deken half van hem af. Ik kon de contouren van zijn pik zien – half hard in zijn slaap, rustend tegen zijn dij. Dik. Nog glanzend van ons allebei.

Ik bleef liggen kijken. Naar hoe zijn adamsappel bewoog bij elke ademteug. Naar de donkere streep haar die van zijn navel omlaag liep en onder de deken verdween. Naar zijn handen – groot, lange vingers die vannacht overal waren geweest waar ik ze wilde hebben.

Mijn blaas drukte, maar ik wilde nog niet opstaan. Nog niet breken wat er tussen ons hing. Ik draaide me langzaam op mijn zij, gezicht naar hem toe. Het laken gleed van mijn schouder, mijn borst kwam bloot te liggen. De koele lucht maakte mijn tepel meteen hard. Ik liet het zo.

Zijn ogen gingen open. Langzaam. Geen verbazing. Alleen maar herkenning.

“Morgen,” mompelde hij schor.

“Morgen,” fluisterde ik.

Hij draaide zich naar me toe. Geen haast. Legde zijn hand op mijn heup, duim strelend over het bot. Niet naar beneden. Nog niet. Gewoon daar. Warm. Bezitterig op een zachte manier.

“Voel je je… oké?” vroeg hij. Alsof hij ineens besefte dat ik 35 jaar ouder was en dat vannacht misschien te veel was geweest.

Ik glimlachte. Schoof dichterbij tot mijn borsten tegen zijn borstkas drukten. “Beter dan oké.”

Zijn hand gleed omlaag, over mijn bil, kneep zachtjes. Ik voelde hoe hij weer harder werd tegen mijn buik. Traag, maar zeker. Ik liet mijn hand tussen ons in glijden, pakte hem vast. Warm. Fluweelzacht over staal. Ik kneep zachtjes, trok één keer langzaam van basis naar eikel. Hij maakte dat lage geluid weer, diep in zijn keel.

“Je bent nog nat,” zei hij, bijna verbaasd. Zijn vingers gleden tussen mijn billen door, vonden mijn kutje van achteren. Eén vinger gleed makkelijk naar binnen. Ik was inderdaad nog nat – glibberig van hem, van mezelf, van alles wat we vannacht hadden achtergelaten.

Ik kreunde zacht tegen zijn mond. We kusten. Traag dit keer. Niet hongerig zoals vannacht. Meer… ontdekkend. Alsof we nu pas echt begonnen.

Hij rolde me op mijn rug. Ging bovenop me liggen, maar liet zijn gewicht niet helemaal zakken. Steunde op zijn ellebogen. Keek omlaag naar waar onze lichamen elkaar raakten. Zijn pik lag zwaar op mijn buik, kloppend.

“Ik wil je weer proeven,” zei hij.

Voor ik kon antwoorden, schoof hij al omlaag. Kuste mijn borsten, zoog zachtjes aan mijn tepels tot ik mijn rug kromde. Toen lager. Over mijn buik. Naar mijn heupen. Hij spreidde mijn benen met zijn handen, duwde ze zachtjes uit elkaar. Ik voelde zijn adem warm tegen mijn lippen. Toen zijn tong – plat, traag, van onder naar boven. Hij likte me schoon. Likte zichzelf uit me. Dat besef alleen al maakte me weer wild.

Ik greep in zijn haar. Duwde zijn gezicht dieper. Hij gromde tegen me aan, tong diep naar binnen, toen weer omhoog naar mijn clitoris. Kleine, snelle cirkels. Ik kwam snel deze ochtend – niet zo intens als vannacht, maar scherp, helder. Mijn heupen schokten, ik kreunde zijn naam, hield hem vast tot het voorbij was.

Toen kwam hij omhoog. Positioneerde zichzelf. Gleed in één lange, trage beweging naar binnen. We kreunden allebei. Hij bleef even stil liggen, diep in me, voorhoofd tegen het mijne.

“God, je voelt zo goed,” fluisterde hij.

Ik sloeg mijn benen om hem heen. “Beweeg.”

En dat deed hij. Langzaam. Diep. Alsof we alle tijd van de wereld hadden. Geen haast om klaar te komen. Gewoon voelen. Elkaar voelen. Zijn mond op de mijne, mijn nagels in zijn rug, mijn enkels gekruist achter zijn billen om hem dieper te trekken.

Ik kwam nog een keer, zachter dit keer, golvend, terwijl hij bleef bewegen. Hij hield het nog even vol, toen trok hij zich terug, kwam over mijn buik klaar. Warme stralen die over mijn huid liepen. Hij keek ernaar, ademloos, alsof het kunst was die hij zelf had gemaakt.

We bleven liggen. Bezweet. Plakkend. Hij veegde me schoon met een punt van het laken. Kuste mijn voorhoofd. Mijn neus. Mijn mond.

“Ontbijt?” vroeg hij uiteindelijk, met een scheve grijns.

Ik lachte zacht. “Over twintig minuten. Misschien dertig.”

Hij trok me tegen zich aan. “Dertig dan.”

En zo bleven we liggen.

De trouwdag was perfect: stralend weer, ceremonie in de kleine kapel, champagne die te makkelijk vloeide, speeches, dansvloer vol tot diep in de nacht. Ik danste met ooms, nichten, zelfs een keer met Chantals nieuwe man – die me complimenteerde met mijn jurk en daarbij net iets te lang naar mijn decolleté keek. Ik lachte het weg. Alles voelde licht, warm, feestelijk.

Maar Tymen en ik ontliepen elkaar met opzet. Niet uit spijt. Precies het tegenovergestelde. Elke keer dat onze ogen elkaar vonden in de menigte – hij bij de bar met een biertje, ik op de dansvloer met prosecco – voelde het alsof er een elektrische draad tussen ons gespannen stond. Eén blik te lang en iedereen zou het zien. Dus keken we weg. Glimlachten die nét niet te veel zeiden. Een schouder die per ongeluk langs de andere streek. Meer niet. Maar god, wat kostte het moeite om niet gewoon zijn hand te pakken en hem mee naar boven te sleuren.

Chantal ving me een paar keer op. Greep mijn arm, ogen glinsterend.

“Zie je Tymen? Die jongen straalt de hele dag al. Alsof hij een geheim heeft.”

Ik haalde mijn schouders op. “Misschien is hij gewoon blij voor jullie.”

Ze kneep in mijn arm. “Jij weet meer, hè? Ik ken die blik.”

Ik zei niets. Keek haar alleen maar aan met een klein, geheim glimlachje.

Diep in de nacht, toen het feest eindelijk uitdoofde – band ingepakt, laatste gasten naar hun kamers gestrompeld, lichten gedimd – liep ik de trap op. Alleen. Of dat dacht iedereen. Mijn hakken tikten zacht op de marmeren treden. Mijn jurk plakte een beetje aan mijn rug van het dansen en de warmte. Ik voelde me loom, aangeschoten, maar vooral hongerig.

De deur van onze kamer stond op een kier. Ik duwde hem open met mijn vingertoppen.

Tymen stond al te wachten. Nog in zijn overhemd, mouwen opgerold, bovenste knoopjes open. Geen das meer. Haar warrig. Hij keek me aan alsof hij al uren had staan tellen tot ik zou komen.

Geen hallo. Geen woorden.

Hij liep op me af, pakte me bij mijn middel, draaide me om en duwde me met mijn buik tegen de muur naast de deur. Mijn handen plat tegen het behang. Hij schopte de deur dicht met zijn voet. Het slot klikte.

Zijn mond in mijn nek. Warm, nat. Tanden die zachtjes hapten. Ik kreunde al voordat hij me echt aanraakte.

Zijn handen trokken mijn jurk omhoog – ruw maar niet ruw genoeg om het te scheuren. De stof schoof over mijn heupen, over mijn billen. Ik droeg weer geen slipje – die had ik al in de middag uitgedaan, wetend dat dit zou gebeuren. Hij gromde laag toen hij dat ontdekte. Zijn vingers gleden tussen mijn benen, vonden me drijfnat, gezwollen, klaar.

“Je hebt de hele dag al aan dit gedacht,” fluisterde hij schor in mijn oor.

“Jij ook,” hijgde ik terug.

Hij ritste zijn broek open. Ik hoorde het geluid, voelde de hitte van hem tegen mijn billen. Geen voorspel. Geen geduld meer. Hij duwde mijn benen iets uit elkaar met zijn knie, positioneerde zichzelf en stootte in één lange, harde beweging naar binnen. Ik hapte naar adem. Hij vulde me helemaal, diep, strak. Mijn nagels krasten over het behang.

Hij begon meteen te neuken. Hard. Snel. Van achteren. Zijn handen op mijn heupen, vingers in mijn vlees gedrukt. Elke stoot duwde me tegen de muur, mijn borsten platgedrukt tegen het koele oppervlak, tepels schurend door de stof heen. Ik kreunde luid – te luid misschien, maar het kon me niets schelen. Het hotel was stil nu. Iedereen sliep of was te dronken om het te horen.

We bewogen naar het bed zonder elkaar los te laten. Hij tilde me op, gooide me op mijn buik over de rand van het matras, billen omhoog. Kwam weer in me. Nog dieper dit keer. Ik greep het laken vast, duwde terug tegen hem aan. Hij greep mijn haar, trok mijn hoofd achterover zodat hij mijn mond kon kussen terwijl hij bleef stoten. Tongen die elkaar vonden, nat en gulzig.

Ik bovenop, schrijlings op hem, jurk nog half om mijn middel. Ik reed hem hard, handen op zijn borst, nagels in zijn huid. Hij greep mijn borsten, kneedde ze, kneep in mijn tepels tot ik piepte van genot. Ik kwam klaar terwijl ik hem bereed – schokkend, trillend, mijn kutje knijpend om hem heen. Hij hield me vast, liet me niet los, stootte omhoog tot ik weer begon te bewegen.

Later op mijn rug, benen over zijn schouders. Hij diep in me, traag nu, maar elke stoot raakte precies de goede plek. Ik kwam nog een keer. En nog een keer. Mijn lichaam beefde, uitgeput maar nog steeds hongerig.

Op mijn zij, lepeltje. Hij achter me, been over het zijne. Zijn hand tussen mijn benen, vingers op mijn clitoris terwijl hij me van achteren nam. Langzaam dit keer. Diep. Ik kwam nog een laatste keer, zachtjes golvend, terwijl hij eindelijk kwam – diep in me, pulserend, warm, zijn kreun laag en lang in mijn nek.

We vielen in slaap zoals we waren: verstrengeld, bezweet, uitgeput. Zijn arm om mijn middel, zijn adem in mijn haar.

De ochtend kwam te snel. Grijs licht. Mijn lichaam zwaar, beurs, heerlijk moe. Elke spier protesteerde toen ik me bewoog. Tussen mijn benen een lichte, zoete pijn. Zijn zaad nog in me, plakkerig op mijn dijen. Ik glimlachte in mezelf.

We zeiden weinig. Douche samen – snel, praktisch. Zijn handen wasten me teder, maar we deden niets meer. We hadden alles al gedaan. Aankleden. Koffers pakken. Een laatste kus bij de deur – lang, zacht, alsof we wisten dat dit misschien het einde was, misschien niet.

Beneden in de ontbijtzaal zaten Chantal en haar man al. Ze zwaaide enthousiast. Ik zwaaide terug, ging zitten, nam een kop koffie. Tymen kwam even later binnen, ging aan een andere tafel zitten. We keken elkaar niet aan. Maar ik voelde zijn blik op me branden.

Ik nam afscheid van iedereen. Omhelsde Chantal stevig. Ze fluisterde: “Je ziet er… anders uit. Goed anders.”

Ik lachte alleen maar.

Toen stapte ik in mijn Fiat 500. De motor bromde vertrouwd. Ik reed de parkeerplaats af, de oprijlaan uit, de weg op richting het noorden. Naar huis. Naar Lelystad.

Mijn lichaam deed pijn op de mooiste plekken. Mijn lippen gezwollen van het kussen. Tussen mijn benen voelde ik hem nog – elke hobbel in de weg, elke beweging van de auto herinnerde me eraan wat we vannacht hadden gedaan. Urenlang. Keer op keer.

Ik zette de radio aan. Een oud liedje. Ik zong zachtjes mee, glimlachend.

Ik was moe en Uitgewoond.

Anita

Trefwoord(en): Bruiloft, Dikke Billen, Jong En Oud, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!